Η Ψυχροπολεμική φτώχια των Ταγαριών.

  Ο σαμαράς είναι εκτός τόπου -- ζει στη δεκαετία του 1950 -- ο νέος νίξον -- οι εχθροί του είναι οι κομμουνιστές και οι ομοφυλόφιλοι -- (μοιάζει λίγο σαν τον drag ηρωα στην Ψυχώ, μπορώ να τον φανταστώ να κυκλοφορεί στους δρόμους ντυμένος πηνελοπη δέλτα-νίτζα)

και η αριστερά απαντάει σε αυτό -- με σοβιετικές ρητορείες, αντάρτικα και τσε γκεβάρα.

''παρτον το ένα, κλάσε τον άλλον'' είναι η κατάσταση,

Όταν συνομιλούσα με το team ενός περιοδικού ''αριστερού'' (πόσο πια σιχαίνομαι αυτή τη λέξη) -- δεν μπορούσα να τους εξηγήσω με τίποτα γιατί οφείλουμε να έχουμε επαφές, ερωτο-αποκρίσεις, οπτική και διαδικτυακή επικοινωνία με όσους εμπνέονται ή μη κάποιο τρόπο σχετίζονται με το νεο-ναζισμό..

Η πνευματική ελίτ της ελλάδας ειναι βαθιά εμποτισμένη από την ημιμάθεια της κνε -- και αυτό φαίνεται και στο ευρύτερο αισθητικό στιλιστικό παράδειγμα που τους περικυκλώνει-- στα θεατρικά έργα, στους ποιητές, στον περιοδικό τύπο -- εντός και εκτός των τοιχων του προοδευτικού μετώπου.

Εγώ αισθάνομαι ο ''κοινωνικός'' αγώνας για την απο-ναζιστικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας δεν μπορεί να έρθει από ένα κανονιστικό σχήμα -- από ένα πουριτανικό πολιτικό μόρφωμα -- από μια καμπάνια ''ηθικής'' απελευθέρωσης.


Θα έρθει μέσα από ένα κίνημα ηδονο-θυμικής εξέργεσης -- που θα εξαπλωθεί σε ένα ενδιάμεσο -- διαγώνιο -- χώρο -- θεάματος, φαντασίας και παιχνιδιού-- όχι στο πεδίο της καθαρής πολιτικής στραύτευσης.


Οι χρυσαυγίτες κατέβηκαν στην ελληνική γη ως ποπ σταρς, σούπερ ήρωες και σεναριογράφαοι επιστημονικής φαντασίας

Η απάντηση σε αυτό -- δεν μπορεί να είναι η μαρία φαραντούρη, ο καβάφης και η αυγή.

ένας φινλανδός σε ένα δωμάτιο στο λονδίνο.

Του είπα  ''θέλω να ανεβάσω το Κεφάλαιο του Μαρξ σε Μπαλέτο -- θα φοράς ένα μαύρο κορμάκι και φουντουτό φορεματάκι και θα κάνει πιρουτέτες γύρω από το κρανίο του Λένιν -- που θα ναι γεμάτο από πλαστικά φαλλόσχημα σφυροδρέπανα ''

μου είπε ''α τι ωραία -- έχω σπουδάσει κλασικό μπαλετο''

 μετά του είπα --φόρα αυτό το  μπουφάν διαγώνια και πόζαρε για τη κάμερα--
'' α ναι, φυσικά, σου έχω πει ότι έχω δουλέψει και ως μοντέλο''

[Τώρα δουλεύει σε ένα κατάστημα με ρούχα]
 
μετά μας έδωσε να πιούμε φιλναζέζικη σαμπάνια.

οι χίπστερ στην εποχή της λιτότητος -- δεν είναι πλέον σώματα -- είναι κάτι σαν στραπατσαρισμένα μνημεία του γκλάμ  -- βουλιάζουν σαν ατλαντίδες περηφάνιας -- μέσα σε ένα ωκεανό αθλιότητας.

από αυτήν την άποψη είναι πιο σπουδαίοι από τη μαρία φαραντούρη και οπωσδήποτε πιο επαναστατικοί από τον αλκίννο ιωαννίδη -- είναι το νέο έντεχνο -- ο νέος αναχρονισμός του στιλ

ζήτω τα  στρουμφάκια on acid.

ζήτω οι νέοι μελλοθάνατοι. 

