time

I know we have no future to share

– but what really pisses me off –  is the 'past' that we never shared.

…there must an alternative time 

-- a time outside our time.

A time that stubs the present with a super-timeless presence.  

Let’s go -yeah let’s do that – let’s be that – lets present ourselves beyond our present.

This is the time – our time 

– outside time.

Η Φτώχια του Κωστόπουλου και η Πρωτοπορία της Λούγκρας

Σύγκρινε τα φωτογραφικά στιγμιότυπα από την σύλληψη του Κωστόπουλου και του Παπαγεωργόπουλου. Με την πρώτη ματιά μοιάζουν σαν δυο διαμετρικά αντίθετες πόζες συντριβής.  

 

Η πόζα του Παπαγεωργόπουλου είχε κάτι από την αισθητική μια νύχτας στο Γκάζι:                                Το να φοράς παλτό πάνω από τα χέρια σου, όταν ο όλος ο κόσμος ξέρει ότι φοράς χειροπέδες,  θυμίζει κάτι από τα παιδιά που πάνε στο sodade στο γκάζι και κάνουν ότι είναι περαστικά.

Κοιτάν το ταβάνι, δεν μιλάνε σε κανέναν και συμπεριφέρονται σαν ''να μη ανήκουν εκεί''.
Περνούν όλη τη νύχτα ποζάροντας σαν τον Παπακαλιάτη σε ταινία καταστροφής.

Να γιατί αυτός ο βασιλιάς έμοιαζε ανυπερθέτως γυμνός.
Γιατί νόμιζε ότι το αντίθετο της γύμνιας του είναι ένα ρούχο.

Και να γιατί η πόζα του μου ενέπνευσε κάποια δυσφορία ακόμη και τη ιερή στιγμή της πτώσης του.

Διότι ακόμη και ηττημένος –  προκαλούσε κάποια βλάβη. Σου έδινε την εντύπωση ότι το ηθικό του πρότυπο απλωνόταν μέσα στο κοινό του σαν διανοητικός ιός και έτρεφε τα τέρατα του μέλλοντος.

Ακόμη και αν δεν ήταν ένοχος για το έγκλημα που καταδικάστηκε, ήταν οπωσδήποτε ένοχος για ένα έγκλημα αναχρονισμού.

Όπως ακριβώς και πολλοί gay της γενιάς  μου -- απευθύνεται στο παρόν – μιλώντας τη γλώσσα που καταλαβαίνει η γιαγιά μου. Επειδή αγαπώ τη γιαγιά μου σε ένα βαθμό συγκινούμαι από το χρονικό βραχυκύκλωμα αυτο-προβολής. Ταυτόχρονα όμως εξακολουθώ να ασφυκτιώ από την ασφυξία της πασαρέλας του – και κυρίως την ανάδειξη αυτού του ύφους σε γλώσσα κυριαρχίας . Είναι  η σκοταδιστική μεγαλοπρέπεια του νοικοκύρη – η καταγέλαστη αντίληψη της αξιοπρέπειας ως απόκρυψης – ''δεν λέμε ψέμματα, αλλά ούτε και την αλήθεια – απλώς δεν μιλάμε για ορισμένα πράγματα''.

Στην περίπτωση του Κωστόπουλου είχαμε την αντίστροφη τακτική – μια έκρηξη αυτο-αποκάλυψης:  ο τραγικός αντι-ήρωας παρουσιάστηκε μόνος του στο τμήμα, πόζαρε άνετος και χαμογελαστός, μίλησε για την ιστορία του στις κάμερες – μετουσίωσε την κατάσταση του σε θέαμα ομολογίας.

Θα σας τα πω όλα, θα σας τα δείξω, θα σας τα εξηγήσω όλα – θα μοιραστώ την καταστροφή μου μαζί σας.

