στωϊκισμός on acid and the counter-revolutionary imaginary

Όταν κλείνει ο διακόπτης, δεν αλλάζει κάτι γι αυτούς που έχουν μάθει να ζουν χωρίς φως

Για να πας κόντρα στην ταχύτητα των γεγονότων, ίσως πρέπει να έχεις έτοιμο ένα ετοιμοπόλεμο σώμα ανθρώπων μακροχρόνια απολυμένων από την ελπίδα

Ως γνωστόν, αυτή που δεν περιμένει τίποτα δεν μπορεί πια να συλλάβει την έννοια του απρόβλεπτου.

Αυτοί που λένε ''δεν έχεις να χάσεις τίποτα παρά μόνο τις αλυσίδες σου'', αγννούν το όφελος της ήττας, δηλαδή την ελευθερία της μη προοπτικής.

Παίρνει πολύ κόπο και εσωτερική γυμναστική να συμφιλιωθείς με το μηδέν. Αν καταφέρεις όμως να το μάθεις (να  ζεις δηλαδή τα πάντα μέσα στο τίποτα) δεν προτίθεσαι να το άλλαξεις.
Ειδικά όταν σου ζητείται να υπερασπιστείς (πάλι) τα αμφιλεγομένα δικαιώματα καρατομημένων δήμιων.

Νομίζω ότι γι αυτό το λόγο, το εν δυνάμει επαναστατικό  υποκείμενο είναι και το πιο αντεπαναστατικό:
είναι πολύ δύσκολο να σοκάρεις αυτήν που έχει εξοικειωθεί με το σκοτάδι --  που ζει πέρα από το μέλλον -- που κάνει γιόγκα με κλειστά τα φώτα.

έχει ήδη κερδίσει πολλά περισσότερα από σένα.

Πως ο προοδευτισμός πριμοδοτεί τον Τζήμερο

Δεν υποστηρίζω τη θεωρία των άκρων -- αλλά δεν καταλαβαίνω κι όλας γιατί τώρα πρέπει να εκνευριστώ  με ένα κείμενο του Τζημερου που στην ουσία βασίζεται στις ίδιες στενόμυαλες και απολιθωμένες παραδοχές που χαρακτήρισαν τα αριστερά και προοδευτικά κείμενα πιου διάβασα τις τελευταίες ημέρες.


Ο Τζήμερος επαναφέρει στο προσκήνιο μια άθλια κοινοτοπία – την ιδέα ότι ''pride'' είναι το ερωτικό ζήτημα μιας ''μειονότητας'' . Εγώ δεν είναι περήφανος που είναι στρέιτ λέει; γιατί να διαλαλούν την περηφάνια τους οι γκέι; Από που και ως που τα σεξουαλικά γούστα νομιμοποιούν ένα περιβάλλον αυτο-προβολής;

Τα αριστερά (όπως και τα φιλελέ) κείμενα που διάβασα τις τελευταίες ημέρες μιλάνε στην πλειοψηφία τους για την ερωτικότητα αναπαράγοντας την ίδια παραδοχή – ή μάλλον ένα δίπολο που βρίσκεται στη βάση αυτής της σκέψης και έχει ξεπεραστεί ήδη από τη δεκαετία του 1990 (αλλά οι προοδευτικές φωνές το αγνοούν παντελώς μια και δεν αγγίζουν μια φιλολογία που τη χαρακτηρίζουν λέει ''μεταμοντέρνα'')

Ποιο είναι αυτό το δίπολο; Είναι αυτό που θέτει το εξής ερώτημα: Το ''μειοψηφικό΄΄ ζήτημα της (ομο-)ερωτικότητα πρέπει να αντιμετωπίζεται είτε αυτόνομα ή σε διάλογο με τα υπόλοιπα κοινωνικά προβλήματα.

Πρόκειται για ένα ψευδές δίλημμα που έχει απαντηθεί τόσο από τη σχετική ''φιλολογία'' όσο και από το ελληνικό και ευρωπαϊκό παρόν της κρίσης:

Η διάκριση φύλου και σεξουαλικότητας είναι πιο ασταθής ποτέ -- τώρα πια μπορούμε να το πούμε ακόμη πιο σίγουρα: Οποιαδήποτε βλάβη, παρεμβολή, χτύπημα της ''αξιοπρέπειας, της υπερηφάνειας, της τιμής'' συνιστά πεδίο της ''σεξουαλικότητας΄''.

