Παίξε με την Καφρίλα

Είναι αλήθεια ότι πρέπει να αποφεύγουμε να χαρακτηρίζουμε τους φασίστες ως καταπιεσμένες 'αδερφές'. Έτσι ενδίδουμε στο στερεότυπο της ομοφυλοφιλίας ως μια αρρώστιας του μυαλού. 
Από την άλλη όμως είναι γόνιμο να επισημαίνουμε τη βαθειά, ιστορική και πολυσήμαντη σεξουλικοποίηση φασιστικών συμπεριφορών στο εσωτερικό της queer κουλτούρας. Έχει σημασία να δείχνουμε τη πολυ-μέτωπη μετατροπή της κτηνωδίας  και της καφρίλας σε παιχνίδι, θέατρο και καύλα -- εν τέλει σε μια τακτική πολιτικού αντιπερισπασμού.

Η λατρεία του 'φασίστα' ή του 'ματσό' ή του κάφρου εραστή εκδηλώθηκε με εντελώς απο-ενοχοποιημένo τρόπο από πολλούς γκουρού της ομο-ερωτικής τέχνης, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό -- μπες στις σελίδες του Ζενέ -- κάνε μια βόλτα στο Φασμπίντερ. Πρόκειται για μια ρετρό κουλτούρα που επιβιώνει ακόμη και σήμερα (με άλλους τρόπους). Μια τεράστια βιομηχανία από δερμάτινα, σβάστικες και αφέντες  παρουσιάζει το σεξ σαν ένα κρυφτό με την τεχνολογία της απαγόρευσης -- η απόλαυση της απόδρασης έχει ανάγκη από τη διαρκή παρουσία  κλουβιών. Στην Ελλάδα υπάρχει μια αντίστοιχη παράδοση -- εκπεφρασμένη με ιδιωματικό (αλλά όχι απαραίτητα κλειστό και τοπικιστικό) τρόπο. 

 Ο Γιώργος Ιωάννου, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, ο Ταχτσής, ο Τσαρούχης εναντιώνονταν σε μια γραμμική αντίληψη 'απελευθέρωσης'. Μέσα στο σύμπαν τους τα ματσό ανδρικά σώματα -- τα 'λαϊκά' αγόρια -- μετατρέπονταν σε ένα παιχνίδι. Η αφέλεια και η βλακεία ήταν μια συνταγή ευτυχίας.  Σε αυτήν την περίπτωση, η πάλη ενάντια στο σωβινισμό δεν είναι μια κατά μέτωπο επίθεση -- αλλά ένας έξυπνος αφοπλισμός του αντιπάλου -- αυτό που η Τζούντιθ Μπάτλερ ίσως αποκαλεί subversion. Μετατρέποτας τον άνδρα-σούπερμαν σε σεξουαλικό εξάρτημα-- διαστρέφεις το νόημα, τη χρήση και τη δυναμική του ρόλου του. Οικειοποιείσαι τα όπλα του εχθρού για να μετατρέψεις την κτηνωδία σε φάρσα.. Και έτσι αποκαλύπτεις ότι η πολιτική ισούται με μια ευφυή διαχείριση της ντροπής.

Γιατί είναι πολιτικό όλο αυτό;

Γιατί δείχνει πολύ γραφικά ότι ο αόρατος κόσμος της εσωτερικότητας --  η σκέψη ότι 'τώρα γίνομαι ρεζίλι', 'είμαι ένα τίποτα', 'είμαι μια ψωνάρα΄' -- έχουν υλικό αντίβαρο και πολιτικό εκτόπισμα. Ό,τι συμβαίνει μέσα στη μνήμη και στη φαντασία σου επεμβαίνει, παράγει και τακτοποιεί το σώμα σου και το χρόνο σου. Η εξουσία δεν είναι απλά ένας μηχανισμός που σε εκβιάζει να σκύβεις το κεφάλι. Είναι επίσης ένας μηχανισμός που σου υπαγορεύει να το σηκώνεις ψηλά -- για να δείξεις πως είσαι άντρας ή Έλληνας ή σωστή νοικοκυρά. Σεξουαλικοποιώντας αυτό το παιχνίδι εκβιασμών μετατρέπεις αυτόν τον   ''άνδρα'' ή ''γυναίκα'' ή ''Ελληνάρα'' σε μια παράσταση ψευδαισθήσεων -- μια παράσταση την οποία σιγά σιγά σκηνοθετείς εσύ

