η εξέλιξη των ειδών

Όλα μας τα κατορθώματα τα χουμε χτίσει πάνω στις πλάτες μια εξαπάτησης.

                                                      

Να πως έχει η ιστορία: Καρφιτσώνουμε το εγώ μας πάνω στο δέρμα μιας διαφημιστικής οθόνης.Κάθε μέρα τεντώνεται σαν αεροπλανικό χαλί-- "δέστε τη ζώνη σας: παλιρροϊκό κύμα"-κι αμέσως μετά αυτο-κλωτσιέται σα χαρούμενο σκουπίδι.. θάβεται στη χωματερή του χρόνου....

                                                         
Ό,τι κατάφερες, λένε, είναι μια ψηφιακή μουτζούρα, μια σοφτ-πορνό διαφήμιση
μια ανεμοβλογιά από φράσεις πάνω στις τρύπες που αφήνουν πίσω τους τα μάτια των άλλων
Ο χρόνος κάνει εμετό τις λέξεις σου...λένε.

                                          

                                           

Όταν παίρνεις φόρα, όταν γκαζώνεις σα μηχανάκι,
-- όταν βρυχάσαι σαν κινητήρας-- δεν διασχίζεις ούτε μισό μέτρο πάνω στο κόκκινο χαλί.
Το χαλί διασχίζει τα βήματα σου! και κουβαριάζει τα κόκαλα σου--σόρι, τα λεπτά σου εννοώ,
έτσι λένε.  'Οταν έτρεχες, μάζευες το χαλί σε δίπλες κάτω από τα πόδια σου.
Περπατώντας ακατάπαυστα, έμενες πάντα στο ίδιο σημείο. Τόσο ξόδεμα πήγε τζάμπα.
Αυτό το κουβάρι-- έγχρωμο μνημείο σφαγμένου χρόνου-- κάνει για μαξιλάρι.
Μπορείς να το αγκαλιάζεις: είναι ιδανικός σύντροφος σε αυτήν την παράλογη θητεία.
Να να το κρατάς τρυφερά στα χέρια σου και να του μιλάς σαν σε έναν τρύπιο και εύθραυστο εραστή... Γιατί ό,τι κατόρθωσες στηρίχθηκε σε μια απάτη.
 Πάνω στις πλάτες της απάτης...πάνω σε ένα παραλογισμό, οι οργανισμοί καρφώνουν την επιβίωση τους.
Πελώριες αλλαγές εκρήγνυνται στο DNA: τα ψάρια μαθαίνουν να σέρνονται πάνω στη στεριά, οι θεοί να σταυρώνονται, τα είδη να εξελίσσονται
και εσύ να ξοδεύεσαι.

                                          

Φύλλο

Μου είπε ότι νοσταλγεί την εποχή που έπαιζε ντραμς στα σκυλάδικα,  τα νυχτερινά μπάνια στην παραλία, τα αιφνιαδιστικά κλάματα μπροστά στο πέσιμο ενός φύλλου. Τα διδακτορικά για την τρέλα και τη φτώχια στο  Λονδίνο του 19^ου αιώνα πέσαν βαριά πάνω στην πλάτη του.

Πως να συντονιστείς με το πέταγμα ενός φύλλου όταν σου ζητούν να καρφώνεις τις σκέψεις των άλλων;  

  Του είπα να διαβάζει να τα γραπτά των φοιτητών σα κρυπτογραφημένα ερωτικά σήματα. 

Κάθε δοκίμιο εμπεριέχει το φύλλο πορείας ενός φύλλου.... 

'Καλέ μου, ξέπνοε φίλε, εγώ ακούω καθαρά τα ντραμς μέσα στην φωνή σου...

Κάθε φορά που σκύβεις πάνω από τα αρχεία και τις παραπομπές, εξατμίζεις μια μουσική, ξεκλειδώνεις ήχους. Ένα πειραγμένο μουσικό κουτί. Οι λέξεις χορεύουν τσιφετέλι.

Και όλα γίνονται ένα ρομαντικό ξύπνημα στην πίστα ενός σκυλάδικου.'

'Οταν έληξε το συμβόλαιο γύρισε πίσω στην Ελλάδα και έπιασε δουλειά σε ένα  ανθοπωλείο. Τα καλοκαίρια δουλεύει σε ένα πάρκιν σε ένα τουριστικό νησί...

