η έρημος του ποιητικού

Ποιητικότητα είναι ένα σεντόνι από στερεογράμματα -- μια στερεογραμματική όραη -- τρισδιάστατα σχήματα καμουφλαρισμένα πίσω από εμπριμέ ταπετσαρίες -- παίρνουν σχήμα κάτω από οπτικές μανούβρες -- ζούν στο ενδιάμεσο χώρο -- του αναγνώστη και της εικαστικής ''δυνότητας'' του χαρτιού.

Είναι επίσης μηχανές σερετονίνης:   όπως ακριβώς ο ήλιος και οι αλχημικές/αλλο-χημικές ουσίες -- έτσι και η ποιητικότητα στήνει ενέδρες συγκινισιακής έκρηξης -- αποκαλύπτωντας το ''άλλο'' στην καρδιά του ''ίδιου''.

This is what we call:  οικονομια της έκστασης!
Ανατροπή της φτώχιας είναι ο επανακαθορισμός της ''αξίας''  ενός χαρτιού -- δηλαδή μιας επιφάνειας -- ενός σημείου -- μιας φωτογραφίας.
Επομένως πλούτος είναι το διαρκές φλερτ με τη φθήνια -- η διπλωματία του νοήματος της φτώχιας.
Πάρε το παρακάτω ''καβαφικό ποίημα'' -- πόσο εύκολα χορεύει στη μουσική της φθήνιας -- δηλαδή της ''ηθικής'' --

Κωνσταντίνος Καβάφης
Όσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.
[1913]

Στη ουσία γράφτηκε σαν χορός της κοιλιάς. Λέει μην ''εξευτελίζεσαι'' και οι πολλοί' -- οι φιλόλογοι, οι ακαδημίες αθηνών,  οι διαφωτιστές κομμάτων -- το διαβάζουν σαν μανιφέστο ''ευπρέπειας''.

Όμως είναι ένα στερεογραμματικός κώδικας -- γράφτηκε για να διαβαστεί κάτω από το εκτυφλωτικό φως της παρεκτροπης --εξευτελισμός είναι -- η ''συνάφεια του κόσμου''.  Η ηθική της ευπρεπειας είναι η ''έκθεση  στις σχεσεις και τις συναναστροφές'' -- οι πολλοί προϋποθέτουν την ''ηθική'' ως πόζα.

Επομένως εξευτελισμός είναι να παραχωρείς στους άλλους τη γλώσσα της αυτο-έκθεσης--ξεφτίλα είναι η υπαγόρευση του εικαστικού περιεχομένου της ξεφτίλας, δηλαδή η υποταγή στον ετεροκαθορισμό της ευπρέπειας

ξεφτίλα είναι υποταγἠ στη ευπρέπεια των πολλών-- στις συμβάσεις του κύρους -- στη παγίωση της ''εικόνας'' της αξίας --όλα αυτά  που επιφέρει η συναναστροφή με το πλήθος.

Και κοίτα τι έγινε τελικά!
 ΄Ένα  ποίημα που γράφτηκε για να σαμποτάρει την ίδια την έννοια της ευπρέπειας -- μετουσιώθηκε σε μετωνυμία της ευπρεπειας -- και τιμήθηκε σαν ένα είδωλο της ηθικής του γράφειν -- οικονομία στην έκφραση, συμπύκνωση, κόψιμο της φανφάρας, αριστοκρατική ειρωνία....
   
Ο αντίπαλος το πήρε υπό την προστασία του -- και το έκαψε μέσα στην ασφυξία του μονοσήμαντου κανόνα, επιβάλλοντας μια στεγνότητα, μια ξηρότα στην επιφάνει της γης.
  Να η υποσάχαρια έρημος της ποιητικότητας
Για να διασωθεί στερεογραμματικά το ποίημα πρέπει να (επανα) τοποθετηθεί κάτω από το ήλιο της παρεκτροπής!

Είναι σαν να περπατάς στην έρημο του πραγματικού -- και να συναντάς ξαφνικά ένα χαρέμι από τεθλασμένα νοήματα, αγριωπές τσιφτελούδες και σαουδάραβες  ηδονοπαραγωγούς.

αγγελωδἰα

an angel came and hugged me -- από αύριο όλοι εμείς στην εντατική -- θα κάνουμε ένα συνέδριο -- έκτακτο -- στο πεζοδρόμιο -- με θέμα '' το φύλο των αγγέλων'' -- για κάθε ανακοίνωση οι περαστικοί θα παρακαλούνται να μας πετάξουν ό,τι φιλοτιμούνται.

το παρακάτω βίντεο κινηματογραφήθηκε από σπαράγματα μιας τηλε-μεταφοράς στην ταινία '' ο εφιάλτης στο δρόμο με τι λεύκες''.