Prive vs Gaza

ηταν πολύ ειρωνική σκηνογραφία της πόλης χθες --

από τη μια ένα gay pride ταμπουρωμένο με εισόδους, αστυνομικούς και μπράβους -- με πλαστικές ταινίες γύρω γύρω από το γκέι βίλατζ -- και εισπράκτορες εισητήριων.

Ηταν μια ''δημόσια έκφραση υπερηφάνειας'' - στριγμωμένη μέσα σε μια (παρανόμως) ιδιωτικοποιημένη ζώνη δημόσιου χώρου --
σαν να ζητάς εισητήριο για να συμμετάσχεις σε μια πορεία!!! με θέμα την ελευθερία  αυτο-έκφρασης!

[και όλα αυτά σε μια πόλη βυθισμένη στην ανεργία, τα συσσίτια και την οργή]

Και λίγα μέτρα πιο πέρα -- στο κέντρο της πόλης -- στην κεντρικη πλατεία -- ένα ξεχωριστό event διαμαρτυρίας για τη Γκάζα -- ανοιχτό, χωρίς εισόδους...

οι αναλογίες αυτής της αντίστιξη ήταν άγριες-- σκέφτηκα ότι στην εξω-φεστιβαλική ζωή όλα είναι αντίστροφα--

στη γκάζα οι άνθρωποι ζουν σε ένα κλειστό στρατόπεδο συγκέντρωσης -- που εξωτερικά μοιάζει σαν ένα κλειστοφοβικά ''δημόσιο χώρο'' --ένα φοβικό χώρο ελευθερίας --  όπως ακριβώς και η γεωγραφία του γκέι πράιντ

 Αντιθέτως -- σε συνθήκες ομαλότητας - οι γκέι ζουν σε ένα ανοιχτό στρατόπεδο διακρίσεων -- σε ένα ιδιότυπο κινησιολογικό περιορισμό.
 Εφόσον δεν φορούν διαπιστευτήρια διαφορετικότητας -- τους επιτρέπεται να κυκλοφορούν ελεύθερα μέσα στο εθνικό χώρο αξιοπρέπειας 

Εξω από το ΄΄φεστιβάλ΄΄ -- η ελευθερία  της σεξουαλικότητας είναι μια διπλωματία απόκρυψης --''μην ντύσεσαι με μη απασχολήσιμο τρόπο'' -- do not stand out -- μην φοράς μαντίλες, φουστάνια, καλτσόν -- μπορείς να επιβιώσεις αν δεν ΄΄προκαλείς΄΄


Αναρωτιέμαι  μήπως τελικά -- με αυτούς τους όρους -- η (ιδιωτική) γιορτή περηφάνειας μεταμορφώνεται σε φερεντζέ ανελευθερίας

Να μια μαντίλα που φοράμε οικειωθελώς στο κεφάλι μας -- για να αποκρύψουμε τις άγριες  ανισότητες που διαπερνούν το σώμα της κοινότητας(;) μας 

dance with me --

παρακαλώ μην αναπαράγετε τη μαλακισμένη κοινοτοπία της σούζαν σόνταγκ -- ''το θέαμα του τρόμου σε αναισθητοποιεί -- οι φωτογραφίες νεκρών σε εξοικειώνουν με την τερατωδία''.

-- το αντίθετο συμβαίνει -- ο σύγχρονος πολιτισμός είναι μια τεράστια βιομηχανία απώθησης του θανάτου --
η φρίκη --τα πτώματα, η θανατίλα, το αίμα--   χτυπάει αυτο το τριπάκι αυτο-εξαπατήσης

και γι αυτό μας ενοχλεί. Δεν είναι ηθικό το θέμα -- αλλά αισθαντικό.