 

 4 Σεπτεμβρίου 2007

 darling what's up? Είσαι καλά; Μπήκε καλά ο σεπτέμβρης;

 Άκουσα ''you have millions things to do in Greece''? such us?

research? sex? domestic things?

Εύχομαι ο αέρα της Ελλάδας να σε ανανεώσει (παρά τις πυρκαγίες και τα συναφή)

Εγώ έπαθα στερητικό ελληνικού καλοκαριού. Έμεινα εδώ όλο τον Αύγουστο, χτυπώντας το σώμα μου στα γυμναστήρια. Ωρες ώρες θα ήθελα να μαι η Αννα Βίσση τη δεκαετία του '80. Να πήγαινα βόλτες με τη μηχανή δίπλα στη θάλασσα. Το βράδυ να τραγουδάω στο πάλκο, να τρώω πασατέμπο στα παγκάκια... και να εκστασιάζω τα πλήθη της επαρχίας.

Του χρόνου μάλλον θα το κάνω.

Τώρα προσπαθώ να γράψω ένα αξιοπρεπές κεφάλαιο.

Τώρα που ερχόμουν με το λεωφορείο--άσε μετακόμισα πάλι, δηλαδή με πέταξαν έξω-- σκεφτόμουν, ένα παλιό χαζό σίριαλ της ερτ που το λέγαν η κυρία ντο-ρε-μι.. Πως τη λένε εκείνη την ηθοποιό που μετά έγινε υστερική βουλευτής του πασόκ και έπαιζε τη δασκάλα στα βουνά της Κρήτης; Θα σκάσω αν δε το θυμηθώ, πες μου σε παρακαλώ.

 

Πέθανε ο μπαμπάς της Λένας. Πήγαν άρον άρον Ελλάδα. Ο Λένι γύρισε πίσω.

 

 Σήμερα το πρωί όμως είχε λιακάδα και η Μάρικα μου είπε ότι μυρίζω ωραία. Και χτες στην τηλεόραση είχε μια ταινία που λέγεται stoned για το brian jones των rolling stones--η τελευταία του ατάκα ως φάντασμα που επισκεύτεται το μυαλό του μάνατζερ του είναι I had happiness but it was boring. Σε μας το λέει: η τηλεόραση είναι μέντιουμ. Ας μη βιαστούμε: Ας μη βαρεθούμε.

η ανάσταση του μύρωνα

Να τι είπε ο στρουμπουλός ονειρολάγνος για το  θάνατο του Μύρωνα:

'εκείνος ανεπανάληπτη φωνή μέσα μου θα σωπαίνει ανάβοντας την ομορφιά στο σκοτωμένο νοήμα που η ζωή περιέχει. Γιατί τον είδα πόσο καρτερικά φυτεύτηκε για πάντα ψιθυρίζοντας ήμουν πολύ νέος για θάνατο, θα επιστρέφω πάντα τα καλοκαίρια, όσο υπάρχεις, κι ύστερα θα σταματήσουν όλα'

                                                                         
Να τι λέω εγώ:
 'Ισως ο έρωτας ενός σούπερ για ένα άλλο σούπερ ήρωα είναι ένας αντιπερασπισμός στη μάχη των φύλων. Νικώντας ένα σώμα κερδίζεις ένα άλλο σώμα... η ιστορία έχει ως εξής:
Στη  μάχη των αντρων εναντίον αντρών, όποιος νικούσε το λύκο κέρδιζε την αγέλη. Ήταν μια σύγκρουση που ανασβοβήνε  σα σινιάλο:
 βία ήταν η ντίσκο της λαγνείας...



Μια μέρα  ο μεταβολισμός της λαγνείας άλλαξε:
Απόλαυση δεν ήταν πια αυτό που έρχεται ως έπαθλο μετά τη μάχη. Απόλαυση ήταν η ίδια η μάχη.
Αντίπαλος και εραστής έγιναν ένα σώμα.
 'Τα συμφέροντα μας ταυτίζονται. Η ισχύς σου είναι η ηδονή μου.'
'Χτύπα!'.      