μη σκοτώνεις το ψώνιο μου

τι μας έμαθαν τα τελευταία γεγονότα στην αθήνα;

η πιο μοντέρνα πολιτική, είναι η πολιτική του δρόμου -- και το πιο άγριο θύμα της νεο-ναζισιτικής λιτότητας  -- είναι η απρόσκοπτη απόλαυση της πόλης -- η ικανότητα να απολαμβάνεις τον καφέ, το ποδόσφαιρο και τα ''λαϊκά'' αγόρια.

τώρα που η θεωρία των άκρων υποχωρεί -- μπορώ να πω τη δική μου υπερβολή;

θεωρώ ότι ο προοδευστισμός της ντουντούκας, της φιλελέ ''ευρωπαϊκότητας'', της εικονομαχίας, του πολιτισμικού πρωτογονισμού -- των γκρουπούσκουλων, των opinion leaders'', των come-il-fault πολιτικών αναλυτών -- σκότωσε το πολιτικό επίτευγμα των ημερών -- ακριβώς επειδή του στραπατσάρισε την θεαματική του πυγμή -- την εικαστική του γλώσσα -- το στιλ του.

τόσες μέρες ακούω ανιστόρητες μπαρούφες γύρω από τη λέξη lifestyle...απ' όλες τις μεριές.

και όμως άγαπη μου το θύμα, ο απόλυτος πολιτικός ήρωας  του παρόντος ήταν μια φιγούρα του lifestyle --




Ο αντίπαλος του ναζισμού δεν έιναι ο συνδικαλιστής με τη ντουντούκα -- αλλά ένας νεαρός με μικρόφωνο και σπορτέξ -- που μεταχειρίστηκε το κερατσίνι σαν να ήταν ένα ονειρογραφικό προάστειο της νέας υόρκης.

πολιτική είναι ένα τρόπος να ονειρεύεσαι μέσα στην αθλιότητα - ένα ύφος -- μια χαρούμενη διαχείριση του ναρκισσιμού -- και τελικά μια εκτροπή του.



με άλλα λόγια

το lifestyle ήταν είναι και θα είναι η πολιτική του παρόντος, κουφάλες.

η θεωρία της ακραίας χαζότητας

μου αρέσει το κράξιμο του καμίνη, αλλά εξακολουθώ να πιστεύω, ότι όλο αυτό το παιχνίδι πατάει πάνω σε μια ανολοκλήρωτη συζήτηση στο εσωτερικό της αριστεράς.

κυρίως πατάει πάνω στην απόλυτη χαζότητα μιας ''πολιτικής της αυτο-παρούσιασης'':

 Η χρήση του εμφυλίου ως ''πολιτικό όπλο'' και ως ύφος δημόσιας ''perfomance'' -- η συγκινισιακή επένδυση στο Βελουχιώτη -- οι στρατιές των ανθρώπων στις πορείες με κόκκινα λάβαρα και στρατιωτικό βήμα -- η πνιγηρή (και ενίοτε βίαια) ομοφοβία του κκε -- τα αντάρτικα αγκαζέ με τα βλαχο-μπαρόκ ταγάρια -- η αμάθεια γύρω από το σοσιαλ-δημοκρατικό ονείρο και τις σύγχρονες μορφές αντι-κουλτούρας -- η (κατά καιρούς) άθλια αρθρογραφία της αυγής -- η χρήση ενός παρωχημένου μαρξιστο-λενινιστικού λεξιλογίου -- η υιοθέτηση του προοδευτισμού ως ελιτίστικου αξεσουάρ αυτο-προβολής -- η ατάλαντη και ανέμπνευστη αναπαραγωγη της κουλτούρας του 68 από καλομαθημένους ψευδο-παρίες της αστικής τάξης -- η πλήρης ανθρωπολογική άγνοια για το παρόν της φτώχιας -- ο σνομπισμός και η περιθωριοποίηση των λούμπεν φωνών (δηλαδή των φτωνών εκτός γραμμής) -- ο συντηρητισμός, ο νεποτισμός και οι κλίκες του ''προοδευτικού'' πολιτισμικού κατεστημένου.