Η ουσιαστική τερατωδία είναι να κυκλοφορείς έξω με το θράσος του ανέγγιχτου --και του αλώβητου -- να αγοράζεις μελαγχολία για να πουλήσεις κύρος -- να στήνεις διαρκώς ένα χαράκωμα ανάμεσα σε σενα και την αφήγηση του πόνου 
( στο σημείο αυτό συναντιέται η εμετική περηφάνια του χίπστερ με το χαροκαμένο ναρκισσιμό του έντεχνου)


Οταν η εικόνα του θανάτου είναι οικεία και επίμονη -- συμμετέχεις στο γλέντι με άλλους όρους 

δεν ήρθα για να ξεχάσω -- αλλά για να ξανα-συναντηθώ με τη φρίκη μου -- σαν δυο καλά και αγαπημένα party-animals --

είμαστε στάχτες -- ας το κάψουμε!

Τότε μόνο ανθίζουν οι πίστες στα αμέρικαν μπαρς και τα ρέιβ -- όταν οι οθόνες δείχνουν πεθαμένα παιδάκια -- και μες σπάμε πιάτα και φωνάζουμε να πεθάνει ο χάρος!

Δημιουργική κλοπή

Δεν είναι ότι σου κλέβουν απλά μια, δυο ή τρεις ιδέες -- είναι ότι οι κλέφτες κάνουν πάντα πως δεν υπάρχεις -- σαν να είσαι αόρατος.

Μην περιμένεις κανένα νεύμα ή σχόλιο εκ μέρους τους -- η λαθρανάγνωση τους θα αιωρείται σαν φάντασμα γύρω από τη διαδικτυακή σου παρουσία.

Τη στάση τους μπορείς να την αντιληφθείς και ως σεμνότυφη (ή κρυπτο-ομο-τρελο-φοβική)
''Ας μην μολυνθούμε από το κραγμένο ύφος αυτής της τρελάρας-- εμείς οι αρρενωποί και στιβαροί διανοούμενοι της αριστεράς και της προόδου. Ας παίρνουμε ό,τι μας αρέσει -- ''

Ομως η κλεψιά μια ιδέας είναι το ακριβώς αντίθετο της προόδου
Όπως έχει και πει και ο φίλος τζιοβάνι ρανιέρι, η κλεψιά ιδεών είναι η συνήθης πρακτική αυτου που αποκαλούμε cognitive capitalism. Μέσα στο αιθέριο περιβάλλον της ψηφιακής ζωής η κλοπή δημιουργικού κεφαλαίου -- δηλαδή η (άγαρμπη ή κομψή) λεηλασία φράσεων, τρόπων και concept - κάνει διάφανη τη μικρο-φυσική της εξουσίας.

Αποκαλὐπτει τις σχεσεις ανταγωνισμού και εκμετἀλλευσης στο εσωτερικό φαινoμενικά ομογενών ομάδων -- ''οικογένειες, κύκλους και δίκτυα'' σκέψης και ύφους.

Θυμάμαι ότι όταν είχα στείλει τη δημοσιογραφική βερσιόν του homonazi σε ένα αριστερό περιοδικό -- αντί να το δημοσιεύσουν --έγραψαν ένα μελόδραμα γκέι βίας -- απογυμνωμένο από σκληρά λόγια και εκφράσεις -- πνιγμένο μέσα στο νερόβραστο μελό του μελωδία φμ.

[η φρίκη παραμονεύει από παντού!]

O Χατζιδάκης και οι Τηλε-ναζί: ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ στην Εποχή της Ταχύτητας

Όταν ήμουν μαθητής γυμνασίου, κάθε Τρίτη βράδυ παρακολουθούσαμε με τον παππού μου– σε κλίμα κατάνυξης — τις εκπομπές του Πλεύρη στο Tele City. Η ελληνική μυθολογία έσκαγε μας μπροστά μας σαν την ανατομία ενός εγκλήματος – μια ιστορία μέσα στην ιστορία — ο μυθικός χρόνος αναποδογυρίζονταν σαν ένα ασανσέρ στο κενό: η Αρχαία Ελλάδα ήταν μια φουτουριστική ουτοπία και τα ομηρικά έπη το hand-book ενός τεχνολογικού θαύματος.