 
Και έτσι κύλησαν οι μέρες σα συγκρουόμενες εκρήξεις, μέχρι που μια μέρα ο αντίπαλος παρέδωσε τα όπλα. Αλλοι λένε ότι ανατινάχθηκε σα κινούμενο σχέδιο. 'Αλλοι ότι κάηκε σαν αερόστατο.   
Εγώ πάντως έθαψα το κουφάρι του μέσα στα χιονάκια μιας τηλεοπτικής οθόνης.
Καμιά φορά ξεθάβω το έγχρωμο κουφάρι του και το αγκαλιάζω... και θυμάμαι τα λόγια του ονειρολάγνου ποιητή
'Θεέ μου, ετοιμάζεις κόσμο απατηλό, ατρικύμιστο για το χαμό μου'

[ στιχοι μεσα στα εισαγωγικά 'Ο Θανατος του Μύρωνα' του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου]

Making Love to an Application Form

Δες την αίτηση εργασίας σαν ένα απαιτητικό σώμα: αγάπησε τον απόρθητο χαρακτήρα του. Πέσε πάνω του σα μανιώδης εραστής.  Να λές: Η απόρριψη διαιωνίζει την ηδονή.
 Το ανεκπλήρωτο είναι ένα φίλτρο νεότητας…

Οταν σου λέει ‘Απέδειξε ότι έχεις εργασιακή εμπειρία’  εννοεί ‘απόδειξε ότι με αγαπάς, απέδειξε ότι με καταλαβαίνεις’.

Να απαντάς: ‘Η απειρία παρατείνει την καύλα της ανακάλυψης’ 

‘Επίσης: Όταν μάθω να περπατάω χωρίς να σκουντουφλάω, θα εκσπερματίσω από τη χαρά μου’

‘Απέδειξε ότι είσαι έξυπνος’ σου λέει ο εραστής

Να απαντάς: 'Η Χαζομάρα είναι η Ευφυΐα  του Οραματιστή'.

Μπορείς επίσης να επαναλαμβάνεις τα λόγια του εγωμανούς ποιητή
 'Η παιδική ηλικία είναι εδώ, δεν φύγαμε ποτέ από αυτήν'

                                                 

Timetable of Jobs and Applications (Μη φοβάσαι την Κριτική: H κριτική είναι δώρο).

Πόση εργασιακή εμπειρία έχετε;

Μετάφραση: εργασία= σώμα.
Με πόσους τρόπους ξέρετε να χειρίζεστε ένα σώμα με τη γλώσσα σας;

Πάμε λοιπόν:

[το σώμα μου είναι]

Το σώμα μου είναι εδώ.

Το σώμα μου είναι το σώμα σου αλλού.

Και ξανά:

1. Το σώμα σου ειναι το σώμα μου αλλού



Το σώμα μου ειναι το σώμα σου αλλιώς



αυτό που μας εν-σωματώνει τόσο καλά είναι ασώματο



2.

...σαν ένα σώμα μοιρασμένο στα δυο

                      

                                           
                                    

Ποια είναι τα όρια των άγραφων νόμων;

....Δημήτρης Μητροπάνος. ...η υπέροχη λαική φωνή ενός ομοφοβικού...Εγραψε ο Gregory Vallianatos στον τοίχο του...

Καθώς το κοινωνικά μίντια αναμιγνύουν ακατάσχετα τη δημόσια μνήμη με την πεζότητα του καθημερινού λόγου, οι θάνατοι των celebrity αποκτούν ένα νέο ρόλο μέσα στη ιστορία του παρόντος...

Όταν πέθανε ο Αγγελόπουλος μου ήρθε το μυαλό  ένα ποίημα του Αναγνωστάκη που έκραζε ένα επιφανή νεκρό. Από το διασυρμό του πτώματος του 'Εκτορα στην Ιλιάδα μέχρι τη σύγχρονη τραυματική κουλτούρα της αριστεράς, η ποιητική παράδοση του επικήδειου είναι σύμφυτη με την επαναδιαπραγμάτευση του 'ιερού' και το 'όσιου': η σκύλευση του νεκρού είναι μέρος της πολιτισμικής παράδοσης που τον εξυψώνει.

