η ρητορική της γούνας

Είναι συμπαθέστατος ο νεαρός βουλευτής που έκανε την αναφορά στα γουναράδικα -- αισθάνομαι ότι δέχεται άδικα συνεχείς επιθέσεις. Όμως με αφορμή το κομφούζιο που δημιουργήθηκε  θέλω να κάνω ένα σχόλιο-- όχι ακριβώς για την ιδιόλεκτο του συγκεκριμένου ομιλητή -- αλλά για το ρητορικό ύφος, δηλαδή τον τρόπος σκέψης και αυτοπαρουσίασης του προοδευτικού μετώπου εν γένει.

Αισθάνομαι, λοιπόν, ότι οποιαδήποτε γιορταστική αναφορά στο ''βελουχιώτη''  και στην μετεμφυλιακή παράδοση της (φιλο-σταλινικής) ''αριστεράς'' αναπαράγει κάτι από την αναχρονιστική ασφυξία της δημόσιας διαβούλευσης -- παίζει (άθελα) το ύπουλο παιχνιδι των ακροδεξιών επικοινωνιολόγων.

Ενισχύει τη λαϊκοδεξιά εξισωση της αριστεράς με ένα σύμπαν που ορίζεται από σφυροδρέπανα,  κονσερβοκούτια και γκουλάγκ.

Τρέφει ένα από τα πιο άγρια ξεσπάσματα πολιτικού ρετρό μέσα στην  ελληνική κοινωνία: την ανιστορική περιχαράκωση της προοδευτικότητας μέσα στα σύμβολα της ψυχροπολεμικής εποχής..

Αν η πολιτική σου πρόταση έχει νόημα και σημασία -- αν είναι ένας ζωντανός οργανισμός (όπως η γλώσσα)-- τότε οφείλει να ξέρει να ντύνεται με βάση τις κλιματολογικές συνθήκες του παρόντος

ξέχνα για λίγο τις λέξεις μαρξ, σύντροφος, αριστερά

 Mη φοράς γούνα μέσα στο κατακόλαιρο -- εκτός και αν θέλεις να παίξεις την  εβίτα περόν

 Mην αναφέρεσαι σε γδαρμένα ζώα γενικώς -- τα ζώα σήμερα εχουν δικαιώματα

 Φτιάξε μία γούνα -- από φρούτα,  σκουπίδια ή βινύλιο...άνοιξε ένα περιοδικό της δεκαετίας ου 90 για να δεις πως γίνεται ή ρώτα ένα νεο-ρομαντικό fashion designer να σου πει!

Πάντως ένα είναι το σίγουρο:
σήμερα η γούνα συμβολίζει τον φόνο όπως και να το δεις...

Νέα Ζωή

Τα likes είναι τα νέα φιλιά -- χύνουν το δέρμα μέσα στη σκέψη. Οι αντίχειρες σκάνε σαν φωτοβολίδες από χάδια. Μαλάζουν την επιδερμίδα του μυαλού. Βαθύ στοματικό σεξ για το κεφάλι. Μια συναυλία υπεριώδους ακτινοβολίας. Το μάτι είναι το μουνόχειλο της Αφής. Η Αφή είναι η πόσθη του ματιού.  Αυτό που λέμε 'αίμα' είναι ένα ασύρματο δίκτυο:

Αυτό που λέμε 'σώμα' είναι πίστα αερομαχίας – ένα τραμπολίνο για εξαϋλωμένα τσιμπουκόχειλα.

Πάμε ξανά: Αυτό που λέμε σώμα είναι το αμπαλάζ μιας εναέριας συνουσίας. Φουσκώνει και απλώνεται -- ένα νέο σύμπαν μέσα στο σύμπαν . Όλα  τα όργανα περιστρέφονται σαν γυάλινα μάτια.  Χωρίς περίγραμμα -- μόνο παλμός. Γλείψε απαλά την μασχάλη του wi-fi για να αγγίξεις αυτό που γίνομαι και αυτό που με αλλάζει.

