Χαμογελώ με τις φοβικές αντιδράσεις στη δημοκρατικοποίηση --δηλαδή ψηφιοποίηση -- της εξομολόγησης.
Το facebook φανέρωσε σε ένα ευρύ κοινό αυτό που αποκαλούμε '' θάνατο του συγγραφέα''
Τώρα πια όλος ο κόσμος αρχίζει να καταλαβαίνει ότι ο ''συγγραφέας'' --
δεν είναι ακριβώς ''ένα μυθικό χαρισματικό πρόσωπο'' -- αλλά μια γλώσσα
-- μια πίστα -- ενα σύστημα δυνατοτήτων αυτο-ξεδιπλώματος
(στο οποίο έχεις ή δεν έχεις πρόσβαση)
Η παραγωγή του πορταίτου σου μέσα από λεξεις, εικόνες και σημεία στίξης
-- ξαφνικά αναδύθηκε σαν μια συλλογική προοπτική -- ''δως μου και μένα
μια σελίδα -- και θα σου δείξω τι μπορώ να κάνω''
[σε πείσμα αυτού του αιτήματος σελίδες δίνονταν και εξακολοθούν να δίνονται σε λίγους]
Η γραφή όμως έγινε ξαφνικά μια θάλασσα -- ένας κρύσταλλος -- όπου όλοι μπορούμε να κολυμπήσουμε.
Η ''αυτο-εξομόλογηση'' του timeline δεν είναι μια λανθάνουσα μορφή ναρκισσισμού --το αντίθετο!
Σκάει σαν μια πανυγηρική απο-ενοχοποιήση του ναρκισσισμού --
Μια τεχνολογία αυτο-μάγευσης μέσα στο στόμα του φόβου.
Αυτό που κάποτε συνιστούσε την προνομιακή χρήση μιας ελίτ -- η αυτο-μυθολόγηση ως αντίδοτο στην απόγνωση --
τώρα εκχωρείται -- ανοίγεται -- (εν δυνάμει) -- στους πάντες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου