Κοκκινα Λεωφορεία

Το 29 κάνει πάνω από μια ώρα να φτάσει από τη Trafalgar Square στο Woodgreen. Έχει όμως πολύ συχνά δρομολόγια και δε χρειάζεται να χτυπήσεις εισιτήριο στην είσοδο. Ο μόνος κίνδυνος είναι οι ελεγκτές (που ευτυχώς εμφανίζονται πολύ σπάνια). Είναι το αγαπημένο λεωφορείο των τζαμπατζήδων. Συνήθως στο πίσω μέρος τα πρεζάκια ξαπλώνουν και κοιμούνται ενώ οι υπόλοιποι επιβάτες συνωστίζονται μπροστά. Κρατούν τη μύτη τους και ανοίγουν το παράθυρο για να εισπνεύσουν παγωμένο αέρα μες στο καταχείμωνο.

Απόψε το περιμένω μούσκεμα από τη βροχή. Μπαίνω και αντικρίζω ένα όχημα χωρισμένο στα δύο. Στο μπροστινό μέρος ένα τσίρκο: εμπριμέ φορεματάκια πάνω σε ισχνά σώματα φοιτητριών, αναψοκοκκινισμένα χαμόγελα, αμήχανες γριούλες. Φωνές που πασαλείβονται μεταξύ τους: Πολωνοί, Τούρκοι, Κινέζοι και Έλληνες. Όλοι κολλημένοι μπροστά. Ένα ξεκούρδιστο μουσικό κουτί πάνω σε ρόδες.

Και στο πίσω μέρος ησυχία. Τα άδεια καθίσματα έχουν κάτι από την αυθάδεια των κενών κενών σελίδων ενός κακοτυπωμένου βιβλίου. Και όπως πάντα, μια και μόνη σελίδα –απόψε το τσαλακωμένο σώμα ενός τυπάκου – κάθεται σαν κερασάκι πάνω κενό. Δεν πρέπει να είναι πάνω από είκοσι. Η επιδερμίδα του είναι κόκκινη και μουδιασμένη. Σα να ξηλώθηκε με μανία από ένα άλμπουμ ανθογραφίας. Σε κάθε στροφή, τα τζάμια του λεωφορείου γυρνάνε γύρω μας σαν ακορντεόν από γυαλί. Είμαστε όλοι φυτά. Φυτά που ματώνουν. Στο κεφάλι έχει τεράστιο καρούμπαλο γαρνιρισμένο με πηχτές πινελιές αίματος. Πίνω λίγο σοκολατούχο γάλα, κοιτάζω το ρολόι και κάνω πως σκέφτομαι το μέλλον. Σε λιγάκι η μυρωδιά της εξαθλίωσης με τραβάει απαλά από τη μύτη και πιέζει το κεφάλι μου προς το διαλυμένο σώμα. Παραδίδομαι. Και αλλάζω. Αρχίζω να γίνομαι όπως μεσήλικες Αμερικάνες συλλέκτριες έργων τέχνης. Αυτές που έρχονται καμιά φορά στο Fire και τα σπάνε. Χαμογελούν σαν τον Τζόκερ, φορούν μακιγιάζ σε χρώματα ώχρας και ντύνονται όπως τα εξώφυλλα της Vogue. Δεν θα βγάλω ένα ταγέρ από τη τσάντα μου για να το φορέσω επί τόπου (όπως είχα δει να κάνει ένα αγόρι μια φορά στο μετρό), αλλά πιάνω το εαυτό μου να ξεναγεί ένα αόρατο κοινό στο λεωφορείο σαν να είναι γκαλερί:

‘Ladies and gentlemen, welcome to a site-specific re-enactment of the Marvel universe: αυτό το κινητό installation, εικονίζει το τέλος της μάχης. Μια ορδή από σούπερ ήρωες παρακολουθεί τη γέννηση ενός νέου άστρου. Κυοφορείται στο μέτωπο ενός πολεμιστή: η κάκωση στο κεφάλι του είναι η σχισμή εισόδου της νέας ζωής. Οι καγχασμοί είναι οι πόνοι της γέννας. Το σώμα του είναι μια μουσική γεννήτρια: από μέσα του θα βγει ένα μηχανικό χελιδόνι.