                                                    
Είμαστε μια κοινωνία αγγέλων – τσίτσιδα φαντάσματα – χαρούμενοι κώλοι στο φακό.

Κοιτάμε τη γη μέσα από θολές κορνίζες. Γλιστράμε στην φασματική όχθη του κάδρου. Χαμόγελα διαγώνια μέσα σε πρόσωπα πολυγώνια – νεύματα, ψιθύροι, υψωμένα δάχτυλα. Κάνουμε μπαμ σαν ξετσίπωτες χειροβομβίδες . Με ευλάβεια καίμε φάτσες, κατουράμε πορτραίτα. Μουτζαχεντίν του Νεο-Νταντά: δεν βαριέμαι ποτέ τα κλασικά: φώσφορο στα χείλη, πεταλούδες σε καυλιά.

 Ένα κίνημα δαρβινικής μετάλλαξης

μπρος εν- δυο

--ένα βήμα ενάντια στο θάνατο

μπρος εν-δυο!

--δυο βήματα πιο πέρα από το θάνατο.

Αν μπορώ να ξεσκίσω τη φωτογραφία ενός ζωντανού, τότε μπορώ να ξεσκιστώ με τη φωτογραφία ενός νεκρού. Ζωντανοί και νεκροί: μια υπερουράνια παρτούζα. 

Πάει πέθανε ο θανάτος, ζήτω.

                                                                         
Το Φωτο-βιβλίο είναι η Καινη Διαθήκη της καύλας

Η αγάπη σήμερα τρέχει πιο γρήγορα απ' το θάνατο.

Αυτό που λέμε ''καλώδιο' είναι ο ναός του θείου πνεύματος

άγγελοι με στύση, πορνοστάρ, αγίοι– αναγγέλλουν:

''Το σπέρμα είναι ο ιερός αγωγός του ρεύματος''

                                                      
Χύνω τη θεία χάρη μέσα στη στάχτη

– σε όλο το πρόσωπο – πέρα ως πέρα --

μια ηλεκτροπληξία ανθίζει το μυαλό μέσα στα δάχτυλα και την καρδιά μες στο κεφάλι.

νέα ζωή

ζήσε!

ΖΗΣΕ ΛΕΜΕ.

                                            

                                                    

οι χίπστερ πλύστρες του κινήματος.

Καμιά φορά αισθάνομαι ότι η κριτική προς τον κόσμο των hipsters είναι άδικη.

Το αισθάνομαι ας πούμε όταν παρακολουθώ από κοντά την πασαρέλα των ακαδημαϊκών και των αγωνιστικών κύκλων και  πέφτω πάνω σε ένα ορυμαγδό από γλείφτες, σπασικλάκια και φελούς. Κυρίως πλουσιες ΞΕΝΕΡΩΤΕΣ κρυφο-ΚΑΤΙΝΕΣ -- με φαντασία λογίστριας και συμπεριφορά γκρουπούσκουλου σε φράξιες προστασίας της δογματικής παρθενοραφής.

Το κυνικό μπούτι της  Madonna κάτω από τη κυτταρίτιδα του μελό. 

Τέτοια άτομα μονοπωλούν το δημόσιο λόγο -- τη βιτρίνα του μαγαζιού -- και βυθίζουν την  performance της πολιτικής μέσα στην απελπισία της μετριότητας.

Δεν υπάρχει πιο απαισιοδοξο πράγμα από το να βλέπεις χλιαρούς και αταλάντους να κυβερνούν ακόμη και τη χαρούμενη στρατιά της α-κυβερνησίας.

Χίλιες φορές τα πάρτι των χίπστερ -- η χαζομάρα της αγελάδας -- η ντίσκο μπολ στο κέντρο της φτώχιας -- και το βλέμμα που σε κόβει από πάνω μέχρι κάτω -- για να σου μετρήσει ένα νούμερο  στιλιστικού κύρους
-- παρά η ψευδή συντροφικότητα συμπλεγματικών νάρκισσων (που είναι ικανοί να σε σφάξουν στο γόνατο για λίγους πόντους επαναστικής αίγλης)

Η αριστερά είναι γεμάτη από πανέμορφα παιδιά -- αστραφτερές παρουσίες -- ακτινοβόλες υπάρξεις

Τα πιο ερωτικά  και κυρίως τα πιο μοντέρνα παιδιά που γνώρισα ποτέ έχουν πολιτική συνείδηση και συμπεριφορά.