Η ΑΝΕΡΓΙΑ, Ο ΦΟΒΟΣ, Η ΦΤΩΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ, ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΑ, ΕΡΩΤΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

και άρα αιτήματα -- προσταγές -- διακυβεύματα ενός κινηματος απελευθερωσης της επιθμίας.

Κανένα από τα ''προοδευτικά'' κείμενα που διάβασα δεν είπε το πλέον αυτονόητο --

ΟΤΙ ΤΟ PRIDE ΔΕΝ ΑΦΟΡΑ ΜΙΑ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ! Ότι οι μορφές βίας που υφιστάμεθα (αλλά και αναπαράγουμε) -- είναι ταυτόχρονα ψυχολογικές και υλικές -- αόρατες και ορατές. Το concept της περηφάνιας ακριβώς καταγγέλλει τη μετατροπή ενός καθολικού προβλήματος σε μειοψηφικό. Όλες εχουμε ''επιθυμίες'' υπό διωγμό -- ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΣΕ ΕΝΑ ΑΟΡΑΤΟ ΠΟΛΕΜΟ ΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ, ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ Η ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ.

Θεωρώ άκρως ερωτικό πρόβλημα το να ζεις κανείς άστεγος -- σε περίπτωση που δε το θέλει!
Η να εξαναγκάζεται να δουλεύει στο πεζοδρόμιο και όχι σε ένα σχολείο -- επειδή θέλει να φοράει φούστα!

Επαναλαμβάνω -- δεν υποστηρίζω τη θεωρία των δυο άκρων -- αλλά θεωρώ ότι η Καφρίλα του Τζήμερου βρίσκει έδαφος και πατάει πάνω στην Καφρίλα των (ομοτράπεζων) αντιπάλων της από το χώρο του προοδευτισμού.

Και λέω ομοτράπεζοι γιατί οι περισσότεροι μαχητικοί ''πολιτικολόγοι'' μιλάνε από θέση ελαφρώς -- ή χονδροειδώς  -- προνομιακή

Δεν ξέρουν και δεν θέλουν να μάθουν (για μην χάσουν κάτι από την αίγλη τους μέσα σε ένα σύστημα ναρκισσιστικής συναίνεσης ''πες μου αυτό που περιμένω να ακούσω για να ανταλλάξουμε χειροκροτήματα) τις ριζικές αλλαγές που συντελούνται στην αυτο-κατανόηση -- τα ανοιχτά και μεταβαλλόμενα νοήματα -- ή τέλως πάντων την ριζική έκρηξη των ταυτοτήτων μέσα στην καρδιά του πανικού

Καράτε Κιτς

Καράτε Κιτς

Όταν αθωώνεις ένα αμφιλεγόμενο''τοτέμ'' αιώνες μετά την παγίωση της λατρείας μοιάζεις με εκείνον τον ήρωα της ελληνικής ταινίας που έγραψε αστυνομικό μυθιστόρημα με τίτλος ''Ο δολοφονος ήταν ο γιατρός''. Είναι σαν να διαλαλείς ''βρήκα τη λύση'' σε ένα μυστήριο έχει διελευκανθεί εδώ και χρόνια.

Η ψευδο-επίλυση ενός παλιού μη-μυστηρίου στραγγαλίζει την επίλυση του μοναδικου μυστηρίου που έχει σημασία: του μυστηρίου του παρόντος. Ψευδο-αποκαλύπτοντας το δολοφόνο του παρελθοντος (που όλοι ξέρουν και αναγνωρίζουν) στη ουσία συμμετέχεις στη δολοφονία του παρόντος.


Είναι η ανάδειξη του κιτς σε πολεμική μηχανή ''καράτε κιτς''
μια τακτική που λειτουργεί σαν πολιτισμικό νίτζα:
ακινητοποιεί στο χρόνο -- σπάει τα κόκαλλα της ιστορικότητας -- σφαζει το νέο.


Καράτε Κιτς είναι για παράδειγμα η ΄'έντεχνη'' ανακάλυψη της ''ροκ'' αιώνες μετά την ηρωποίηση της μέσα στο εικονοστάσιο της μοντέρνας κουλτούρας -- η χρήση δοσμένων ηρωικών μοντέλων -- τρόπων να είσαι -- να δείχνεις -- να υποφέρεις ( η εικονογράφηση των τύπων του περιπατητή, του μποέμ, του καλλιτέχνη με βάση τα ψευδή πρότυπα του 19ου αιώνα).