Mattison Road station, η στάση μου, καθώς κατευθύνομαι προς την πόρτα, κοιτάζω ξανά το παιδί με την πληγή και εισπνέω ένα ανακάτεμα πρόσκαιρης θαλπωρής και κλειστοφοβικής δυσωδίας: νομίζω ότι κάπως έτσι αναπνέουν τα πληγωμένα ζώα μετά το κυνήγι. Τώρα κατάλαβα γιατί τα λεωφορεία στο Λονδίνο είναι κόκκινα. Θέλουν να μας πουν ότι το αίμα του ενός είναι το φαντασιακό αξιοθέατο του άλλου: η φαντασμαγορία της πληγής σου είναι η πρέζα της φαντασίας μου.

 Έχω πάρει ακατάπαυστες δόσεις από αυτό το ναρκωτικό και αρχίζω σιγά σιγά να καταρρέω και γω. Νομίζω ότι τα λεωφορεία είναι το κόκκινο πύον της πόλης. Πετάγονται σαν κόκκινα άνθη στις διακλαδώσεις των οδών της. Σαν ζαλισμένα αιμοσφαίρια πλημμυρίζουν τις φλέβες και εισχωρούν στο κεφάλι της. Η πόλη αυτοκτονεί γλυκά μέσα στο αίμα της.

χωρίς κέντρο

Όταν ερημώνει μια πρωτεύουσα τον Αύγουστο -- αισθάνεσαι ότι εξαλείφεται το κέντρο του κόσμου -- αυτοί που φεύγουν δεν μετακινούνται σε ένα κάποιο άλλο ''μοναδικό'' σημείο -- σε μια άλλη νέα ''πόλη'' -- πηγαίνουν παντού -- απειρες κατευθύνσεις.

Μπορείς να φανταστείς τις διαδρομές του πλήθους να σχηματίζουν ένα πυροτέχνημα πάνω στο χάρτη -- σαν την έκρηξη ενός κομήτη -- ένα ιστολογικό πλέγμα από σημάνσεις

Η άδεια πόλη είναι τώρα το αρχείο ενός κόσμου χωρίς κέντρο -- ένα τεθλασμένο κράτος -- χωρίς πρωτεύουσα -- η μεγάπολη ήταν μόνο η αφετηρία -- το big bang...

Το φαινόμενο βιώνεται ακόμη πιο άγρια όταν αυτοί που φεύγουν δεν πάνε πουθενά -- απλά κρύβονται μέσα στην πόλη.


Καθώς κατεβάζουν τις γκρίλιες στο σπίτι και σχεδιαζουν την απόδραση από την ταράστα του μυαλού τους
-- το πλεγμα των διαδρομών υπερ-πολλαπλασιάζεται στο άπειρο
-- μια διαρκής έκχυση νομαδικότητας...

ζούμε στο διάστημα!

η ρητορική της γούνας

Είναι συμπαθέστατος ο νεαρός βουλευτής που έκανε την αναφορά στα γουναράδικα -- αισθάνομαι ότι δέχεται άδικα συνεχείς επιθέσεις. Όμως με αφορμή το κομφούζιο που δημιουργήθηκε  θέλω να κάνω ένα σχόλιο-- όχι ακριβώς για την ιδιόλεκτο του συγκεκριμένου ομιλητή -- αλλά για το ρητορικό ύφος, δηλαδή τον τρόπος σκέψης και αυτοπαρουσίασης του προοδευτικού μετώπου εν γένει.

Αισθάνομαι, λοιπόν, ότι οποιαδήποτε γιορταστική αναφορά στο ''βελουχιώτη''  και στην μετεμφυλιακή παράδοση της (φιλο-σταλινικής) ''αριστεράς'' αναπαράγει κάτι από την αναχρονιστική ασφυξία της δημόσιας διαβούλευσης -- παίζει (άθελα) το ύπουλο παιχνιδι των ακροδεξιών επικοινωνιολόγων.