Πως να πείσω τον ακροδεξιό συγγενή μου ότι δεν κουβαλάω κονσερβοκούτια -- εγώ το παιδί της generation x -- όταν οι αριστεροί άνθρωποι -- εντός και εκτός κκε -- με πρωτον απ΄ όλους τον ίδιο τον Τσίπρα -- συμπεριφερόνται και μιλάνε σαν αγροίκοι σοσιαλ-ταλιμπάν ήρωες σταλινικού προπαγανδιστικού φιλμ της δεκαετίας του 30;

 φυσικά και δεν τους φοβάμαι  (φοβάμαι τους χρυσαυγίτες και την φτώχια).
 Όμως δεν τους εμπιστεύομαι κι όλας -- δεν συνομιλούν με τη δική μου εμπερία -- δεν έχουν ούτε τα νοητικά ούτε τα συγκινισιακά μέσα για να το κάνουν.

(άσε που οι μισοί είναι και βλαχο-μπαρόκ παλιοχαρακτήρες με δεξιό πορτοφόλι και πολιτισμικό ραντάρ νεο-φώτιστης μαντάμ σουσού στη λίμνη με τους guerillas)

μη γίνεσαι αυτό που βρίζεις

Nα πούμε και του στραβού το δίκιο. H Σώτη Τριανταφύλλου στο πρόσφατο νεο-αποικιακό της παράληρημα, δεν φαίνεται να επιτίθεται στο δημόσιο θηλασμό -- αλλά στο θηλασμό στο πεζοδρόμιο -- στο δρόμο -- στην επαιτεία -- σε περιβάλλον που απειλεί την σωματική και ψυχική υγεία του βρεφους κλπ. Το θέμα αυτό δεν είναι τόσο απλό και ασπρόμαυρο όσο το παρουσιάζουμε. Παραπέμπει σε ένα μεγάλο ανθρωπολογικό γρίφο του παρόντος -- υπενθυμίζει δηλαδή το ''ηθικά'' αμφιλεγόμενο φορτίο ορισμένων πολιτισμικών κωδίκων. Υπάρχουν κοινοτικές/εθνοτικές πρακτικές που τείνουν να παραβιάζουν αυτό που αποκαλούμε οικουμενικό χάρτη των δικαιωμάτων (μουσουλμάνοι άντρες που παντρεύονται δωδεκάχρονα κορίτσια, κλειτο/τομή). Η επαιτεία των τσιγγάνων είναι ένας τρόπος ζωής -- μια κουλτούρα -- μια αυτοφυής ''ηθική κοινότητα''. Το ερώτημα είναι: Οφείλω να τη σεβαστώ όμως απλώς και μόνο γι αυτό; Οφείλω να θεωρήσω δεδομένη τη θέση του παιδιού στην κοινότητα των τσιγγάνων επειδή είναι μέρος ενός πολιτισμού που υπερβαίνει τη στενότητα του δικού μου ηθικού κώδικα; Κατ' επέκταση, οφείλω να αποδεχτώ τη θέση της γυναίκας ή του ομοφυλόφιλου στη μουσουλμανική κοινότητα -- δηλαδή να ανεχθώ τη μη ανοχή στο όνομα της ανοχής; Δεν έχω απάντηση, ούτε βαθιά ανθρωπολογική γνωση -- όμως νομίζω θα απέφευγα ένα πρόχειρο στρίμωγμα του ερώτηματος μέσα σε ένα διπολικό σχήμα θύτη (δυτικός παρατηρητής) και θύματος (τσιγγάνος, μουσουλμάνος). Αισθάνομαι ότι κόσμος είναι πιο σύνθετος. Με το να παραφράζουμε αυτό που λέει η Σώτη Τριανταφύλλου πέφτουμε στην ίδια λούμπα με εκείνη.. ...

οι beatniks των προαστείων

Το νέο (;) αλλόκοτο γκλάμουρ


Μια νέα παράξενη ψυχολογία πλήττει τη συγκοινωνία της πόλης: οι μπίτνιξ των προαστείων. Μπαίνουν στα λεωφορεία, στα ταξί και στα τρόλεϋ και δεν ξέρουν που πάνε.

Ποιοι είναι; Γιατί το κάνουν;  Μήπως ανήκεις και εσύ σε αυτούς;

                                  Όταν τα έγραφες αυτά δεν είχες δίπλωμα αυτοκινήτου..