Κιτς εἰναι δολιοφθορα κάθε νέας ηρωικής ενέργειας στο όνομα μιας παλιάς, ιερής και παγιωμένης φόρμας ηρωισμού (που έχει γίνει αρκετά ''αναγνωρίσιμη'' ώστε να μπορεί να υποδυθεί τον εαυτό της).

Κιτς είναι το όπιο της μοντερνικότητας -- μια αὀρατη και διεισδυτική μορφή καταπίεσης. 

Χαρούμενη Παράνοια -- η πρωτοπορία των Τρολ.

Μου αρέσει η πολύ η ψυχαναλυτική, η κουτσουμπολίστικη, η προφορική, η κατινίστικη,  η ''γυναικεία'' ιστορία που λανθάνει πίσω από τους δημόσιους διαξιφισμούς των διανοουμένων.

σαν δυο παράλληλα ρυάκια  είναι.

Από τη μια το ''μεγάλο διακυβεύμα της εποχής'' -- από την άλλη το μεγάλο καρύκευμα του πάθους.

Είναι σαν ένα σκοτεινό χαμογέλο που τρυπάει τα πάντα.

Εμφανίζεται σε διάφορες παραλλαγές: πικρό, ειρωνικό, συγκαταβατικό, μελαγχολικό, εκδικητικό, ζεστό, συνθηματικό.

Να ένας τρόπος ακόμη να καταλάβεις την πρωτοκαθεδρία της Τζοκόντα στην ιστορία του ''μοντέρνου''  και του ''ορθολογικου''.

Πλάι στα επιχειρήματα και τα αντεπιχειρήματα αυτών που έχουν λόγο --
υπάρχει μια αόρατη και αποσιωπημένη ιστορια ''δρἀσεων κα αντιδράσεων''. Δεν εντοπίζεται πάνω στη γλώσσα:  χάνεται από το αρχείο και τους επίσημους απολογισμούς..Όπως ακριβώς έχει χαθεί η ιστορία των ''γυναικών'' -- η ιστορία των σωμάτων, των χειρονομιών, των  νευμάτων
-- δηλαδή, η ιστορία των ανθρώπων που δεν έχουν ''λόγο''


Να ακόμη ένας τρόπος να αντιλαμβάνεσαι την ανισότητα πέρα από το φύλο. Οι άνθρωποι δεν χωρίζονται σε ανδρες και γυναίκες -- σε στρέιτ και γκέι -- αλλά σε ανθρώπους που έχουν ή δεν έχουν ''λόγο'' -- δηλαδή μια γλώσσα που να καταγράφεται ως μνημείο ''γνώσης''.

Το χαμόγελο της Τζοκόντα -- συμπυκνωνει σαν διαταραγμένο αρχείο αυτή την αποσιωπημένη ιστορία αποσιωπήσεων. Και σε εποχές που ανθίζουν τα ''debates'' επιστρέφει --με τρόπο που επιστρέφουν οι ασυνείδητες ενορμήσεις σου.

 Έρχεται και αγκαλιάζει όλα τα σήματα γύρω σου: τους πίνακες ζωγραφικής, τις μαρκίζες των καταστημάτων, τα ψηφιακά παραλήρηματα.

Παντού -- παντού ομως -- βλέπεις ένα σκαστό χαμογελάκι. Σαν ένα κίνημα Χαρούμενης Παράνοιας.

 Το μέλλον ανήκει στα Τρολ

Η Αληθινή Ιστορία

Βασικά μας είχε πει να τον φωνάζουμε Σίλβια από τότε που έμενε στην Αλεξάνδρεια -- αλλά τις ποιητικές του συλλογές τις υπέγραφε με άλλο όνομα -- ''Καβάφης''

Μετά βέβαια που πήγε στην Αμερική έκανε αλλαγή φύλου,

και έφτιαξε ένα επώνυμο --τρολιά

''ποίηση -- ποιώ -- πλάθω -- Πλαθ.

''Αυτό είναι!''

