Παίξε με την καφρίλα

 

Είναι αλήθεια ότι πρέπει να αποφεύγουμε να χαρακτηρίζουμε τους φασίστες ως καταπιεσμένες 'αδερφές'. Έτσι ενδίδουμε στο στερεότυπο της ομοφυλοφιλίας ως μια αρρώστιας του μυαλού. 
Από την άλλη όμως είναι γόνιμο να επισημαίνουμε τη βαθειά, ιστορική και πολυσήμαντη σεξουλικοποίηση φασιστικών συμπεριφορών στο εσωτερικό της queer κουλτούρας. Έχει σημασία να δείχνουμε τη πολυ-μέτωπη μετατροπή της κτηνωδίας  και της καφρίλας σε παιχνίδι, θέατρο και καύλα -- εν τέλει σε μια τακτική πολιτικού αντιπερισπασμού.

Η λατρεία του 'φασίστα' ή του 'ματσό' ή του κάφρου εραστή εκδηλώθηκε με εντελώς απο-ενοχοποιημένo τρόπο από πολλούς γκουρού της ομο-ερωτικής τέχνης, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό -- μπες στις σελίδες του Ζενέ -- κάνε μια βόλτα στο Φασμπίντερ. Πρόκειται για μια ρετρό κουλτούρα που επιβιώνει ακόμη και σήμερα (με άλλους τρόπους). Μια τεράστια βιομηχανία από δερμάτινα, σβάστικες και αφέντες  παρουσιάζει το σεξ σαν ένα κρυφτό με την τεχνολογία της απαγόρευσης -- η απόλαυση της απόδρασης έχει ανάγκη από τη διαρκή παρουσία  κλουβιών. Στην Ελλάδα υπάρχει μια αντίστοιχη παράδοση -- εκπεφρασμένη με ιδιωματικό (αλλά όχι απαραίτητα κλειστό και τοπικιστικό) τρόπο. 

 Ο Γιώργος Ιωάννου, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, ο Ταχτσής, ο Τσαρούχης εναντιώνονταν σε μια γραμμική αντίληψη 'απελευθέρωσης'. Μέσα στο σύμπαν τους τα ματσό ανδρικά σώματα -- τα 'λαϊκά' αγόρια -- μετατρέπονταν σε ένα παιχνίδι. Η αφέλεια και η βλακεία ήταν μια συνταγή ευτυχίας.  Σε αυτήν την περίπτωση, η πάλη ενάντια στο σωβινισμό δεν είναι μια κατά μέτωπο επίθεση -- αλλά ένας έξυπνος αφοπλισμός του αντιπάλου -- αυτό που η Τζούντιθ Μπάτλερ ίσως αποκαλεί subversion. Μετατρέποτας τον άνδρα-σούπερμαν σε σεξουαλικό εξάρτημα-- διαστρέφεις το νόημα, τη χρήση και τη δυναμική του ρόλου του. Οικειοποιείσαι τα όπλα του εχθρού για να μετατρέψεις την κτηνωδία σε φάρσα.. Και έτσι αποκαλύπτεις ότι η πολιτική ισούται με μια ευφυή διαχείριση της ντροπής.

Γιατί είναι πολιτικό όλο αυτό;

Γιατί δείχνει πολύ γραφικά ότι ο αόρατος κόσμος της εσωτερικότητας --  η σκέψη ότι 'τώρα γίνομαι ρεζίλι', 'είμαι ένα τίποτα', 'είμαι μια ψωνάρα΄' -- έχουν υλικό αντίβαρο και πολιτικό εκτόπισμα. Ό,τι συμβαίνει μέσα στη μνήμη και στη φαντασία σου επεμβαίνει, παράγει και τακτοποιεί το σώμα σου και το χρόνο σου. Η εξουσία δεν είναι απλά ένας μηχανισμός που σε εκβιάζει να σκύβεις το κεφάλι. Είναι επίσης ένας μηχανισμός που σου υπαγορεύει να το σηκώνεις ψηλά -- για να δείξεις πως είσαι άντρας ή Έλληνας ή σωστή νοικοκυρά. Σεξουαλικοποιώντας αυτό το παιχνίδι εκβιασμών μετατρέπεις αυτόν τον   ''άνδρα'' ή ''γυναίκα'' ή ''Ελληνάρα'' σε μια παράσταση ψευδαισθήσεων -- μια παράσταση την οποία σιγά σιγά σκηνοθετείς εσύ