Ενισχύει τη λαϊκοδεξιά εξισωση της αριστεράς με ένα σύμπαν που ορίζεται από σφυροδρέπανα,  κονσερβοκούτια και γκουλάγκ.

Τρέφει ένα από τα πιο άγρια ξεσπάσματα πολιτικού ρετρό μέσα στην  ελληνική κοινωνία: την ανιστορική περιχαράκωση της προοδευτικότητας μέσα στα σύμβολα της ψυχροπολεμικής εποχής..

Αν η πολιτική σου πρόταση έχει νόημα και σημασία -- αν είναι ένας ζωντανός οργανισμός (όπως η γλώσσα)-- τότε οφείλει να ξέρει να ντύνεται με βάση τις κλιματολογικές συνθήκες του παρόντος

ξέχνα για λίγο τις λέξεις μαρξ, σύντροφος, αριστερά

 Mη φοράς γούνα μέσα στο κατακόλαιρο -- εκτός και αν θέλεις να παίξεις την  εβίτα περόν

 Mην αναφέρεσαι σε γδαρμένα ζώα γενικώς -- τα ζώα σήμερα εχουν δικαιώματα

 Φτιάξε μία γούνα -- από φρούτα,  σκουπίδια ή βινύλιο...άνοιξε ένα περιοδικό της δεκαετίας ου 90 για να δεις πως γίνεται ή ρώτα ένα νεο-ρομαντικό fashion designer να σου πει!

Πάντως ένα είναι το σίγουρο:
σήμερα η γούνα συμβολίζει τον φόνο όπως και να το δεις...

Νέα Ζωή

Τα likes είναι τα νέα φιλιά -- χύνουν το δέρμα μέσα στη σκέψη. Οι αντίχειρες σκάνε σαν φωτοβολίδες από χάδια. Μαλάζουν την επιδερμίδα του μυαλού. Βαθύ στοματικό σεξ για το κεφάλι. Μια συναυλία υπεριώδους ακτινοβολίας. Το μάτι είναι το μουνόχειλο της Αφής. Η Αφή είναι η πόσθη του ματιού.  Αυτό που λέμε 'αίμα' είναι ένα ασύρματο δίκτυο:

Αυτό που λέμε 'σώμα' είναι πίστα αερομαχίας – ένα τραμπολίνο για εξαϋλωμένα τσιμπουκόχειλα.

Πάμε ξανά: Αυτό που λέμε σώμα είναι το αμπαλάζ μιας εναέριας συνουσίας. Φουσκώνει και απλώνεται -- ένα νέο σύμπαν μέσα στο σύμπαν . Όλα  τα όργανα περιστρέφονται σαν γυάλινα μάτια.  Χωρίς περίγραμμα -- μόνο παλμός. Γλείψε απαλά την μασχάλη του wi-fi για να αγγίξεις αυτό που γίνομαι και αυτό που με αλλάζει.

                                                    
Είμαστε μια κοινωνία αγγέλων – τσίτσιδα φαντάσματα – χαρούμενοι κώλοι στο φακό.

Κοιτάμε τη γη μέσα από θολές κορνίζες. Γλιστράμε στην φασματική όχθη του κάδρου. Χαμόγελα διαγώνια μέσα σε πρόσωπα πολυγώνια – νεύματα, ψιθύροι, υψωμένα δάχτυλα. Κάνουμε μπαμ σαν ξετσίπωτες χειροβομβίδες . Με ευλάβεια καίμε φάτσες, κατουράμε πορτραίτα. Μουτζαχεντίν του Νεο-Νταντά: δεν βαριέμαι ποτέ τα κλασικά: φώσφορο στα χείλη, πεταλούδες σε καυλιά.

 Ένα κίνημα δαρβινικής μετάλλαξης

μπρος εν- δυο

--ένα βήμα ενάντια στο θάνατο

μπρος εν-δυο!