Δεν μπορώ να φανταστώ ένα μοντέρνο άνθρωπο χωρίς ανατρεπτική πολιτική σκέψη.


Η μαρκίζα της αριστεράς όμως είναι γεμάτη από κατσαρίδες που ποζάρουν σαν πνευματικά παιδιά του Κάφκα...-- μικροί γλοιώδεις στάλιν -- τα ανθρωπάκια του Τσιρκα με τσιχλόφουσκες-- τα λέγκο της συγχρονης γραφειοκρατίας ..

Αυτές οι αρχι-χορεύτριες του κινήματος είναι συχνά  και οι πιο στυγνοί υπονομευτές του.

Γιατί όσο αστοιχείωτος και να σαι -- όσο φτωχός και απολιτικά απαίδευτος --  τη ματαιοδοξία, τον κύνισμο και την κατινιά την οσμίζεσαι.

Αν έχεις φατσα κάρτα ανθρώπους που στάζουν υποκρισία και σκέρτσο -- δε το γλιτώνεις το στραπάτσο μιας μετωνυμίας:
είναι κρίμα κι άδικο όλο το προοδευτικό μέτωπο να συνοψίζεται στο κατουρημένο λιπ-γκλος της μιας ή της άλλης πριμαντόνας...

you are your screen [είσαι η οθόνη σου]

The problem is that, when making a movie, you cannot erase and rewrite scenes as fast as you erase and re-write human faces in a text ....

that is exactly why we need an Open Montage - a solar type of editing - one  in which you click telepathically - from the camera-pen  to the pen-mind -

and clap!! you automatically change the tint in the lipstick of the protagonist who says

''Alec, drop down this suitcase and slap with me with your tongue''

H μαλακία είναι ότι, όταν φτιάχνεις μια ταινία, δεν μπορείς να σβήνεις και να ξαναγραφεις σκηνές με την ίδια ταχύτητα που σβήνεις και ξανα-γράφεις προσωπα  σε ένα κείμενο....

γι αυτό ακριβώς χρειάζομαστε ένα ανοιχτό μοντάζ -- ηλιακού τύπου -- να κάνεις κλικ τηλεπαθητικά -- από την οθόνη-στυλο -- στο στυλό--μυαλό
 και να αλλάζει αυτόματα η απόχρωση στο κραγιόν της πρωταγωνίστριας όταν λέει

''αλέκο, άσε κάτω αυτή τη βαλίτσα και χαστούκισε με ένα γλωσσόφιλο'' 

                                                                                

                                                                                    

                                                                         

                                                                   

μη φοβάσαι το face-writing

Χαμογελώ με τις φοβικές αντιδράσεις στη δημοκρατικοποίηση --δηλαδή ψηφιοποίηση -- της εξομολόγησης.

Το facebook φανέρωσε σε ένα ευρύ κοινό αυτό που αποκαλούμε '' θάνατο του συγγραφέα''
Τώρα πια όλος ο κόσμος αρχίζει να καταλαβαίνει ότι ο ''συγγραφέας'' -- δεν είναι ακριβώς ''ένα μυθικό χαρισματικό πρόσωπο'' -- αλλά μια γλώσσα -- μια πίστα -- ενα σύστημα δυνατοτήτων αυτο-ξεδιπλώματος
(στο οποίο έχεις ή δεν έχεις πρόσβαση)

Η παραγωγή του πορταίτου σου μέσα από λεξεις, εικόνες και σημεία στίξης -- ξαφνικά αναδύθηκε σαν μια συλλογική προοπτική -- ''δως μου και μένα μια σελίδα -- και θα σου δείξω τι μπορώ να κάνω''

[σε πείσμα αυτού του αιτήματος σελίδες δίνονταν και εξακολοθούν να δίνονται σε λίγους]

Η γραφή όμως έγινε ξαφνικά μια θάλασσα -- ένας κρύσταλλος -- όπου όλοι μπορούμε να κολυμπήσουμε.