Εκ των πραγμάτων, οι επικήδειοι ύμνοι περιγράφουν την ιστορία των νικητών. Γύρω από το τιμώμενο πρόσωπο χτίζουν ένα θριαμβευτικό αφήγημα για το παρελθόν. Έτσι παράγουν μονοκόμματες ερμηνείες, όχι μόνο για τη ζωή του νεκρού, αλλά κυρίως για το πολιτισμικό και αξιακό κεφαλαίο που συνοδεύει την πρόσληψη του έργου του από την κοινωνία. Αυτή η συνθήκη αποκρύβει διαφορετικές γωνίες θέασης και εναλλακτικά συστήματα αξιών. Όπου π.χ οι πολλοί βλέπουν ένα λαϊκό ήρωα, ένα μέγα κινηματογραφιστή ή ένα θεόρατο κωμικό, κάποιοι άλλοι βλέπουν ένα μονοπώλιο σημασιών γύρω από την έννοια του αυθεντικού, του εθνικού και του ανδρικού.
Έτσι ο επικήδειος ενός δημόσιου προσώπου ισούται με την επιβράβευση μιας ιδεολογικής κοινοτοπίας: μια δικτατορία του αυτονόητου. Από αυτήν την άποψη, η επίθεση στο μεταθανάτιο πορτραίτο ενός λαϊκού ήρωα κάνει σαμποτάζ στην ιδεολογική κηδεμονία του μονοσήμαντου (και όχι στο ίδιο το πρόσωπο του νεκρού…)

Μέσα σε αυτήν την κατακραυγή του κοινότοπου όμως ελλοχεύει άλλη μια κοινοτοπία. 'Οταν ερμηνεύουμε τις αγιογραφίες του λαϊκού και  του μικροαστού ως μονολιθικά μνημεία αντιδραστικότητας και σκοταδισμού, τείνουμε να επαναλάβουμε το ίδιο λάθος από την ανάποδη: διαγράφουμε τον πλουραλισμό εμπειρίας και αντιφάσεων που ενυπάρχει στο βασίλειο του προβλέψιμου, του κοινώς αποδεκτού και του συνηθισμένου...
 (Ασε δε που ύπάρχουν και κοινοτοπίες που αγαπάμε. π.χ το καλύτερο σεξ με άνδρες στην Ελλάδα το κάνουν αγράμματοι και ομοφοβικοί άνδρες! )

Το ουσιαστικό ερώτημα που προκύπτει λοιπόν είναι: στη σύγχρονη μάχη ιδεών τι είναι πιο προβλέψιμο και προβοκατόρικο; Η εξίσωση του λαϊκού με την κουλτούρα του οπισθροδρομικού ή η υπέρβαση του διλήμματος ανάμεσα στον 'εκσυγχρονισμό' και την 'ελληνικότητα';

Δισχρωματοψία ως Εγγαστριμυθία

η Δισχρωματοψία έχει χαράξει τα μάτια μου  

με σφάζει και στάζω χρώμα από παντού

διασπώ το περίγραμμα του κόσμου.

Μέχρι να μάθω το νέο χάρτη.

Σκουντουφλάω πάνω στο φως και διαμελίζομαι.

Η δισχρωματοψία αναπνέει μέσα στο σώμα μου.

σαν οργασμός επιληπτικού.

Αναπτύσσει ένα σώμα μέσα στο σώμα μου

ένα στόμα μέσα στο στόμα μου.

Η διάθλαση του φωτός υπαγορεύει τη γλώσσα μου.

                                                  
Η όραση, μια άσκηση εγγαστριμυθίας: δυο μάτια = δυο γροθιές πινέλου.

               
 'Ο,τι βλέπω είναι μια υπαγόρευση = Η αλλοιωμένη φωνή του πινέλου.

  

 Ο  φλοιός του ματιού = σάκος του μποξ για πινέλο.

 Είμαι το όργανο μιας σκευωρίας.

      
Οράση = ένα σταυρόλεξο εγγαστριμυθίας στην αγκαλιά του ζωγράφου. 
 Του αρέσει να μιλά χωρίς να κουνάει τα χείλη του.

Βουτάει το πινέλο του στα μάτια μου, απαλά, στριφογυριστά, σαρκικά.

Ο ζωγράφος χαμογελά στο κοινό. 

Προσποιείται ότι συνομιλεί με μένα.