 11 του Μάη στο Εμπρός -- The Homonazi Effect

Καβαφης for ever

μου έδωσε ένα χαστούκι και μου είπε τι είναι αυτά; Οι ατάκες σου πρέπει να είναι ζουμερές. Να κάνεουν κούνια μπέλα ανάμεσα στην οθόνη και το πεζοδρόμιο. Να τινάζεις την γλώσσα σαν ένα σεντόνι από στερεογράμματα. Η καθημερινή σου επικοινωνία είναι μια εμπριμέ ταπετσαρία από γλωσσοδέτες -- ένα οπτικό τρικ. Να φυτεύεις τρισδιάστατα σχήματα μέσα στις λέξεις.  Να μπαίνεις μέσα στη φωνη του άλλων με  3D γυαλια. Πίσω από κάθε γράμμα μια τρισδιάστατη πίστα. Να επιδρούν στο μυαλό σου, όπως ο ήλιος και οι χημικές ουσίες. Διαδοχικές συγκινισιακές ενέδρες θα κλωτσούν το ''άλλο'' στην καρδιά του ''ίδιου''. Είναι αυτό που λέμε οικονομία της έκστασης – ένα εκχύλισμα σεροτονίνης. 

Όπως και χρηματική οικονομία έτσι και η ποιητικη βασίζεται στη μάχη της''αξίας'' ενός χαρτιού. Οι ποιητικές σκέψεις κυματίζουν όπως ένα χαρτονομίσμα σε μπουγάδα: ένα κολάζ από αριθμούς και μνημεία ρυθμίζει το τέμπο του οργασμού. 

 Ο ''πλούτος'' εδώ είναι ένα διαταραγμένο παζάρι γύρως από το νόημα της φθήνιας. Πάρε για παράδειγμα το παρακάτω ''καβαφικό ποίημα'' και δες πόσο εύκολα χορεύει τη μουσική της φθήνιας, της ''ηθικής'' και του κοινότοπου.

Κωνσταντίνος Καβάφης
Όσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηγαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.
[1913]

Λέει μην ''εξευτελίζεσαι'' και μπορείς να φανταστείς τους φιλόλογους, τις ακαδημίες αθηνών, τους διαφωτιστές κομμάτων να το διαβάζουν ως μανιφέστο ''ευπρέπειας''. Όμως είναι ένα στερεογραμματικός κώδικας -- γράφτηκε για να διαβαστεί κάτω από το εκτυφλωτικό φως της παρεκτροπης – σαν ένας χορός της κοιλιάς. Ευτελισμός εδώ είναι η ''συνάφεια του κόσμου'', η ''έκθεση στις σχέσεις και τις συναναστροφές''. Οι πολλοί προϋποθέτουν την ''ηθική'' ως πόζα. Επομένως εξευτελισμός είναι να παραχωρείς στους άλλους τη γλώσσα της αυτο-έκθεσης. Ξεφτίλα είναι η υπαγόρευση του εικαστικού περιεχομένου της ξεφτίλας, δηλαδή η υποταγή στον ετεροκαθορισμό της ευπρέπειας. Ρεζιλίκι είναι η υποταγή στην ηθική των πολλών και στις επιβεβλημένες συμβάσεις του κύρους -- δηλαδή στην παγίωση της ''εικόνας'' της αξίας που επιφέρει η συναναστροφή με τους πολλούς.

Και κοίτα τι έγινε τελικά!
Ένα ποίημα που γράφτηκε για να σαμποτάρει την ίδια την έννοια της ευπρέπειας -- μετουσιώθηκε σε μετωνυμία της ευπρέπειας. Αναδείχθηκε σε είδωλο της ηθικής του γράφειν: οικονομία στην έκφραση, συμπύκνωση, κόψιμο της φανφάρας, αριστοκρατική ειρωνεία. Ο αντίπαλος το πήρε υπό την προστασία του -- και το έκαψε μέσα στην ασφυξία του μονοσήμαντου κανόνα, επιβάλλοντας μια ξηρότητα στους τρόπους που απολαμβάνουμε και ''αξιολογούμε'' την ποιητική απόλαυση. Για να διασωθεί στερεογραμματικά το ποίημα πρέπει να (επανα) τοποθετηθεί κάτω από το ήλιο της παρεκτροπής! Να το ξανα-τσουλήσει μέσα στην έρημο του πραγματικού – να ξαναβρεί μια αξιοπρέπεια μέσα στην παραίσθηση – να συγχωτισθεί με τεθλασμένα νοήματα, αγριωπές τσιφτετελούδες, σαουδάραβες ηδονο-παραγωγούς.