                                                                               
Περίπτωση 1

Μεσήλιξ κυρία με ηπίως παρακμιακό μακιγιάζ και early 90s καμπαρντίνα (με τελειώματα γούνας), γυαλιά ηλίου στο καταχείμωνο και βήμα κάπως διστακτικό. Εμφανίζεται στη στάση και μπαίνει στο πρώτο λεωφορείο που έρχεται. Για Ασπρόπυργο. Ούτε που ξέρει που πέφτει ο Ασπρόπυργος. Δεν ξέρει που πάει το λεωφορείο. 'Ομως μέσα στο όχημα ξέρει ακριβώς πως πρέπει να κινηθεί: στηρίζεται κάπου κοντά στο παράθυρο και παίρνει μια ελαφρώς ονειροπόλα πόζα. Οι συνεπιβάτες της αναρωτιούνται που να είναι κρυμμένοι οι κάμεραμεν. ‘Μα μαμά μοιάζει τόσο πολύ με την Μίρκα Παπακωνσταντίνου’. Εκείνη πάντως δεν πρόκειται να τους πει. Είναι αφοσιωμένη στο ρόλο της. Το νέο elegant-decadence lifestyle των μητροπόλεων κρέμεται από αυτήν.
                                                  

                                              
                                             Δεν ήξερες πώς να διασχίζεις στο δρόμο χωρίς να σκουντουφλάς

                  


Περίπτωση 2

Πρώην skateboarder που έχει μεγαλώσει. Έχει αλλάξει γειτονιά και νούμερο παντελόνι. Το skate και τα πατίνια του είναι ξεχασμένα σε κάποιο πατάρι. Φοράει ακόμη το αγαπημένο του Τ-shirt κάτω από το πουκάμισο. Έχει καταφέρει να συνειδητοποιήσει ότι η δεκαετία του ’90 έχει τελειώσει. Αλλά δεν είναι σίγουρος αν είναι 2011 ή 2012. Κάθεται στην πλατεία Παλαιών Δικαστηρίων και παρακολουθεί την κίνηση στην Πανεπιστημίου. Πίνει ένα εξωτικό χυμό, σκέτο (αυτήν την εβδομάδα δεν καπνίζει). Μετά σηκώνεται, βηματίζει ανάλαφρα μέχρι τη στάση του REX και παίρνει το πρώτο τρόλεϋ που θα περάσει. Κάθεται σε μια θέση δίπλα στο παράθυρο και τραγουδάει από μέσα του το σάουντρακ μιας παλιάς διαφήμισης σοκολατούχου γάλατος. Έχει στην αγκαλιά του ένα άδειο χαρτοφύλακα, αλλά όλοι οι συνεπιβάτες του έχουν υποψιαστεί ότι δεν πάει σε δουλειά. Μερικοί πιο καχύποπτοι περιμένουν να του πέσει από την τσέπη κανένα λεξοτανίλ. Αλλά εκείνος δεν κάνει καμιά λάθος κίνηση. Ξέρει ακριβώς τι δεν πρέπει να κάνει και που δεν πρέπει να πάει. Αλλά δεν ξέρει που πάει. Και του αρέσει. Το νέο κίνημα νεανικής ευφορίας κρέμεται από αυτόν.

                               
                             Όταν τα έγραφες αυτά ήσουν 23 δεν ήξερες να διαβάζεις τα σήματα
                                                  

                                                  




Περίπτωση 3

Νεαρή δεσποινίδα, χωμένη μέσα στο παλτό της, ξεσφίγγει τη μικροσκοπική της γραβάτα. Κατευθύνεται προς το περίπτερο στην Πλατεία Βάθη. Αγοράζει καραμέλες και όλες τις αλβανόφωνες εφημερίδες. Καθώς περπατάει γρήγορα ανοίγοντας δρόμο ανάμεσα σε ένα νταγκλαρισμένο πλήθος, ρίχνει μια γρήγορη ματιά στις επικεφαλίδες, τις καταλαβαίνει εύκολα: είναι γραμμένες στη μητρική της γλώσσα. (Οι γονείς της ήρθαν από τα Τίρρανα πριν πολλά χρόνια). Στο βλέμμα της σκάνε μικρά πυροτεχνημάτα. Πιο δυνατά από πριν, όταν ορκιζόταν για το πτυχίο Διοίκησης Επιχειρήσεων. Έτσι είναι το μέλλον; Business, από τη μια χώρα στην άλλη, εύκολα και ανάλαφρα, όπως τα σκουπίδια που ταξιδεύουν με τον αέρα. Πετάει τις εφημερίδες σε ένα κάδο, κάποιος της σφυρίζει, δε του δίνει σημασία, όπως δεν έδωσε σημασία στον αστυνομικό που της έκλεισε το μάτι από το ανοιχτό παράθυρο του περιπολικού. Καθώς το σώμα της αιωρείται πάνω από τη Λιοσίων αναρωτιέται αν οι γονείς της επέλεξαν να έρθουν στην Ελλάδα με τον ίδιο τρόπο που αυτή επιλέγει τα αθηναϊκά προάστεια όπου θα λιώσει τα παπούτσια της (και τα φτερά της;): Έκλειναν και κείνοι τα μάτια τους και ακουμπούσαν στη τύχη το δάχτυλο σ’ ένα σημείο στο χάρτη; Δε σκοπεύει να τους ρωτήσει. Αλλά παραδέχεται στον εαυτό της ότι είναι ωραία να παίζεις το μέντιουμ γεωγράφο. Παίρνει τον ηλεκτρικό από την Πλατεία Αττικής και αναρωτιέται αν πρέπει να διδάξει αυτό το παιχνίδι στο λιπόσαρκο skinhead που την κοιτάζει παράξενα. Οι επιβάτες του τρένου την εκτοπίζουν στο παράθυρο, κολλάει τη μύτη της στο τζάμι και χαμογελάει. Το πτυχίο τσαλακώνεται στην εσωτερική τσέπη του παλτού της αλλά δε τη νοιάζει. Οι αναδυόμενες Business αστικής περιπλάνησης κρέμονται από αυτή.