Η ''αυτο-εξομόλογηση'' του timeline δεν είναι μια λανθάνουσα μορφή ναρκισσισμού --το αντίθετο!
Σκάει σαν μια πανυγηρική απο-ενοχοποιήση του ναρκισσισμού --

Μια τεχνολογία αυτο-μάγευσης μέσα στο στόμα του φόβου.

Αυτό που κάποτε συνιστούσε την προνομιακή χρήση μιας ελίτ -- η αυτο-μυθολόγηση ως αντίδοτο στην απόγνωση --

τώρα εκχωρείται -- ανοίγεται -- (εν δυνάμει) -- στους πάντες.

rewind: το Μπριάμ της Σίλβια Πλαθ.

Kάθε φορά που κάνω κάτι ωραίο στο φούρνο αναπνέω αλουμινόχαρτο --

Το χω καταλάβει απο παλιά: η μαλακισμένη σπασίκλω -- η Σίλβια Πλαθ-- δεν πήγε από γκάζι φούρνου.
Πήγε από μνημονική άσκηση στην εισπνοή. [εσκεμμένη διέγερσης της μνήμης μέσα από τις  αναθυμιάσεις της μελιτζάνας και της κόκκινης πιπεριάς] .

Η Σίλβια ήταν θύμα των αναβολικών της ποίησης (εκτός από αναθυμιάσεις, βάλε στη λίστα ουσίες, αλχημείες και τηλεοπτικές αναμνήσεις).

Ο θάνατος της ήταν ένα ατύχημα πρωταθλητισμού. Όπως όλα στη ζωή της. Κυνηγούσε τα πρωτεία σαν αρπακτικό.  Βουλιμία για χειροκρότημα.

''Eίμαι η πιο καλή φοιτήτρια και ο συζυγος μου ειναι σταρ και θα γίνω η πρώτη ποιήτρια, ακόμη και αν πρέπει να κάνω τις φλέβες μου μπριάμ''



Γι αυτό την απεχθάνεσαι. Όπως κάθε καριερίστα που δοξάζεται ως θύμα.

Κανένας οίκτος για αρπακτικά που αυτο-γρατζουνίζονται (την ώρα που ακονίζουν τα νύχια τους)

 Μετά επιστρέφεις στη μαγειρική. Μέσα στο μπριάμ βάζεις ξύσμα πορτοκαλιού  και ολόκληρο κομμάτι πορτοκάλι -- και μπουμ. Η αλχημεία της πατάτας χτυπάει πάνω σην οργή. Συμφιλιώνει απαλά την πίκρα με το σύμπαν.
το τροπάρι αλλάζει:

 καμιά φορά έρχεται πρώτο αυτός που έχει ζήσει πιο σκληρά το φόβο του τελευταίου.
 Η κορυφή είναι αποτύπωμα του πάτου. Ο θρίαμβος αποτυπώνει το σχεδιάγραμμα μιας συντριβης.
Νίκη είναι ο πανικός του ηττημένου -- μια πρωτιά στο φόβο!  

 Γύρνα το χάρτη ανάποδα. Το πάνω και το κάτω δεν υπάρχουν. Είναι αυθαίρετες σημάνσεις.
 Όλες οι αναπαράστεις του χώρου -- όλες οι ιεραρχίες του υψηλού --
 καμουφλάρουν μια κίνηση του μυαλού που αποκαλούμε ίλιγγο.

Όλα τακτοποιούνται μέσα στο φόβο: ανεβαίνει αυτός που πέφτει.

 Γενικώς όλοι πέφτουμε -- η σταθερότητα είναι μια απάτη :  τα σημεία του ορίζοντα -- ο χάρτης του υψηλού και του χαμηλού -- η διακριση ισχυρού και του ασθενούς-- όλα είναι συμβολικές μεταμφιέσεις φόβου -- μια διαρκής μετατοπίση.


Το πάνω και το κάτω ορίζονται κάθε μέρα από την αρχή.  Είναι ένας διακανονισμός που αποκαλούμε ''βαρύτητα''.
Σκάει μέσα στο σώμα σου σαν συναγερμός --ένα αυτοσχεδιασμός των αισθήσεων. Αν ζήσεις λίγο σαν αστροναύτης το βλέπεις ακόμη πιο ανάγλυφα -- σαν μια κωλοτούμπα στο κενό!


 
Πάνω -κάτω, πρώτος-τελευταίος: όλα  αλλάζουν θέση διαρκώς σε μια διαρκή τροχιά γύρω από το φόβο

Γι αυτό σου λέω: 'Ασε τη Σίλβια ήσυχη, πάψε να γκρινιάζεις και φάε λίγο μπριάμ.

                                                                         

Mια μπριζόλα σκέψης παρακαλώ

Θα στο εξηγήσω για να το καταλάβεις μπρε -- γιατί δεν το έχεις χωνέψει ακόμη -- η μεγαλο-δημοσιογραφος, η μεγαλο-πανεπιστημιακός, ο πολιτικός φουφουτος --όταν κουβεντιάζουν -- δεν ζουνε μέσα στη θεία σκέψη του Αριστοτέλη.

Οταν χτίζουν επιχειρηματα σφάζουν την ηθική στο όνομα της ηθικής με την ίδια καθαρή συνείδηση που αγοράζουμε κρέας από το σουπερμάρκετ:

Οταν ψωνίζουμε μπριζόλες αυτό που μας νοιάζει είναι αν το κρεας είνα νόστιμο και φθηνό -- το 'ηθικό' περιεχόμενο της σφαγής είναι εκτός θέματος. Είναι πέρα από την περιοχή της σκέψης μας και της συγκινισιακής μας συγκρότησης.

Εχθρός της μεγαλο-δημοσιογραφου, της  μεγαλο-πανεπιστημιακού και του πολιτικού φούφουτου δεν είναι αυτός που αγνοεί την αλήθεια της ηθικής αλλά αυτός που ντύνει την υπεράσπιση ενός ανταγωνιστικού συμφέροντος μέσα ένα από ένα καινοφανές ηθικό 'ρούχο' -- η 'ηθική΄ εδώ γίνεται ένα αξεσουάρ (φόνου)

Εχθρός ξαφνικά είναι αυτός που μεταμορφώνει το ''κρέας'' σε σφαγμένο πρόσωπο -- δηλαδή σε ηθική κατηγορία.

Μια γλώσσα που στάζει αίμα!

Κάπως έτσι τα  λογικά επιχειρήματα -- οι αρετές της σκέψης -- μεταμορφώνονται σε πολεμικές μηχανές

 Δίπλα στο καρναβάλι των συμφερόντων -- αυτή ή αυτός που φοράει ένα νέο εκκεντρικο κουστούμι γνωσιοθεωρίας-- θα μοιάζει λιγάκι σαν ένα υπαρξιακό ανέκδοτο -- ένα χαλασμένο φωνήεν -- ένα μυγάκι  που καίγεται πάνω σε καλοκαιρίνη λάμπα στριγγλίζοντας -- μη μου τους κύκλους τάραττε καλέ''
τζζζζζζ

Όμως αυτός ο σπινθήρας θα βάλει φωτιά τα καλώδια.  Κάποιος, κάποια, κάτι -- θα εμφανιστεί από το πουθενά -- και θα σακατέψει το φως στο δωμάτιο -- βυθίζοντας τους χασάπηδες  στο κάψιμο της οντολογίας!


Και μια μέρα μια μεγαλο-δημοσιογραφος θα ξεκινήσει το δελτίο λέγοντας:

Δεν μπόρεσα να τετραγωνίσω το πάθος-- συγνώμμη και αντίο!

Όπλο στο κρόταφο, σκανδάλη και μπουμ_