ένα γκρουπ θεραπείας λεηλατημένων και χρεωκοπημένων ανθρώπων πετιούνται σε μια ψηφιακή κλινική. Όταν βράδυ ένα μέλος του γκρουπ ξαπλώνει για να δει τηλεόραση ένας άγγελος -- που οι φίλοι του τον φωνάζουν Φρεντυ -- πετάγεται από το πουθενά, αρπάζει το κεφάλι του τηλεθεατή και του βουτάει απαλά μες στην οθόνη.

Αρχίζει να του πλέκει ένα φωτοστέφανο ραδιο-ακτινοβολίας από σπασμένες τηλε--αναμνήσεις, όταν ξαφνικά...

[--δες τη συνέχεια της υπόθεσης στο βίντεο]


από την Κολεκτίβα των Τρολ της Τηλοψίας.

Parody on Power

Όταν έχεις φιλο-ναζί ουρακοτάγκους -- που ζέχνουν κοπριά και καφρίλα -- να υποδύονται ''την κυβέρνηση'' δεν σου πάει κέφι να κάνεις πλάκα με την αριστερά -- αλλά τι να κάνουμε -- δεν αντέχω -- θα το πω -- αφού εγώ είμαι του ψηφιακού πεζοδρομίου -- και αρά μπορώ να εκφράζομαι πιο ελεύθερα. {ειδικά όταν σκέφτομαι τα ταλαντούχα παιδιά που υπάρχουν εντός εκτός και επί ταυτά της αριστεράς).

Αν έχει πει όντως ένα κακόγουστο ανέκδοτο η αριστερά -- τώρα τελευταία -- αυτό είναι η ανακύρηξη ενός ατάλαντου ομιλητή σε ''χαρισματικό'' ηγέτη. Ένας άνθρωπος με μηδαμινή πρόσβαση στον πληροφοριακό και πολιτισμικό πλούτο του παρόντος ανακύρηχθηκε ξαφνικά σε άρχοντα της πρωτοπορίας. Βέβαια όταν βλέπεις αυτό που έχει απέναντι του -- την άλλη όχθη της εξουσίας, το Σαμαρά!, έναν ακατανόμαστο που πουλάει βιβλία στην τηλεόραση (σαν να πουλάει φέτα) και μια αγέλη από γίδια που στάζουν αίμα και ούρα, -- ε τότε ναι μπορείς να δεις τον Τσίπρα σαν πολιτική πρωτοπορία (όπως θα ήταν πρωτοπορία οποιοσδήποτε πολιτικός του 20ου αιώνα ζούσε στο πολιτικό περιβάλλον μιας μεσαιωνικής αυλής)

Αν συγκρίνεις ομως το Τσίπρα με αλλες φωνές -- εντός ἠ εκτός του χώρου της αριστεράς -- ε τότε -- μοιάζει μάλλον με ένα χαλασμἐνο playmobil -- με παρωδία του ''ρόλου'' του και τη φαντασμαγορίας του. Στα υπόψιν -- ο Ζίζεκ είναι ένας επικοινωνιακά έξυπνος ανθρωπος -- και αυτό τη ζαβότητα του Τσίπρα την αντιλαμβἀνεται (και σίγουρα τη στοχάζεται φιλοσοφικά -- την παραδοξότητα του ''πολιτικού σταρ'')

Τέλως πάντων, μας αρέσει, δεν μας αρέσει όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι δημοφιλείς. Όπως είναι δημοφιλής ένας Κορεάτης που χορεύει τσα τσα σαν τον κώλο της μαϊμούς. Και έτσι ακριβώς πρέπει να βλέπουμε τους πολιτικούς --σαν τα ζαλισμένα χιτ -- μαρκίζες της μαζική δημοκρατίας, δηλαδή αστραφτερά accessories ελαφρότητας και παραζάλης -- που ενίοτε απειλούν τη ζωή μας.

Γι αυτό ίσως τελικά -- ίσως θα έπρεπε να επαναδιατυπώσω τον τίτλο σε στο παρακάτω κείμενο: ούτε η παρωδία πέθανε -- ούτε ζούμε τη μονοκρατορία της κυριολεξίας. Απλά η μία πήρε τη θέση της αλλης, η παρωδία έγινε η νέα κυριολεξία -- αντάλλαξαν ρόλους. Ἐτσι για να μην βαριόμαστε.

free floating page

everytime your receive post with civil penatlies, rejection letters or other existential threats expressed in formal jargon you
a)  cry
b)  do some yoga
c)  have a shower,
d) talk to the mirror
and e)  re-read the first two or three pages from a marvel graphic novel or Gravity Rainbow

discuss option e)
the psychedelic lifestyle of telepathic heroes (who dance around bomb's explosions)  reframes your own dangerous living (your empty bank account, the bureaucracy of horror, the reign of stupidity etc)
all threats posted to you are now pages of an ongoing script-- encoded messages singposting your majestic journey deep into the land of pscychedelic hedonism.