Λάδωσες για να πάρεις το δίπλωμα. μπίτνικ my ass. Λαμόγιο είσαι

                                                     
                                        
 Η περίπτωση ένα, δύο και τρία συναντήθηκαν για ένα πίνκνικ παράκρουσης στις όχθες της πόλης. Από το σημείο που βρίσκονται μπορούν να δουν τα πάντα σαν μια τεράστια φαντασίωση διαφυγής. Μέσα της επιπλέουν μελαγχολικοί φελλοί. Κυρίες που δεν τις προσκαλεί κανείς πια στα κοσμικά πάρτι, celebrity που μαράθηκαν πρόωρα, φερέλπιδες wannabe που πετάχτηκαν έξω από τις guest lists. ‘Ολοι τους αρνήθηκαν να ξεπεράσουν την έξη τους για τις μπλόφες τις πόλης, έβαλαν τα καλά τους και πήραν τους δρόμους. Έτσι μπήκαν στις γραμμές μιας παράξενης κινούμενης στρατιάς που εισχωρεί ολοένα πιο βαθειά στις φλέβες του αστικού δικτύου: οι μπήτνιξ των προαστείων ήρθαν..

για να φύγουν!

                                                         

Ανάμεσα τους περπατούν νεανίες που πρωταγωνιστούν στα road movies του μυαλού τους. Πρωτόβγαλτοι φανς του Τζακ Κέρουακ και του Γκι Ντεμπόρ που μόλις ήρθαν από την επαρχία για σπουδές και οι ‘οι μαζικές πορείες’ δε τους αρκούν ή δε τους χωρούν.Gays μπουχτισμένοι από το ναρκισσισμό της νυχτερινής ζωής, αρχίζουν να αγκαλιάζουν αστικά τοπία αντί για εραστές. Πρώην τζάνκια που μετά την αποτοξίνωση, έχουν μείνει χωρίς τους παλιούς τους φίλους, χωρίς φίλους γενικά: ο νέος εθισμός είναι η περιδίνηση στην πόλη.

                   

Οταν σε πυροβολείς με ποίηση ανοίγεις τρύπες στο ναρκισσισμό σου

Νοικοκυρές που δε θέλουν να ξαναμπλεχτούν σε ένα κανιβαλικό καβγά χωρίς αποτέλεσμα, δε θέλουν να πάνε ξανά επίσκεψη στην κουμπάρα τους ούτε να μαζέψουν χόρτα. Κάτι τους τραβάει και αρχίζουν να αναζητούν το ζαχαροπλαστείο των ονείρων τους ή μια μυθική βιοτεχνία εσωρούχων σε μια άκρη του χάρτη που δεν έχει ακουστά ούτε ο μπατζανάκης τους, ούτε το μέντιουμ της τηλεόρασης.
                                               

                                                
Κορεσμένοι surfers του δικτύου με πρησμένα μάτια, καθώς ξεκινούν από το σπίτι τους για ένα blind ραντεβού, παθαίνουν επιφώτιση και την τελευταία στιγμή λένε στον ταξιτζή να τους αφήσει στη μέση του πουθενά.