--δυο βήματα πιο πέρα από το θάνατο.

Αν μπορώ να ξεσκίσω τη φωτογραφία ενός ζωντανού, τότε μπορώ να ξεσκιστώ με τη φωτογραφία ενός νεκρού. Ζωντανοί και νεκροί: μια υπερουράνια παρτούζα. 

Πάει πέθανε ο θανάτος, ζήτω.

                                                                         
Το Φωτο-βιβλίο είναι η Καινη Διαθήκη της καύλας

Η αγάπη σήμερα τρέχει πιο γρήγορα απ' το θάνατο.

Αυτό που λέμε ''καλώδιο' είναι ο ναός του θείου πνεύματος

άγγελοι με στύση, πορνοστάρ, αγίοι– αναγγέλλουν:

''Το σπέρμα είναι ο ιερός αγωγός του ρεύματος''

                                                      
Χύνω τη θεία χάρη μέσα στη στάχτη

– σε όλο το πρόσωπο – πέρα ως πέρα --

μια ηλεκτροπληξία ανθίζει το μυαλό μέσα στα δάχτυλα και την καρδιά μες στο κεφάλι.

νέα ζωή

ζήσε!

ΖΗΣΕ ΛΕΜΕ.

                                            

                                                    

οι χίπστερ πλύστρες του κινήματος.

Καμιά φορά αισθάνομαι ότι η κριτική προς τον κόσμο των hipsters είναι άδικη.

Το αισθάνομαι ας πούμε όταν παρακολουθώ από κοντά την πασαρέλα των ακαδημαϊκών και των αγωνιστικών κύκλων και  πέφτω πάνω σε ένα ορυμαγδό από γλείφτες, σπασικλάκια και φελούς. Κυρίως πλουσιες ΞΕΝΕΡΩΤΕΣ κρυφο-ΚΑΤΙΝΕΣ -- με φαντασία λογίστριας και συμπεριφορά γκρουπούσκουλου σε φράξιες προστασίας της δογματικής παρθενοραφής.

Το κυνικό μπούτι της  Madonna κάτω από τη κυτταρίτιδα του μελό. 

Τέτοια άτομα μονοπωλούν το δημόσιο λόγο -- τη βιτρίνα του μαγαζιού -- και βυθίζουν την  performance της πολιτικής μέσα στην απελπισία της μετριότητας.

Δεν υπάρχει πιο απαισιοδοξο πράγμα από το να βλέπεις χλιαρούς και αταλάντους να κυβερνούν ακόμη και τη χαρούμενη στρατιά της α-κυβερνησίας.

Χίλιες φορές τα πάρτι των χίπστερ -- η χαζομάρα της αγελάδας -- η ντίσκο μπολ στο κέντρο της φτώχιας -- και το βλέμμα που σε κόβει από πάνω μέχρι κάτω -- για να σου μετρήσει ένα νούμερο  στιλιστικού κύρους
-- παρά η ψευδή συντροφικότητα συμπλεγματικών νάρκισσων (που είναι ικανοί να σε σφάξουν στο γόνατο για λίγους πόντους επαναστικής αίγλης)

Η αριστερά είναι γεμάτη από πανέμορφα παιδιά -- αστραφτερές παρουσίες -- ακτινοβόλες υπάρξεις

Τα πιο ερωτικά  και κυρίως τα πιο μοντέρνα παιδιά που γνώρισα ποτέ έχουν πολιτική συνείδηση και συμπεριφορά.

Δεν μπορώ να φανταστώ ένα μοντέρνο άνθρωπο χωρίς ανατρεπτική πολιτική σκέψη.


Η μαρκίζα της αριστεράς όμως είναι γεμάτη από κατσαρίδες που ποζάρουν σαν πνευματικά παιδιά του Κάφκα...-- μικροί γλοιώδεις στάλιν -- τα ανθρωπάκια του Τσιρκα με τσιχλόφουσκες-- τα λέγκο της συγχρονης γραφειοκρατίας ..