''Θα με φωνάζετε Σίλβια Πλαθ''

''Πλάθω μια Πλαθ'' – όλα αυτό ήταν ένας γλωσσικός παρενδυτισμός πάνω στο σώμα -- μια σοβαρή φάρσα-- 

ένα Drag show με θέμα: ''οι Ποιητές των Γραμματοσήμων''--

Βεβαίως μερικά από χρόνια το βαρέθηκε και αυτό -- Οverdose-- ''Μπάφιασα με τους Ηρωισμούς της Μπαναλιτέ''

το κουστούμι της ποιήτριας-νοικοκυράς το αυτοκτόνησε πανηγυρικά.

[Το είχε σκεφτεί από τα σίριαλ της Λούσι Μπολ – ήθελε πάντα να πάντα γυρίσει μια σειρά–

''1000 και Ένας τρόποι'' να κακαρώσεις μέσα στην κουζίνα – σε κάθε επεισόδιο η Λούσι θα πέθαινε με νέο τρόπο. Αυτό με το φούρνο ήταν το επεισόδιο 27 νομίζω – σε ένα άλλο πέθαινε μέσα στο ψυγείο ]

Μετά το ρίξε περιχαρής στον υπαρξισμό, τη χημεία και τις πρωινές τηλεοπτικές εκπομπές....

γενοκτονία

 Στην queer theory υπάρχει ο όρος ''gay suicide'' που διαστρέφει εσκεμμένα το ''νομικό'' περιεχόμενο του όρου γενοκτονία. Ίσως θα ήταν σκόπιμο να εφεύρουμε έναν ''γενοκτονικό'' όρο που να ανταποκρίνεται στη ιδιορρυθμία της οθωμανικής/μετα-οθωμανικής περίπτωσης.

π.χ γενοκτονία της μοντερνικότητας ας πούμε.

[έναν όρο που να δημιουργεί απρόσμενες συμμαχίες -- διε-θνικά, δια-ταξικά αλλά και ιδεολογικά]

Χρειαζόμαστε μια πρωτότυπη επιστημολογία της βαρβαρότητας. Ενα αυτοφυές λεξιλόγιο που να αναφέρεται στις μορφες θυμικής και πολιτισμικής βιαιότητας που έλαβαν χώρα σε αυτή χωρο-χρονική γωνιά με άξονα τον πολιτισμό, τη θρησκεία, το φύλο, το σώμα, το χώρο, την εκπαίδευση, τη φιλία, το ναρκισσισμό, την καθημερινότητα...

Αισθάνομαι ότι απέναντι στην ξηρότητα της δεξιάς (που δεν είναι πάντα ξηρή -- αλλά δυναμική και τσαχπίνα στον επικοινωνιακό πόλεμο) -- έρχεται και απαντάει ο λόγος μιας κάπως άπνοης αριστεράς του ‘’Κολωνακίου.’’  Νομίζω ότι η προοδευτική διανόηση (όχι μόνο στην ελλάδα και παντού στο κόσμο γενικότερα) έχει δυστυχώς πολλά από τα κρυόκωλα χαρακτηριστικά της αστικής τάξης -- δογματισμό, νομικισμό, νεποτισμό, ελλειψη πρωτοτυπίας και ευελιξίας -- αλλεργία απέναντι στη δημιουργική νοημοσύνη και εχθρότητα απέναντι στο νέο.

κυρίως τυφλότητα απέναντι σε αυτό που συμβαίνει δίπλα της. 

φαρμακείο

                                         

 Διαλύεις το σχήμα των συλλαβών μές στην έκσταση. Χημικό φαινόμενο. Ψεκάζεις αγάπη πάνω σε ιχνογραφικά ''ιδεογράμματα''. Και μετά οι οπτικές εντυπώσεις  των λέξεων κουδουνίζουν και σκάνε!
Ρυθμικά και κλιμακωτά.

 Τεντώνεις τα φωνήματα πάνω στο dancefloor -- μαλακά μαλακά (όπως πλάστηρ το φύλλο για πίτα).  Παράλληλα αλευρώνεις το φοβικό τους περίβλημα! (Πασαλείβοντας ακατάσχετα το αίμα με ήχο).

Και μετά καλοσωρίζεις το Μπουμ!
και αφήνεσαι και σκας.

  
    Σημειώσεις πάνω στη παρασκευή ηλεκτρομαγνητικών φετίχ από την trance οπερέτα: Κολυμπώντας στο Φαρμακείο της γλώσσας