Η  θεά Αθηνά – σύμφωνα με τον  τηλε-ναζί — πετούσε ψηλά στον ουρανό φορώντας μια πτητική συσκευή-μανδύα, οι πόρτες άνοιγαν  αυτόματα στο παλάτι του Οδυσσέα και τα αγγεία αποτελούσαν συσκευές ήχου – επίτηδες φτιαγμένες έτσι για να απομαγνητοφωνηθούν από τους μελετητές του μέλλοντος.  Οι Έλληνες ήταν γενικά μια υπερφυσική φυλή από άλλο γαλαξία. Στην τηλεοπτική οθόνη άστραφτε ένα εθνικισμός πέρα από το διάστημα — σε μόνιμο ανταγωνισμό με τους κομμουνιστές– αλλά κυρίως τους Εβραίους (που προσπαθούσαν να μας πείσουν  ότι ελληνικό αλφάβητο το πήραμε από τους Φοίνικες – χα ας γελάσω!).

Και μετά, μια μέρα πέθανε ο Χατζιδάκις.

Και τότε, η τηλεοπτική αφήγηση του Πλεύρη ανακατεύτηκε με μια άλλη υπερφυσική εξ-ιστορήση  του παρελθόντος. Μέσα από τα ραδιόφωνα η μουσική του Χατζηδάκι μπηκε στο σπίτι μας σα συνειρμικός σίφουνας. Αντί για ιστορία, με έσκασε τώρα μια μνήμη, ένα μνημόσυνο μέσα σε μνημόσυνο. Πολλά, πολλά χρόνια πριν το γυμνάσιο, πολύ καιρό πριν το δημοτικό, μια μέρα που η Αρλέτα τραγουδούσε στο κασετόφωνο του αυτοκινήτου ‘ήσουν παιδί σαν το Χριστό’– η μαμά πήγε να κάνει παρέα με το Χριστό, σπρωγμένη από ένα τρένο που πετάχτηκε από το πουθενά και μας χτύπησε στη διάβαση . Το κασετόφωνο έγινε σμπαράλια, όμως η κασέτα σώθηκε– και έγινε κειμήλιο.


Τη μέρα που ο Χατζιδάκις πήγε να κάνει παρέα με τη μαμά μου, η μουσική του πλημμύρισε ξανά το σπίτι μας– πέρασε μεσα από διαφημιστικά σποτ για μασαζο-καλσόν– και ενώθηκε με το τηλεοπτικό science-fiction του Tele city. Έτσι έπαψε να πια να είναι συνηθισμένο ενθύμιο.  Μπροστά μου τώρα είχα μια ακουστική συσκευή νοήματος– κάτι αντίστοιχο με τα ‘αρχαία αγγεία-μαγνητόφωνα’ — ένα μυστικό ηχητικό αρχείο, ένα κρυπτογραφημένο σημειωματάριο για τη ζωή και τη προσωπικότητα της μαμάς μου.

Ήταν ολοφάνερη η τακτική της: είχε αφήσει τον εαυτό της βαθιά κρυμμένο μέσα σε αυτά τα τραγούδια, όπως ένας νευρομάντης στο μάτριξ. ‘Ήταν επείγον λοιπόν να τα αποκρυπτογραφήσω– για να μπορέσω να της συνομιλήσω. Η μαμά μου ζούσε μέσα στη μουσική του Χατζιδάκι, όπως ένα άβαταρ που άφησε για πάντα το σώμα του προκειμένου να ζήσει μέσα σε ένα ψηφιακό τοπίο.

‘Έτσι ξεκίνησε ένα ατελείωτο κυνήγι χαμένου ήχου και μνήμης. Έψαξα παντού για στοιχεία: μέσα σε περιοδικά και συνεντεύξεις — το τεύχος της Οδός Πανός — το ‘Καθρέφτη και το Μαχαίρι’ – σε εκπομπές, αφιερώματα και άρθρα. Καθώς έψαχνα για απαντήσεις– για χαμένα αποτυπώματα – για  μια συνομιλία φιλική [άραγε κάπνιζε και άκουγε μουσική; σφουγγάριζε και καθάριζε πατάτες;] συνέθεσα αποσπασματικές πληροφορίες– συνέδεσα τους κρίκους μιας συνομωσιολογικής μηχανορραφίας. Και έτσι πέρασα από τον υπερ-διαστημικό εθνικισμό του Πλεύρη στον υπε-κοσμικό σύμπαν του Χατζιδάκι.  Αυτό με προσγείωσε σε μια άλλη ανάγνωση της μουσικής και της ιστορίας – κυρίως σε μια άλλη χορογραφία του μυστικιστικού, του αλλοπρόσαλλου και του συγκινησιακού…

Έμαθα ας πούμε ότι το εγχείρημα του Χατζιδάκι δεν ήταν η κατασκευή μιας μουσικής – αλλά ενός ενός βιώματος.  Οι μινόρε ιδιωματικές παρεκκλίσεις–η προσαρμογή του Μπαχ στο Μελόδραμα– δεν ήταν ακριβώς ένα επίτευγμα ήχου αλλά γλώσσας— ο Χατζιδάκις φιλοτέχνησε τη συγκινησιακή προπαιδεία, την ηχητική αλφάβητο, το εκστατικό χάρακα μιας εποχής, μιας συλλογικής συνείδησης. και κυρίως μιας επανένωσης: του χαμηλού με το υψηλό, του παλιού με το νέο, του χαζοχαρούμενου με το δραματικό, του ελληνικού με το κοσμοπολίτικο, του κινηματογραφικού με το ποιητικό.

Έτσι εγκαινιάστηκε μια επιστημονική φαντασία για το μετεμφυλιακό ‘έθνος‘ μέσα από μια σειρά από ηχοχρώματα. Το τραγούδι λειτούργησε σα το παραμιλητό ενός μέντιουμ συνδέοντας τους νεκρούς και του ζωντανούς μιας αχαλίνωτης οικογένειας. Δεν ήταν ακριβώς ένα μουσικό–αισθητικό επίτευγμα, ήταν περισσότερο ένα εργαλείο αυτο-κατανόησης– μια μεταφυσική του παρόντος από νότες. Αθροίζοντας την πολυ-παρουσία του, την περσόνα του και τη συναισθητική του παρέμβαση– στο ραδιόφωνο, τον κινηματογράφο και τα περιοδικά– ο Χατζηδάκης προ-οικονόμησε τη σύγχρονη διάχυση του αισθητικού, δηλαδή, την αντίληψη της τέχνης  ως τρόπου ζωής– ως ονειρικού ξεσαλώματος.

Μουσική δεν είναι η ικανότητα να διαβάζεις νότες αλλά  η ικανότητα να ξεφυλλίζεις την προσωπικότητα σαν ένα εικονογραφημένο βιβλίο – να μετατρέπεις το σώμα σου σε ένα ιστότοπο, σε έναν σύνθημα στον τοίχο, σε μια αχνο-γραφία στο τζάμι του λεωφορείου.  Κάτι σαν την θραυσματική αυτο-έκφραση του facebook, το εικαστικό ψωνιστήρι του ιντερνετ, την avant-garde μικροαστία των insta-grams .. μια τεθλασμένη βιβλιοθήκη εμπειριών και αναμνήσεων..