Θα κάνω αυτό που έμαθα να κάνω καλά – μια πορνογραφική ανατομία της σημασία  της μαγκιάς (απλώς τώρα μέσα στα συντρίμμια – νέο genre)

Και κάπως έτσι η απογύμνωση γίνεται νέο ρούχο:

Αυτό που φοράω δεν είναι χειροπέδες – είναι άλλο ύφος εξιστόρησης: η ιστορία παραμένει η ίδια – είναι η δική σου ιστορία (χρεοκοπημένε) θεατή – είμαι σαν και σένα.

Αυτή η ρητορική τρίπλα σκέπασε το ξεγυμνώμα της πόζας  του – όπως ακριβώς το κοστούμι πάνω  τις χειροπέδες του  Παγεωργόπουλου.

Είναι αρκετά δύσκολο να πεισθώ – ότι η πόζα χρεωκοπίας του Κωστόπουλου – έχει πολλά κοινά με τις ναυαγισμένες ιστορίες που παρατηρώ και βιώνω καθημερινά – από την Αθήνα και το Λονδίνο μέχρι το Μάνσεστερ και τη Λισαβόνα..

Εφάπτεται μόνο σε ένα σημείο – αυτό της θεαματικής ομολογίας – της ηθελημένης απογύμνωσης – της αδιαντροπιάς μέσα στην ήττα.

 Είναι αλήθεια -- πολλοί νέοι άνθρωποι –  ή μάλλον άνθρωποι που προσπαθούν να γίνουν ''νέοι''-- μοιράζονται την ίδια στάση – ένα παρόμοιο ύφος επιδεικτικής συντριβής -- αντιλαμβάνονται την πτώση ως σκηνικό αυτο-αποθέωσης.

Με μια βασική διαφορά όμως --  το κάνουν από τα χαμηλά – μέσα από τις αναθυμιάσεις της ανέλπιστης ένδειας. Δεν είναι μια χειρονομία αυτο-συγκράτησης από τα ψηλά στα χαμηλά – αλλά μια πιρουέτα – ένα στιγμιαίο άλμα -- από τα χαμηλά στα χαμηλά.

Είναι δηλαδή μια τακτική αντι-περασπισμού εντελώς άλλης κλίμακας:

Δες τον παρακάτω νεαρό – τον συνάντησα σε ένα δωμάτιο στο Λονδίνο – ένα σαββατοκύριακο πανικού – περπατούσε και μιλούσε σαν δαιμονισμένο εξώφυλλο του Νίτρο μιας  μετεπαναστικής εποχής.

Του είπα ''θέλω να ανεβάσω το Κεφάλαιο του Μαρξ σε Μπαλέτο -- θα φοράς ένα μαύρο κορμάκι και φουντουτό φορεματάκι και θα κάνει πιρουέτες γύρω από το κρανίο του Λένιν που θα ναι γεμάτο από πλαστικά φαλλόσχημα σφυροδρέπανα ''

Mου είπε ''α τι ωραία -- έχω σπουδάσει κλασικό μπαλετο''

Μετά του είπα --φόρα αυτό το μπουφάν διαγώνια και πόζαρε για τη κάμερα--

'' α ναι, φυσικά, σου έχω πει ότι έχω δουλέψει και ως μοντέλο''

[Τώρα δουλεύει σε ένα κατάστημα με ρούχα]

Μετά μας έδωσε να πιούμε Φιλανδέζικη σαμπάνια.

Προσποιηθήκαμε για λίγο ότι τον προσέλαβα σε μια άλλη ζωή –  ήταν μια παροδική εμπειρία ανύψωσης..

Σκέφτηκα ότι  αυτές οι ναρκισστικές οντότητες – τα πρόσχαρα ξόανα της εποχή της λιτότητος -- δεν είναι πλέον σώματα -- είναι κάτι σαν στραπατσαρισμένα μνημεία του γκλάμ  -- βουλιάζουν σαν ατλαντίδες περηφάνιας μέσα σε ένα ωκεανό αθλιότητας.