                                               Μια φορά βγήκες να περπατήσεις στη γειτονιά σου, περπάτησες πολύ, χάθηκες και γύρισες με ότοστοπ στο σπίτι...πάνω σε ένα ντάτσουν                                               

Νεόκοποι μύστες των λιμανιών και των σταθμών (που δεν έχουν στη τσέπη τους κανένα εισιτήριο), αργόσχολοι εισοδηματίες, άνεργοι και άεργοι, νέες γενιές clubbers που βαρέθηκαν πιο γρήγορα από τις προηγούμενες, άνθρωποι που έχουν όρεξη να δοκιμάσουν τα νέα κρουασάν της αγοράς και είναι ικανοί να τσεκάρουν γι αυτό το λόγο όλα τα περίπτερα της πόλης. Διανομείς φυλλαδίων και θύματα άκαρπης αναζήτησης εργασίας από μικρές αγγελίες: όταν τους παίρνει ο ύπνος μες στο λεωφορείο, η αστική απόγνωση γίνεται νανούριμα.

                                                  
Όταν τα έγραφες αυτά ήσουν άνεργος και μπακούρι: η διαδρομή από το σπίτι σου στου Ζωγράφου ήταν σαν επίσκεψη σε ξένη χώρα



Τι λοιπόν όλο αυτό; Άλλη μια μπλόφα μαγειρεμένη με γνώριμα υλικά; Ένας ξαναφορεμένος εξωραϊσμός της επικαιρότητας που έχει γίνει ‘διάφανη από την πολή την χρήση’;

                                               

Μη προβληματίζεσαι πολύ και μη φοβάσαι να βλέπεις την αστική ζωή σα διαστημική περιπέτεια: αν η αστική επικράτεια είναι ένα ηλιακό σύστημα, το κέντρο ένα άστρο και τα περίχωρα οι πλανήτες του, τότε οι μπίτνιξ των προαστείων είναι παρεκκλίνοντες δορυφόροι. Δεν ξέρουμε αν θα γίνουν κομήτες. Η κομψότητα της τροχιάς τους γεννήθηκε μέσα σε ένα μαγνητικό πεδίο που τους φυλακίζει και ενίοτε τους συντρίβει. Η εντροπία μας χαμογελάει περίεργα.

                                                Έστειλες το κείμενο 'Οι Μπιτνιξ των  Προαστείων 'σε δέκα περιοδικά… δε δημοσιεύτηκε πουθενά…. καλωσόρισες την ακινησία μέσα σου… και μετά πέρασες τα σύνορα…

                                                 http://www.youtube.com/watch?v=u9WvVTFTf9w

ηθική αυτουργία

Οι ίδιοι άνθρωποι που βρίζουν τους  ''πιτσιρίκους'' για σπλάτερ ανέκδοτα, τώρα υπερασπίζονται τη Διβάνη για μια ατάκα που ξεπερνάει σε καφρίλα ότιδήποτε έχει πει ποτέ ένα τρολ--

σημειωτέον -- οι πιτσιρίκοι και ένω σωρό άλλες διαταραγμένες πένες του διαδικτύου -- δεν είναι καθηγητες  --μιλάνε ως ψηφιακά καρτούν (με ένα σαθρά κνίτικο ανταρτο-trash αμπαλαζ)
--κιτς,κλειστόμυαλα, συντηρητικά, χυδαία -- αλλά καρτούν! όχι διανοούμενοι.

η Διβάνη μιλάει ως εξπέρ, ως δημόσιος διανοούμενος, ως άρχοντας της σκέψης... έρχεται υποτίθεται να ''θεραπεύσει'' τη μόλυνση των αγροίκων...


Όμωςακριβώς επειδή η ελίτ των πνευμάτων συναπαρτίζεται από τέτοιους παράλυτους ανθρώπους, τα ζωηρά πνεύματα αναγκάζονται να ζουν σαν περιθωριακά τρολ, να διαβιούν σαν ψηφιακοί  τζαμπατζήδες, να εμφανίζονταις ως λαθρεπιβάτες της διαδικτυακής έκφρασης .



Ο κάθε  υπεροπτικός συγγραφέας, ο κάθε βλαχο-μπαρόκ Συριζαίος, ο κάθε χαζο-αστό-αναθρεμμένος βούβαλος,  ο κάθε δαφνοστεφής αγροίκος συμπράττουν ως ηθικοί αυτουργοί στο πολιτισμικό, κοινωνικό και διανοητικό εγκλημα που ζούμε...