Υπό αυτούς τους όρους, ο Χατζιδάκις αποτέλεσε ένα ορόσημο στη γέννηση αυτού που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε λυρικό, ηδονοθηρικό, σουρεαλιστικό μικροαστισμό.  Αν κάποια μέρα καταφέρουμε μελετήσουμε αυτό το επίτευγμα–όχι ως κειμήλιο—αλλά ως γλώσσα, τότε θα μπορέσουμε να επίσης συνομιλήσουμε με τη πεθαμένη μητέρα μας και να συμφιλιωθούμε με το έγκλημα – με το έγκλημα ενός κακοσχεδιασμένου επαρχιακού δρόμου, το έγκλημα της δημόσιας εκπαίδευσης, το έγκλημα της φασιστικής τηλεόρασης, της γειτονιάς, της τάξης μας—κυρίως το έγκλημα της ιστορίας.
Και ταυτόχρονα θα καταφέρουμε να συνομιλήσουμε με το θαύμα αυτού του παζλ, την έγχρωμη ιδιοσυστασία του, τη  μοντερνικότητα του…
Κάτι αντίστοιχο μου είπε η η μάνα μου την τελευταία φορά που συνομιλήσαμε– συναντηθήκαμε πρόσφατα μέσα σε ένα κινηματογραφικό στιγμιότυπο– η Αλίκη Βουγιουκλάκη τραγουδούσε  το ‘Καροτσέρη, Καροτσέρη άσε το Καμουστίκι από το χέρι’– πάνω σε ένα κάρο κάπου στην Κων/πολη. Μου είπε λοιπόν, σταμάτα να αυτο-μαστιγώνεσαι — σταμάτα να πιέζεις καταστάσεις – άσε την ιστορία να κυλήσει σα μουσική.
Κάνε στην εποχή σου αυτό που έκανε ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ με τις αισθήσεις του: να μετατρέπεις κάθε σου βασανιστήριο σε προθάλαμο ανατρεπτικού νοήματος...Δε βλέπεις τι έκανε ο Χατζιδάκις.. έζησε ανάμεσα σε συντηρητικούς, δογματικούς και αρχομανείς ανθρώπους – σαν αυτούς δηλαδή που τώρα υπερασπίζονται το έργο του και μιλάνε εξ ονόματος του…αλλά εκείνος δε χαμπάριαζε τίποτα—έπαιζε διαρκώς με τα πάντα.

Μπορούν να σου πάρουν το καμουτσίκι – τον τίτλο της εξουσίας– το έπαθλο, το παράσημο, το τιμόνι αλλά τη μουσική– τη μουσική δε μπορούν να σου τη πάρουν ποτέ.

Αυτή θα ζει για πάντα μέσα σου,

όπως και η μαμά σου.

conservative liberation

I made a complain about the gender segregation in our gym's sauna -- they have four days [only women] and three [only for men]

This is a council gym -- in semi-ghettoized district. You really want to respect their sense of civility --
 but -- you also feel that this system is so  intimidating and freakishly 1950s! -- when they had different beaches for men and women.

So you make the complaint and then..
 you come across --on twitter -- an arrogant super-rich Tory bitch who claims that she wants to  ''educate'' the poor about gender equality and racism -- claiming that ''she joined the Thatcher's party (oh what a spice girl) -- she cannot tolerate segregation''

...and you feel destroyed:  you really feel the urge to go back and make it clear -- you do not want equality in the name of Thatcher-enlightenment... you want to circulate your semi-nude body in a public space -- in the name of hedonism, freedom and euphoria.
  

το σήμερα είναι αύριο

με ενοχλεί αυτή παπαριά που λένε ότι οι άντρες στα -άντα τους με σκουλαρίκι παλιμπαιδίζουν

Μα δεν το έχετε καταλάβει ακόμη;

δεν υπάρχει ''νεότητα'' -- όπως και δεν υπάρχει πια και ''ωριμότητα'' --

όλα αυτά συνιστούσαν κατασκευές μιας άλλης παραγωγικής φάσης.

είμαστε πια αλλού --  στο homo-austerity:  ο χρόνος είναι ομοιογενής για μας -- περάσαμε όλη μας την ενήλικη ζωή με χαρτζηλίκι, όνειρα και προσδοκίες.

αυτή είναι η νέα κανονικότητα -- χωρίς εναλλαγές -- τοποθετημένοι διαρκώς στο σημείο εκκίνησης -- κατάλαβε το.

μην κρίνεις την ζωή των άλλων με βάση τα πολιτισμικά και παραγωγικά πρότυπα του παρελθόντος.

Αυτό που ζόύμε σήμερα είναι το μέλλον (που δεν ήρθε).