Το μυστικό σου χρέος απέναντι στον Καβάφη και τον κάθε Καβάφη είναι να ζεις τη ζωή του σαν ένα ατελείωτο ξεφάντωμα συνειρμικών παιχνιδιών – ένα ατελείωτο πράιντ. Το πάρτι δεν σταματάει όταν σταματάει η μουσική, όταν φεύγουν οι φίλοι και όταν αδειάζει ο τραπεζικός λογαριασμός. Η ''γιορτή της περηφάνειας'' συνεχίζεται όταν γυρνάς σπίτι άδειος και απένταρος -- αλλά όχι άκαρπος. Όταν επιμένεις να μετουσιώσεις τον απολογισμό της μέθης -- και του άσκοπου ξοδέματος --  σε ένα νεο, κρυπτογραφικό ημερολόγιο απολαύσεων.

Ἠταν ένα πάρτυ αεροβικής με τη jane fondα και ένα party animal-- confidence trickster -- που είχε γίνει ευρύτερα γνωστός με την επωνυμία ''Κάφκα''. Στην ουσία ήταν ένας διαγωνισμός ποιητικής και ξεσαλώματος με θέμα '' Σπουδή Πάνω στο Λιώσιμο της Γραφειοκρατίας''. Ονομάσαμε ''πρωταθλητή'' και ηγεμονικό είδωλο της Γραφειοκρατίας το θέμα ''Καβάφης'' και αρχίσαμε τις αθλοπαιδιές. Ο Καβάφης -- προτού γίνει ηγεμονική μαρκίζα της Γραφειοκροτίας -- ήταν μελος της Συμμοριας των Τρολ της Εσχατιάς. Ερχόταν στα πάρτι μας -- κατάπινε cleaning agents -- και έγραφε λυρικά δοκίμια -- αντικαθιστώντας τις λέξεις -- με αεροβικές χειρονομίες -- προσαρμοσμένες στο ρυθμό, τη φωνητικἠ και την αμφιθυμία της hard house τέκνο. Η μεταμορφώση του σε Πριμαντόντα της Γραφειοκρατίας σήμανε τη μεταμόρφωση του διαγωνισμού μας σε πάρτι αποχαιρετισμού-- τώρα πια το ξέραμε -- η ποίηση είναι ένας διαγωνισμος κυρους σε άλλο τεμπο. ‘’Καλά λοιπόν’’ είπαμε . ‘’Ας δυναμώσουμε το τέμπο!’’

Κάθε διαγωνισμός ξεσαλώματος – κάθε πάρτι-- γεννάει εκλάμψεις που μοιάζουν με αδικημένα παιδιά: αποστερούνται το δικαίωμα της στοργικής ανατροφής. Δεν αποκτούν ποτέ ληξιαρχική αναγνώριση. Παρά την τρυφερή τους καταγωγή -- και κυριώς την αγάπη -- των γονέων τους δεν καλλιεργούνται ποτέ.

Χάνονται με την ίδια άγρια και λυσσώδη ταχύτητα που γεννιούνται

Όμως όπως ακριβώς και οι ιχνογραφίες των ψηφιακών αυτοσχεδιασμών -- η προσωρινότητα τους συνιστά την ιδιοφυϊα τους και το μεγαλειο τους. Η ταχύτητα τους αντικαθιστά το κὐρος με ύφος -- ξηλώνει τα κριτήρια αξιολόγησης -- χαμογελα σε ένα άλλο είδος υπαρξισμού.

Πρόκειται για παιδιά αφιερωμένα στην ιδέα της εγκυμοσύνης -- ως μιας κατάστασης αιωνίας -- αυτο-εκπληρούμενης -- an end in itself.

Στο τελευταίο μας πάρτι -- τα πρωτα λογάκια του πρώτου παιδιού μας ήταν ''μη θυσιάσεις ποτέ την ποιητικότητα σου για χάρη της ποίησης, ας τους να καούν''

Και αφού τα είπε αυτά, έγειρε το κεφαλάκι του και κάηκε!

 Βασικά μας είχε πει να τον φωνάζουμε Σίλβια από τότε που έμενε στην Αλεξάνδρεια -- αλλά τις ποιητικές του συλλογές τις υπέγραφε με άλλο όνομα -- ''Καβάφης''

Μετά βέβαια που πήγε στην Αμερική έκανε αλλαγή φύλου, και έφτιαξε ένα επώνυμο-τρολιά
''ποίηση -- ποιώ -- πλάθω -- Πλαθ.
''Αυτό είναι!''
''Θα με φωνάζετε Σίλβια Πλαθ''

''Πλάθω μια Πλαθ'' – ήταν ένας γλωσσικός παρενδυτισμός πάνω στο σώμα --
ένα Drag show με θέμα: ''οι Ποιητές των Γραμματοσήμων''.

Βεβαίως μερικά από χρόνια το βαρέθηκε και αυτό -- Οverdose-- είπε ''Μπάφιασα με τους Ηρωισμούς της Μπαναλιτέ''

Το κουστούμι της ποιήτριας-νοικοκυράς το αυτοκτόνησε πανηγυρικά.

[Το είχε σκεφτεί από τα σίριαλ της Λούσι Μπολ – ήθελε πάντα να πάντα γυρίσει μια σειρά–
''1000 και Ένας Τρόποι Να Τα Κακαρώσεις Μέσα στην Κουζίνα''.
Σε κάθε επεισόδιο η Λούσι θα πέθαινε με νέο τρόπο. Αυτό με το φούρνο ήταν το επεισόδιο 27 νομίζω, σε ένα άλλο πέθαινε μέσα στο ψυγείο ]

Μετά το θάνατο της Πλαθ είπε ‘’Λούσι, Λούσι να με φωνάζετε τώρα’’  και το έριξε περιχαρής στον υπαρξισμό, τη χημεία και τις πρωινές τηλεοπτικές εκπομπές.... 

είναι το trolling τέχνη;

αυτοί που λένε ότι το τρόλιν δεν είναι τέχνη -- θέλουν να μας πείσουν ότι
οι πούτσες στο έργο του Αριστοφάνη
η παράδοση του τσίρκου,
ο τσάρλιν τσάπλιν ντυμένος σαν χίτλερ,
το ντανταϊστικό μουστάκι της Τζοκόντα
η  σιτουασιονιστική πόζα καουμπόυ σε υπαρξιστή φιλόσοφο
ο βέγγος ως τζέιμς μποντ
και οι κονσέρβες του αντι γουόρχολ
--και γενικώς --

το γέλιο, η φάρσα και η διαρκή αμφιταλάντευση από το σοβαρό στο αστείο και τούμπαλιν

 -- δεν ανήκουν στο ιερατείο της αισθητικής

αμ τι μας λες --

έτσι σου μάθαν στο χωριό σου -- συγνώμμη -- στη γκαλερί σου;

Αν στο ξαναπεί αυτο κανενα σπασικλάκι -- να πας να τους πεις

τρόλιν είναι η έξοδος της ειρωνίας από τις χαροκαμένες γκαλερί -- η απελεύθερωση της από αγέλαστα στόματα  -- από χείλη βυθισμένα σε τοξικό και ταξικό λίπος --

τρόλιν είναι η επιστροφή της βλασφημίας στης ψηφιακές πλατείες και πεζοδρόμια

τρόλιν είναι να ανατινάζεις ψηφιακά δηλαδή συναισθητικά την ιεραρχία του ωραιου, του ισχυρού και του υψηλού


με άλλα λόγια τρόλιν είναι μια από τις πιο υπερμοντέρνες τέχνες του παρόντος! 

No Tears for the Death of Celebrities

The death-glam celebrity culture, the films about Thatcher or the Queen, even the scandals and the psychoanalytic gossip about the stars-- all these ''genres of injured self hood'' offer brilliant opportunities to sympathize with the privileged and the rich

''look they are humans too -- they suffer and they die -- and they get humiliated -- how unfair -- what a tragedy''

I think this type of soap-opera is outdated.

We are now watching live our own decay
-- our life is under constant threat --

I honestly have no tears left for those who oppress me.
 No matter how we ''dramatize'' our life we are rarely treated like ''living'' human beings. 

We are dead and we do not know it .

Now this is an up-to-date theme for a modern soap-opera.

ξόδεμα

μου αρέσει η στατικότητα των φωτογραφικών προφίλ του ίτερνετ! -- ποζάρεις ημί-γυμνος -- καψαλισμένος και μονήρης.
Διαφημίζεις μια σοφτ-πορνό διαθεσιμότητα -- ένα ρομαντισμό που πάει ασορτί με τα καφέ πλακάκια του μπάνιου -- αποτυπώνεις μια στιγμιαία (και μονερή) εκδοχή της περσόνας σου (ή της ιστορίας σου)

και μετά την τοποθετείς αντιστικτικά προς όλο το σούπερ μάρκετ γνώσης, τριβής και αλλαγής που σε περιβάλλει --  κηδείες-celebrities, πολιτικές αναγνώσεις της επικαιρότητας και φωτογραφίες μωρών .

όταν μου λένε γράψε ένα βιβλίο -- θέλω να τους πω έχω ήδη γράψει -- ένα βιβλικό αλγόριθμο -- ένα είδος γραφής που ξαναγράφει τον εαυτό της ακατάπαυσα: πολλαπλασιάζεται μέσα στο χρόνο σαν ένα ζωντανό μοντάζ.

ό,τι βιβλίο και να γράψω -- σε κλασική μορφή -- θα είναι πολύ λιγότερο από αυτό (και οπωσδήποτε πιο παρωχημένο αισθητικά).

ο πιο σημαντικός λόγος για να γράψεις ένα ''βίβλιο'' είναι για να μπορέσεις να βρεις τα φράγκα -- που θα σου επιτρέψουν να ξοδεύεις δωρεάν τη γραφή (και το σώμα σου) στα δικτυα, τα διαδίκτυα και τα καταγώγια των πόλεων.

Kάτω από τους βρυχηθμούς του κάθε νεο-ναζί αποζητά (με νάζι) το σταριλίκι

Να τι μας διδάσκει το βίντεο- σκάνδαλο με το Μπαλτάκο:  πολιτική είναι ένα ταλέντο αυτο-δραματοποίησης, ρίσκου και πόζας.

Ο Κασιδιάρης είναι ένα κτήνος με βαθύ τηλεοπτικό ένισχτο -- το ζωώδες στοιχείο εδώ μετουσιώνεται σε μια πύρκαυλη τέχνη αυτο-παρουσίασης -- ένα σκυλί που ζει τις νευρώσεις τους με πάθος -- σαν τη Μαρί Κλερ.

Επίσης παίρνει ρίσκα –και τα καίει όλα.

 Αυτό που έστησε στο Μπαλτάκο -- αναπαριστά αυτό που θέλει να κάνει κάθε ματαιωμένος/απλήρωτος εργαζόμενος στο λυκόφιλο πολιτικό του είδωλο -- στο αφεντικό του  ή σε οποιόδηποτε πρόσωπο  εκπροσωπεί ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, ματαιωμένες ελπίδες και αδικαίωτες υποθέσεις.

Ταυτόχρονα δραματοποιεί όλα τα αφηγηματικά genres της κρίσης (τη συνωμοσία, την εξαπάτηση και ''τα αόρατα γρανάζια'')

Η ''κρυφή'' κάμερα, η αποκάλυψη και το σκάνδαλο σκηνοθετούν υπέροχα τους αστικούς μύθους της κρίσης--
είναι ο θρίαμβος της Χρυσαυγίτικης Ποπ

Το βίντεο μιμείται και αναπληρώνει τους τρόπους του κινηματογράφου και των αμερικανικών σίριαλ -- το σασπένς, το μυστήριο, την λύτρωση --την εκδίκηση του ''αγέρωχου'' (αλλά αδικημένου) ήρωα -- που παίρνει το νόμο στα χέρια του και τα βάζει με τους δυνατούς

Να μια cool κάθαρση.

Ο Χρυσαυγιτισμός πολιτικοποιεί και εκμοντερνίζει την ποπ κουλτούρα του παρόντος (την ίδια ωρά που η αριστερά αυνανίζεται ακούγοντας αντάρτικα).

Είναι αυτό ακριβώς που δεν μπορούν (ή δεν θέλουν) να κάνουν οι χλιαρές μεγαλο-αστικές περσόνες που απαρτίζουν το χώρο της ακαδημίας, των εφημερίδων, των περιοδικών, των διανοούμενων και της mainstream πολιτικής – Η ελίτ που μας κυβερνά είναι νερόβραστη -- τόσο στην Ελλάδα όσο  και παγκοσμίως (στο εξωτερικό οι ελίτ είναι ακόμη πιο αναίσθητες, άνευρες και κυνικές).

Πρόκειται για άτομα μαθημένα στις δημόσιες σχέσεις, την υποταγή, τη διεκπεραίωση, τον ευνουχισμό. τα κουτσομπολιά και τις μικρο-παρέες

 Άνθρωποι φρόνιμοι και ύπουλοι --

Οι μισοί δεν θέλουν να κλέψουν την παράσταση από υστεροβουλία  -- και οι άλλοι μισοί από απλή αταλαντοσύνη.

Από τον πολύ Αντόρνο που διαβάζουν -- δεν ξέρουν πια τι σημαίνει σασπένς, σεξ-απίλ και λύσσα -- δεν ξέρουν να ουρλιάζουν το ‘’δίκιο’’ τους --
ξέρουν μόνο να κάνουν γκριμάτσες και να σιωπούν.

Και έτσι το νέο πανκ αφήνεται στους νεο-ναζί.

Ζούμε την Απόλυτη Αναξιοκρατία του Πάθους
--μας πατάει η Σιχαμένη Μπότα των Μέτριων

To σταριλίκι του Κουφοντίνα και τα Σαρκοβόρα Κνιτἀκια του Κολωνακίου

H αυτοβιογραφία των serial killers  πρωτο-έγινε εκδοτική μόδα στις χώρες πρότυπα του καπιταλισμού-- τις αμερικές και τις αγγλίες.  Οι αναμνήσεις των φονιάδων ταξίδευαν από τον τύπο σε βιβλία και από κει στην οθόνη--  μετουσιώνοντας τον δολοφόνο σε σταρ, celebrity, συγγραφέα, ποζερά και καλλιτέχνη.

Tο μάρκετιν αγκαλιάσε από νωρίς την βία ως θέαμα και γέννησε μια τεράστια βιομηχανία γραφής, εικόνας και θεατρικότητας του εγκλήματος που χάνεται στο βάθος του χρόνου.

Όλο αυτό είναι αξεδιάλυτο από τη μαζική παραγωγή ονείρων και αποδράσεων -- αυτό δηλαδή που είθισται να αποκαλούμε ποπ κουλτούρα.

Εκεί συναντιέται ο καπιταλισμός με το θρίαμβο της αρνησης του (δηλαδή η ικανότητα ενός αξιακού και οικονομικού συστήματος να μεταμορφώνει τους εχθρούς του -- τα αποσυνάγωγα παιδιά -- γκάγκστερς,  losers, καθίκια -- επαναστάτες, νεο-ρομαντικούς, ασκητές της απόλαυσης -- σε αισθησιακά παραμύθια).  

 Καμιά δεκαριά χρόνια πριν εμπνεύστηκα πολύ από την αντίφαση . Είχα πάρει τότε την υποτροφία του ΙΚΥ και έτυχε να βρεθώ σε ένα καφενείο στο Κολωνάκι-- μέσα σε μια παρέα από διανοούμενους. Ρώτησα λοιπόν έναν αθρογράφο της Καθημερινής αν θα μπορούσα να γράψω ένα ''what  if'' -- τί θα γινόταν αν στον εμφύλιο νικούσαν οι αριστεροί -- ''θα είχαμε άραγε το άγαλμα του αγνωστου αντάρτη ή του Άρη Βελουχιωτη στο Σύνταγμα''. Ο συνομιλήτής με κοίταξε με περιφρόνηση και αδιαφορία.

'Eφυγα στην Αγγλία και κάμποσο καιρό μετά είδα να βγαίνει ένα βιβλίο με το ίδιο θέμα και την ίδια εκείνη εικόνα του αγάλματος του Βελουχιώτη...

Ήταν το πρώτο μάθημα – θα ακολουθούσαν πολλά παρόμοια.

Το εμπεδώσα λοιπόν -- έτσι λειτουργεί το star system είτε αποτελείται από διανοούμενους, είτε από τρομοκράτες, είτε από δημοσιογράφους: με κανιβαλισμό, κυνικότητα και κουτοπονηριά.

Κάπως έτσι έμαθα επίσης να τρέφω βαθιά απέχθεια για τα ταγάρια παντός είδους -- και ειδικά τα ταγάρια του Κολωνακίου: λειτουργούν με όρους αθέμιτου ανταγωνισμού -- ακόμα και όταν to το προϊόν που πουλάνε είναι η κατάργηση του ανταγωνισμού.

Όμως παράλληλα έμαθα να συμφιλιώνομαι με την ματαίωση, την φιλοδοξία και τον ναρκισσισμό. Όταν εμπεδώνεις την χαμέρπεια των άλλων -- αντιμετωπίζεις με περισσότερη γενναιότητα τις σχισμές του δικού σου καθρέφτη. 

Και μετά προχωράς ένα βήμα πιο πέρα..