Από αυτήν την άποψη είναι οπωσδήποτε πιο πειστικοί από τον Κωστόπουλο.  Φτύνουν στην κάμερα έναν  αγέρωχο παροξυσμό υπερήφανιας  – είναι οι αναδύομενοι ηγέτες της τραγικής ματαιότητας -- στρουμφάκια on acid – νέοι μελλοθάνατοι. 

Όταν συγκρίνω τη δική τους πτώση με την πτώση του Κωστόπουλου αισθάνομαι ότι η δική μας (αόρατη) γενιά υπήρξε τυχερή. Όχι μόνο επειδή είδε τους ''κακούς να πέφτουν'' –  αλλά επειδή τους είδαν να πέφτουν χωρίς στιλ.

Κάποτε μια ηρωίδα της Σάρα Κέιν δήλωσε ότι κινδυνεύει να δολοφονηθεί  από την ευτυχία των πρωινών εκπομπών. Έχω βάσιμες υποψίες ότι αν έβλεπε  την άτσαλη ομολογία στην πρωινή εκπομπή του Κωστόπουλου ίσως και να τη γλίτωνε:

Η πρωινή perfomance της ευτυχίας έσπασε – η πραγματικότητα ράγισε – και η κατάθλιψη, ο φόβος και η περισυλλογή χύθηκαν στα τηλεοπτικά στούντιο...  σαν μπαγιάτικα γιαούρτια.

Δύο ενθαρρυντικά γεγονότα προκύπτουν από αυτό το σκηνικό

1) (επιτέλους) η γενιά μας καλείται να παίξει στην δική της έδρα  –  την ήττα.  

 2) παράλληλα βλέπει ένα κάφρο να πέφτει (ή να προσποιείται ότι πέφτει) άγαρμπα και άτεχνα --  η αταλαντοσύνη της πτώσης του είναι σχεδόν εξαγνιστική. Τώρα που το αυτο-ρεζίλεμα έγινε το νέο γκλαμ – ο βασιλιάς δείχνει παντελώς ανίκανος να προσποιηθεί τον γυμνό...

εμείς όμως μπορούμε

– και είναι ίσως το μόνο πράγμα που μάθαμε να κάνουμε.  

Ονειροθετικοί Εραστές

Στο Stoke Newington στη Church street κάποτε σύχναζαν μόνο λούμπεν τύποι, μικρο-κακοποιοί και λεσβίες. Τώρα συναντάς συνταξιούχους χίπις: χρωματιστούς γιάπις, μποέμ και ψυχιάτρους με περιβαλλοντικές ανησυχίες. Βγάζουν βόλτα τα σκυλιά τους, ψωνίζουν οργανικά προϊόντα και πίνουν μαργαρίτες..Η ζωή τους μοιάζει με τη ατζέντα ενός λογιστή. Είναι πανάκριβη και άχαρη, αλλά στο εξώφυλλο έχει ένα χαρωπό αγγούρι.

Στον ίδιο δρόμο υπάρχει ένα νεκροταφείο του19^ουαιώνα.

Κάπου ανάμεσα στους γλυπτούς βικτοριανούς τάφους, την πυκνή βλάστηση και τις πεταλούδες ο David L. γνωρίστηκε ένα βραδάκι με το James C. 'Ηπιαν μερικά μπαφάκια, συζήτησαν για τα τατουάζ, τις εμπειρίες της φυλακής και στο τέλος πηδήχτηκαν στους θάμνους -- in the doggy style -- αδιαφορώντας για το ψιλόβροχο, την οικονομική ύφεση και τη λάσπη.

Μου διηγείται το γαμήσι στο νεκροταφείο καθώς περπατάμε από το πάρκο προς το σπίτι του. Κατηφορίζουμε τη Stoke Newington High Street. Προσπερνούμε ένα αστυνομικό τμήμα, μια παμπ για λεσβίες και ένα θεόρατο τζαμί.

  

[τζαμί: φαλλικό σύμβολο ή γυναικείο βυζί?)

Μέχρι το σπίτι του και μέχρι το πρωί της επόμενης όλο του το σώμα κινείται όπως μια μηχανή που καταβροχθίζει σκουπίδια και παράγει εικόνες.. Ένας αυτοσχεδιασμός στην όχθη του τίποτα. Κουβεντιάζει με μια γάτα, δίνει λεφτά σε ένα άστεγο, τσιμπάει τον κώλο ενός πορτιέρη. (Ο πορτιέρης, που είναι φτυστός στο Ζουγκλάκο, μας σκάει ένα χαμόγελο). Where did you study again? Λέει ο David.

Birkbeck college.

Bareback? Ωραίο κολέγιο! [Bareback =σεξ χωρίς προφυλακτικό] ...Νεκροταφείο - Σεξ - Σεξ χωρίς προφυλακτικό: το Λονδίνο είναι η πόρνο-πρωτεύουσα του Γότθου...

                                                   

Καθόμαστε στο καναπέ του σπιτιού του, ανοίγει την τηλεόραση, ανάβει ένα μαροκινό γάρο και βάζει πάλι μπρος τον κινητήρα. Δε θέλει να δουλέψει ποτέ ξανά..Zει το μισό χρόνο στην Ινδία…Eκεί που το αλκοόλ και τα ναρκωτικά είναι φτηνά, το κλίμα ευχάριστο και ο κόσμος πιο ευδιάθετος... Την τελευταία φορά όμως λέει μπλέχτηκε σε ένα για καβγά και η τοπική μαφία τον έψαχνε για να τον πλακώσει στις μάπες. Tαξίδεψε πάνω κάτω την χώρα, έκανε μπάνιο σε παγωμένα νερά, χόρεψε σε rave πάρτι πάνω στα βουνά.

Ένας παντρεμένος επιχειρηματίας από το Λίβερπουλ έγινε ο fuck buddy του καλοκαιριού.  Η γυναίκα του κατασύμπαθησε το David. Σκέφτονταν να πάνε όλοι μαζί στην Καμπότζη. Ανακάλυψαν ένα τουριστικό πρακτορείο που με λίγα λεφτά σου προσφέρει ένα μπαζούκας για να ανατινάξεις αγελάδες. Μετά οι ντόπιοι μαζευουν τα υπολείμματα του κρέατος (για φαγητό). Το πρακτορείο καταγράφει τα πάντα σε μια βιντεοκασέτα και στη δίνει δώρο.. (θέλω να πω κάτι.. να βρίσω μάλλον..αλλά δε λέω τίποτα... κυρίως θέλω να ακούσω κι άλλα – νιώθω ότι είμαι ένα καθίκι).

   

Δεν κατάφερε ποτέ να πάει στην Καμπότζη... δεν του ανανέωσαν το διαβατήριο. Την έκανε αλλιώς. Στο ξενοδοχείο συνάντησε την Αλάνις Μόρισει. Του μάθε πως να καπνίζει όπιο από ένα μεγάλο σκεύος που έμοιαζε με φουγάρο... Επίσης δοκίμασε Calvin Klein. Όχι το μόδιστρο, αλλά το συνδυασμό κόκας (c) και κεταμίνης (κ). Πολλές γραμμές τοποθετημένες πάνω σε τραπέζι κατά προτίμηση τρένου για να δονείται. 'Όποιος κάνει πιο γρήγορα τη γραμμή κερδίζει το ecstasy στην ακρη της γραμμής. Αγαπήμενο παιχνίδι των τραβεστί στη διαδρομή Λονδίνου-Brighton pride (αλλά παίζεται και αλλού). Η αγάπη του David για τη χημεία άλλαξε τη ρουτίνα μιας γλυκύτατης δεκαεξάχρονης πόρνης. Τη σύστησε σε ένα φίλο του dealer και έτσι η κοπελίτσα απέκτησε full time δουλειά. Κάθε μέρα ξυπνάει το πρωί, φοράει το ταγιέρ της, ταξιδεύει σε παραθεριστικά θέρετρα και πουλαέι MDMA στους τουρίστες..

Δε βρήκα να πω τίποτα για όλα αυτά.. έκανα μια κίνηση να σηκωθώ..να πω είμαι κουρασμένος και ήρθε η ώρα να φύγω... αλλά δε μπορώ. Δεν είμαι παράλυτος ή μεθυσμένος ή μαστουρωμένος ή δεμένος πισθάγκωνα..όμως  δεν κουνιέμαι...

                                               

                                                         

Λίγη ώρα συναναστροφής με το David και το σώμα σου παραλύει από τη θαλπωρή.  Δεν είναι αγάπη ή τρυφερότητα ή ειλικρίνεια...είναι μια φωλιά από εικόνες: η αφήγηση του David ζεσταίνει τις αρθρώσεις του μυαλού σου. Μια κάψουλα απόδρασης από δέρμα, κόκαλα και πρόζα.

 Nα λοιπόν πως μοιάζουν οι ραψωδοί αυτού του αιώνα...  

Μια τσουλήθρα  από ολόγραμματα. Με φιλάνε στο στόμα. Αναβοσβήνουν σαν τουριστικά πόστερ...έλα να παραθερίσεις για λίγο σε αυτή μου την ανάμνηση… έλα στην άλλη τώρα...

Το πρόσωπο του David θολώνει σαν οθόνη κινηματογράφου. Βλέπω πάνω στο δέρμα του, το πρόσωπο του Harry Fabian από το Night and the City.Την ταινία που σκηνοθέτησε Jules Dassin στο Λονδίνο το 1950... Ο Fabian, όπως, και ο David έχτιζε με επιδεξιότητα καταφύγια φαντασίας πάνω στη λάσπη της πόλης. Στερέωνε το θρόνο του πάνω στα σε διανοητικά δολώματα...λίγο πριν ο θρόνος του πέσει και τσακιστεί στα νερά του Τάμεση, μια κοπέλα τον αποκάλεσε 'the artist without art' [όπως μπόγκλερ χωρίς βιβλίο].. Η τέχνη του είναι υπαρκτή αλλά αόρατη. Δεν είναι ένα αντικείμενο.

Είναι μια κατάσταση, ένα κεντημα εντυπώσεων. 

Πρωτο-συνάντησα το David στο Soho. Σε ένα μπαρ που δεν έμοιαζε με παμπ. Mεταλλικές σκευές παντού: ένα μικρό διαστημόπλοιο στην πρωτεύουσα της κακουγοστιάς. Πήγαμε σπίτι του. Ινδικά κεριά παντού. Ξαπλωμένος  πάνω στον καναπέ... Είναι σειρά μου να πω ιστορίες. Ξαπλώνουμε στον καναπέ – μου λέει – πες μου και συ μια ιστορία – πες μου για τη Μύκονο...

ξεκινώ:

Ενα μήνα πριν ξεφύγω από την Ελλάδα γνώρισα ένα ιταλό, travel agent.  'Ηταν το τελευταίο καλοκαίρι.. Πριν ξεφύγω από το Μενίδι, τις πολυκατοικίες, πριν ξεφύγω από την τηλεόραση και τις αδερφές του Sodade που πιστεύουν στη Βίβλο. Τότε λοιπόν γνώρισα ένα Ιταλό που νόμιζε ότι ήμουν αθώος. Μετά πήγαμε στο ξενοδοχείο του. Και μου έδωσε ένα έκτσασι. Και είδα το πίνακα ζωφραφικής να παίρνει φωτιά. Πάνω στο τοίχο. Έτρωγα το σώμα σου σαν να ήταν χάμπουργκερ από φλόγες. Και του είπα: έχεις ένα ηφαίστειο μέσα σου. Μη φοβάσαι τίποτα. Δεν υπάρχει τίποτα να φοβάσαι. Μέσα σου περιμένει μια φωτιά.

Tου είπα 'Μακάρι να μπορούσα να σε γαμήσω χωρίς προφυλακτικό.'

Iταλός: '...Μη το κανεις ποτέ αυτό... Με κανένα. . Μέσα μου περιμένει μια φωτιά --όπως το είπες!-είμαι οροθετικός.

Πως το κατάλαβες;

Μαγεία;'

Σαλόνι στο Stoke Newighton:

(εγώ) 'και τον ερωτεύτηκα τον Ιταλό αλλά φοβήθηκα.. εσύ τι θα έκανες; θέλω να τον πάρω τηλέφωνο αλλά... φοβάμαι'

και ο David είπε κοιτάζοντας την τηλεόραση: 'Ήταν ειλικρινής. ΄Ήταν ένα καλός και ειλικρινής άνθρωπος'.

Για μέρες ολόκληρες ο David χάθηκε. Με πήρε τηλέφωνο μια μέρα το πρωί μετά από μήνες τα χαράματα: έλα να με αγκαλιάσεις. ΄Ηταν χάι.

'Hθελε να πάω στις έξι τα χαράματα στην άλλη άκρη της πόλης. 

Τον πήρα τηλέφωνο την άλλη μέρα και δεν απαντούσε.

Δεν απαντούσε σε καμία κλήση.

Τσατίστηκα: του έστειλα μήνυμα. 'Είσαι περήφανος γι αυτό που έκανες;' έγραψα. 

Ήμουν οργισμένος: αυτός θα με ξυπνάει τα χαράματα, θα κάνει το κέφι του...θα με θυμάται όποτε θέλει.. Μπορεί να μη με πάρει ποτέ ξανά τηλέφωνο. Γουρούνι.

Πήγα στο σπίτι του, χτύπησα το κουδούνι...Κατέβηκε.

Πήγαμε για ποτό στην παμπ δίπλα στην Church street, σε μέρος που δεν πατούν οι συνταξιούχοι χίπις.

'Γιατί μου φέρεσαι έτσι;' του είπα.... 

'Δε σου έχω πει όλη την αλήθεια' μου λέει....

Με πήρε υπνάκος και ξανα-ξυπνάω ακούγοντας πάλι το David να μιλάει...Τι ωραίο νανούρισμα...Έχει κάνει σεξ με ένα γνωστό ποδοφαιριστή και τη γυναίκα του.. Αρχίζω πάλι να κοιμάμαι... Γνώρισε τον πρώτο του εραστή στο χωριό που μεγάλωσε στα βάθη της Ιρλανδίας όταν δούλευε στο χασάπικο του μπαμπά του. Ήταν ένας Ιταλός ξενοδόχος, με επαφές στη μαφία, είχε όση κόκα ήθελε και έτσι κάθε πρωί έκανε μια παχιά γραμμή μέχρι που του πεσε η μύτη...Αυτός ο καναπές είναι πολύ μαλακός....Μια μέρα τον πήρε τηλέφωνο και έκλαιγε..τον προσκάλεσε σπίτι του, έκλαιγε με λυγμούς και του ανακοίνωσε ότι είναι οροθετικός…Μάλλον επειδή έκανε απροστάτευτο σεξ στο Σαν Φρανσίσκο..Ανοίγω τα μάτια μου και τα ξανακλείνω.. Ο David έμαθε ότι είναι οροθετικός στα 23 του.. αρνήθηκε να κάνει χημειοθεραπείες, φοβόταν τις χημειοθεραπείες. Ο πρώτος του γκόμενος, ο ξενοδόχος, πέθανε μέσα σε μερικούς μήνες. Τότε δεν ξέραν τι ακριβώς είναι αυτή η ασθένεια. Όταν η μαμά του David έμαθε τι έγινε, τον πήρε από το χέρι και πήγαν στο σπίτι του γκόμενου του. Όταν τους άνοιξε την πόρτα, η μαμά του David άρχισε να χτυπάει το ξενοδόχο με μια ομπρέλα και να του λέει ‘σκότωσες το παιδί μου, σκότωσες το παιδί μου’.... ο ξενοδόχος έκλαιγε. 

Με ξαναπαίρνει ο ο ύπνος και βλέπω ότι είμαι μαθητευόμενος φακίρης, συνομιλώ με έναν φίδι αλλά είμαι λίγο αμήχανος, κοιτάζω αλλού. Όταν κοιτάζω πίσω, το φίδι έχει συμπιεστεί στο πάτωμα, είναι ένα διακοσμητικό μοτίβο στο χαλί.

Έφυγα από το σπίτι του David το πρωί. Είχε παραδόξως πολύ ήλιο..περπάτησα στη Church street, κοίταξα βιβλία, δίσκους και ταινίες. Πήρα ένα καφέ. Τι ωραία Κυριακή... ξάπλωσα στο χορτάρι...και σκέφτηκα ότι τελικά είναι ωραίο το καλοκαίρι σε αυτήν την πόλη, μπορώ να κάνω τόσα πράγματα... Μπορώ να περπατάω μέσα στα μάτια των αλλων, να ξαπλώνω στις σκέψεις τους και να κάνω έρωτα με τους συνειρμούς τους...Η ζωή είναι ωραία.... Ομως αν δε μου δώσει τώρα κάποιος ένα αεροπορικό εισητήριο για την Ινδία, θα πυροβολήσω ένα χίπι στο κεφάλι.

                                                [κανόνι: φαλλικό σύμβολο ή προφυλακτικό της φωτιάς;]

gay star-bars

Είναι μερικά gay μπαρ – που μοιάζουν σαν ακουστικές παραισθήσεις – αν αφαιρέσεις τον ήχο και το φωτισμό – είσαι στο προαύλιο τις φυλακής.

Οι τύποι με τις μακριές γενειάδες, τα τατουάζ και σκισμένο δέρμα είναι ισοβίτες (που πήραν το ίδιο χάπι και μοιράζονται το ίδιο ολόγραμμα φυγής – όπως στο διαστημόπλοιο enterprise).

Τα λατρεύω αυτά τα μπαρ.

There are some gay bars – that look like auditory hallucinations – if you remove the sound and the light - you find yourself in the courtyard of the prison.The guys with the long beards, the tattoos and the ripped skin, they are all life-sentenced prisoners (who took the same pill and share the same escapist hologram – like Jean Luc Picard in the spaceship Enterprise)

I love these bars.

 

 

Η fashion-terrorism ευχή της ημέρας

Σκέφτομαι τι ωραία μόδα θα ήταν όλοι αυτοί οι τραπεζίτες -- που κάθε μέρε φοράνε κουστούμι και γραβάτα για να πάνε στη δουλειά -- να αρχίσουν ξαφνικά  να φοράνε τεράστια βικτωριανά καπέλα με πέρλες και λουλούδια (σαν αυτά που φοράνε οι μαλακισμένες αριστοκράτισσες όταν πηγαίνουν σε γάμους).


Θα πήγαινες στην τράπεζα και δε θα βαριόσουν καθόλου να περιμένειος στην ουρά.
Γενικότερα ρε παιδί μου, θα το σκεφτόσουν λίγο παραπάνω πριν βγάλεις το όπλο για να πυροβολήσεις.

Η Ψυχροπολεμική φτώχια των Ταγαριών.

  Ο σαμαράς είναι εκτός τόπου -- ζει στη δεκαετία του 1950 -- ο νέος νίξον -- οι εχθροί του είναι οι κομμουνιστές και οι ομοφυλόφιλοι -- (μοιάζει λίγο σαν τον drag ηρωα στην Ψυχώ, μπορώ να τον φανταστώ να κυκλοφορεί στους δρόμους ντυμένος πηνελοπη δέλτα-νίτζα)

και η αριστερά απαντάει σε αυτό -- με σοβιετικές ρητορείες, αντάρτικα και τσε γκεβάρα.

''παρτον το ένα, κλάσε τον άλλον'' είναι η κατάσταση,

Όταν συνομιλούσα με το team ενός περιοδικού ''αριστερού'' (πόσο πια σιχαίνομαι αυτή τη λέξη) -- δεν μπορούσα να τους εξηγήσω με τίποτα γιατί οφείλουμε να έχουμε επαφές, ερωτο-αποκρίσεις, οπτική και διαδικτυακή επικοινωνία με όσους εμπνέονται ή μη κάποιο τρόπο σχετίζονται με το νεο-ναζισμό..

Η πνευματική ελίτ της ελλάδας ειναι βαθιά εμποτισμένη από την ημιμάθεια της κνε -- και αυτό φαίνεται και στο ευρύτερο αισθητικό στιλιστικό παράδειγμα που τους περικυκλώνει-- στα θεατρικά έργα, στους ποιητές, στον περιοδικό τύπο -- εντός και εκτός των τοιχων του προοδευτικού μετώπου.

Εγώ αισθάνομαι ο ''κοινωνικός'' αγώνας για την απο-ναζιστικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας δεν μπορεί να έρθει από ένα κανονιστικό σχήμα -- από ένα πουριτανικό πολιτικό μόρφωμα -- από μια καμπάνια ''ηθικής'' απελευθέρωσης.


Θα έρθει μέσα από ένα κίνημα ηδονο-θυμικής εξέργεσης -- που θα εξαπλωθεί σε ένα ενδιάμεσο -- διαγώνιο -- χώρο -- θεάματος, φαντασίας και παιχνιδιού-- όχι στο πεδίο της καθαρής πολιτικής στραύτευσης.


Οι χρυσαυγίτες κατέβηκαν στην ελληνική γη ως ποπ σταρς, σούπερ ήρωες και σεναριογράφαοι επιστημονικής φαντασίας

Η απάντηση σε αυτό -- δεν μπορεί να είναι η μαρία φαραντούρη, ο καβάφης και η αυγή.

ένας φινλανδός σε ένα δωμάτιο στο λονδίνο.

Του είπα  ''θέλω να ανεβάσω το Κεφάλαιο του Μαρξ σε Μπαλέτο -- θα φοράς ένα μαύρο κορμάκι και φουντουτό φορεματάκι και θα κάνει πιρουτέτες γύρω από το κρανίο του Λένιν -- που θα ναι γεμάτο από πλαστικά φαλλόσχημα σφυροδρέπανα ''

μου είπε ''α τι ωραία -- έχω σπουδάσει κλασικό μπαλετο''

 μετά του είπα --φόρα αυτό το  μπουφάν διαγώνια και πόζαρε για τη κάμερα--
'' α ναι, φυσικά, σου έχω πει ότι έχω δουλέψει και ως μοντέλο''

[Τώρα δουλεύει σε ένα κατάστημα με ρούχα]
 
μετά μας έδωσε να πιούμε φιλναζέζικη σαμπάνια.

οι χίπστερ στην εποχή της λιτότητος -- δεν είναι πλέον σώματα -- είναι κάτι σαν στραπατσαρισμένα μνημεία του γκλάμ  -- βουλιάζουν σαν ατλαντίδες περηφάνιας -- μέσα σε ένα ωκεανό αθλιότητας.

από αυτήν την άποψη είναι πιο σπουδαίοι από τη μαρία φαραντούρη και οπωσδήποτε πιο επαναστατικοί από τον αλκίννο ιωαννίδη -- είναι το νέο έντεχνο -- ο νέος αναχρονισμός του στιλ

ζήτω τα  στρουμφάκια on acid.

ζήτω οι νέοι μελλοθάνατοι.