Αυτές οι αρχι-χορεύτριες του κινήματος είναι συχνά  και οι πιο στυγνοί υπονομευτές του.

Γιατί όσο αστοιχείωτος και να σαι -- όσο φτωχός και απολιτικά απαίδευτος --  τη ματαιοδοξία, τον κύνισμο και την κατινιά την οσμίζεσαι.

Αν έχεις φατσα κάρτα ανθρώπους που στάζουν υποκρισία και σκέρτσο -- δε το γλιτώνεις το στραπάτσο μιας μετωνυμίας:
είναι κρίμα κι άδικο όλο το προοδευτικό μέτωπο να συνοψίζεται στο κατουρημένο λιπ-γκλος της μιας ή της άλλης πριμαντόνας...

you are your screen [είσαι η οθόνη σου]

The problem is that, when making a movie, you cannot erase and rewrite scenes as fast as you erase and re-write human faces in a text ....

that is exactly why we need an Open Montage - a solar type of editing - one  in which you click telepathically - from the camera-pen  to the pen-mind -

and clap!! you automatically change the tint in the lipstick of the protagonist who says

''Alec, drop down this suitcase and slap with me with your tongue''

H μαλακία είναι ότι, όταν φτιάχνεις μια ταινία, δεν μπορείς να σβήνεις και να ξαναγραφεις σκηνές με την ίδια ταχύτητα που σβήνεις και ξανα-γράφεις προσωπα  σε ένα κείμενο....

γι αυτό ακριβώς χρειάζομαστε ένα ανοιχτό μοντάζ -- ηλιακού τύπου -- να κάνεις κλικ τηλεπαθητικά -- από την οθόνη-στυλο -- στο στυλό--μυαλό
 και να αλλάζει αυτόματα η απόχρωση στο κραγιόν της πρωταγωνίστριας όταν λέει

''αλέκο, άσε κάτω αυτή τη βαλίτσα και χαστούκισε με ένα γλωσσόφιλο'' 

                                                                                

                                                                                    

                                                                         

                                                                   

μη φοβάσαι το face-writing

Χαμογελώ με τις φοβικές αντιδράσεις στη δημοκρατικοποίηση --δηλαδή ψηφιοποίηση -- της εξομολόγησης.

Το facebook φανέρωσε σε ένα ευρύ κοινό αυτό που αποκαλούμε '' θάνατο του συγγραφέα''
Τώρα πια όλος ο κόσμος αρχίζει να καταλαβαίνει ότι ο ''συγγραφέας'' -- δεν είναι ακριβώς ''ένα μυθικό χαρισματικό πρόσωπο'' -- αλλά μια γλώσσα -- μια πίστα -- ενα σύστημα δυνατοτήτων αυτο-ξεδιπλώματος
(στο οποίο έχεις ή δεν έχεις πρόσβαση)

Η παραγωγή του πορταίτου σου μέσα από λεξεις, εικόνες και σημεία στίξης -- ξαφνικά αναδύθηκε σαν μια συλλογική προοπτική -- ''δως μου και μένα μια σελίδα -- και θα σου δείξω τι μπορώ να κάνω''

[σε πείσμα αυτού του αιτήματος σελίδες δίνονταν και εξακολοθούν να δίνονται σε λίγους]

Η γραφή όμως έγινε ξαφνικά μια θάλασσα -- ένας κρύσταλλος -- όπου όλοι μπορούμε να κολυμπήσουμε.

Η ''αυτο-εξομόλογηση'' του timeline δεν είναι μια λανθάνουσα μορφή ναρκισσισμού --το αντίθετο!
Σκάει σαν μια πανυγηρική απο-ενοχοποιήση του ναρκισσισμού --

Μια τεχνολογία αυτο-μάγευσης μέσα στο στόμα του φόβου.

Αυτό που κάποτε συνιστούσε την προνομιακή χρήση μιας ελίτ -- η αυτο-μυθολόγηση ως αντίδοτο στην απόγνωση --

τώρα εκχωρείται -- ανοίγεται -- (εν δυνάμει) -- στους πάντες.