Your pain is a part of the new literary design -- a vocabulary beyond words -- a language made out of explosions

what is the threat of homelessness or unemployment compared to a massive invasion of bi-polar aliens?

 You are the prince of zen!

πουαρώ αγάπη μου

Με συντριβή σκέφτομαι τα θύματα του Πουαρό -- και αν ήταν αθώοι;
Αν ήταν απλά ανίκανοι να αντιπαρατεθούν στη δύναμη του λόγου (που κατονομάζει);

δες την αυτάρκεια των αναλυτών του μαζικού φόνου --  το  ίδιο αίνιγμα -- ας πούμε της οικονομικής καταστροφής -- έχει πολλαπλά σενάρια επίλυσης. Για το ίδιο φόνο -- πολλοί ένοχοι.

Και όπως ακριβώς γίνεται με τις ιστορίες της Αγκάθα Κρίστι -- όταν ο Πουαρώ κάνει τα αποκαλυπτήρια του ενόχου -- οι θύτες γίνονται αυτόματα θύματα
-- αυτοκτονώντας. 

το παράδοξο της καψούρας

αυτό το πράγμα είναι στενόμυαλο πάντως -- να μιλάνε για μεγάλους και ελάσσονες -- ποιητές. 

Μα εδώ και χρόνια μιλάμε για ''παραδείγματα'' -- για κοινότητες ιδεών -- για μηχανισμούς.

Δεν είναι ότι αξιολογούμε εκ των υστέρων τη μουσικότητα της ποίησης με βάση τα πόιντς που παίρνει στον τελικό της ποετικ-βίζιον.


Όμως τώρα πια το ξέρουμε -- καλά -- πρώτα απ'ὀλα μελετώντας την ιστορἰα της επιστήμης -- και το σουξέ ''ορθολογικών παραδειγμάτων''.

 Κάθε απόλαυση είναι στην ουσία εξοικείωση με μια γλώσσα και κάθε γλώσσα είναι εξοικείωση με μια εξουσία.

 Η μουσική που σε συγκινεί έχει χτυπηθεί σαν τηλεγράφημα πάνω στα ανακλαστικά της εξουσίας που σου έμαθε να μιλάς.

Το ''ποιητικό'' είναι μια γλώσσα υπαγόρευσης -- μια μάχη επιβολής -- ένα σιωπηλό μαλλιοτράβηγμα πάνω στη πίστα --
 δεν είναι μια αντικειμενική και σταθερή αξία -- αλλά μια ιδέα που έγινε χημεία.

Μέσα σε αυτό το παράδοξο ζούμε: αληθινή η καψούρα αλλά  αληθινό και το ψέμα της.

                                           

Παπαρια και παπαρούνες

 Κάποτε αποκαλούσαν ό,τι ξέφευγε από το ραντάρ τους ''μετα-μοντέρνο'',
 τώρα το αποκαλούν ''παπαρολογίες'' --

Νομίζω ότι φταίει που δεν αντέχουν το τσιφτετέλι της σκέψης -- δεν μπορούν να σπάσουν λίγο τη μέση τους.

Θέλουν να ακουμπούν πάνω σε συμπαγή ντουβάρια. Νομίζουν ότι το απλό, το απέρριτο,  και το δωρικό δεν είναι ναρκισσιστικό. Μπερδεύουν την λιτότητα με το ''απροσποίητο'', το ''αντρικό'' και ''το ντὀμπρο''

Εμείς όμως δε σκάμε -- θα χτυπάμε το ντέφι μας -- θα κάνουμε πιρουέτες μέχρι να ψοφήσουμε! Αρνούμαι να δω αυτό που μου συμβαίνει σαν μια γαμημένη σκακιέρα -- δε μου πάει το εμπριμέ φορεματάκι.
Αν θέλεις ντύσου εσύ ασπρό-μαυρο πλακάκι.

Εμένα μου πάει καλύτερα το τάβλι -- ταιριάζει με τα χρώματα μου.
Τα μαθηματικά δεν είναι ένα κορσές -- είναι ζάρι -- δηλαδή ταρακούνημα.

[το λέω για να το πιστέψω και γω]
Προτιμώ να πάω από ίλλιγο,
παρά από πνιγμό
(στη μύξα της συλλογικής αυταρέσκειας)