Σκάει στα γέλια με τα αστεία που υπαγορεύει το πινέλο του.

Σα χαρούμενος δικτάτορας βουτά το πινέλο πιο βαθειά...
αγκαλιάζει την κόρη του ματιού, πασαλείβει τους βόλβους περιμετρικά...προσθέτει χρώμα πάνω στο χρώμα.

Ένας ιός μέσα στο κάθε χρώμα: κάτω από το κίτρινο το πράσινο, κάτω από το κόκκινο το καφέ, κάτω από το μπλε το μωβ.  

Το ένα χρώμα έιναι η ασθένεια ενός άλλου: μια επιδημία που ετοιμάζεται να σκάσει.
 Πυροτέχνημα από νεκρο-μπογιές.

η δισχρωματοψία σφυρίζει αδιάφορα σαν το λεξικό μιας συνομωσίας.

Τα μάτια μου συλλαβίζουν μια απάτη.

Πίσω από αυτό το χρώμα βλέπω ένα άλλο χρώμα,

και όλα τα χρώματα μαζί βλέπουν εμένα.

καταπίνοντας ήλιο, ξερνάμε ένα ουράνιο τόξο που στάζει αίμα.
Τα μάτια μου ανοίγουν σα χείλη 

-- η πύλη εισόδου για το άλλο χρώμα --

 σχηματίζουν χαμόγελο... μας αγκαλιάζει σφιχτά.

Αιμορραγώ ακατασχέτα το χρώμα μας:

ένα συντριβάνι από ιούς εκτοξεύεται

χαρούμενα στο κενό. 

 

Η πίτσα μου έπεσε από τα χέρια...

Θα έπρεπε να γραφτεί ένα νεο-ελληνικό απάνθισμα γύρω από την ερωτική μυθολογία της κοινοτοπίας. Μπορεί η λέξη πίτσα να έχει προφανείς φαλλικές συνηχήσεις (πίτσα-πούτσα κτλπ), όμως η ερωτική γεύση του πιτσαδόρου ξεπερνά το παιγνιώδες αισθητήριο της γλώσσας: χύνεται μέσα στη μαγική γεωγραφία του μικροαστισμού.

                                                   
                                                           


Η μπανάλ φαντασίωση γύρω από την ερωτική διαθεσιμότητα του delivery boy διαταράσσει με ιδιαίτερο τακτ το εποικοδόμημα της μικροαστικής συστολής (δηλαδή την αμηχανία απέναντι στο ερωτικό περιβάλλον του τυχαίου, του απρόσμενου και του χυδαίου). Αποκύημα αυτής της συστολής είναι η αιμομιξία της οικειότητας: νέοι και νέες τα φτιάχνουν διαρκώς και αλλεπάλληλα με τους φίλους, τις φίλες τους και τις φίλες των φίλων τους. Έτσι η φιλία αντικαθιστά την ερωτικότητα (όπως ακριβώς η οικειότητα αντικαθιστά την καύλα).
                                                       

                                                                        

Τα σεξουαλικά ανέκδοτα για πιτσαδόρους ταράζουν αυτήν ακριβώς την απώθηση του τυχαίου, χωρίς να παραβιάζουν τα χωρικά όρια ασφάλειας του μικροαστικού σαλονιού. Ο πιτσαδόρος είναι μια κινητή φαντασίωση εντός ελέγχου. Θα έρθει, θα φτάσει μέχρι την πόρτα σου, θα αφήσει την πίτσα του και μετά θα φύγει. Μια κινούμενη πίτσα συμπυκνώνει μια κινούμενη φαντασίωση ερωτικής διαφυγής (ευπρεπώς κρυμμένη κάτω από τον αφρό ενός απρεπούς αστείου).
                                                               

                                             
                                                             
                                                       

Τώρα που η εποχή της σεξουαλικής πείνας συναντάει την εποχής της υλικής πείνας, όλα αυτό το σημειολογικό παιχνίδι αποκτά κάτι το ηρωικό: μη φοβάσαι.. μπορείς πάντα να γίνεις πιτσαδόρος, θα μεταφέρεις ζεστές δόσεις ποιητικής παράκρουσης σε δυσκοίλια διαμερίσματα και μετά θα γκαζώνεις μακριά. Η ευτυχία μας ανήκει.