είναι το trolling τέχνη;

αυτοί που λένε ότι το τρόλιν δεν είναι τέχνη -- θέλουν να μας πείσουν ότι
οι πούτσες στο έργο του Αριστοφάνη
η παράδοση του τσίρκου,
ο τσάρλιν τσάπλιν ντυμένος σαν χίτλερ,
το ντανταϊστικό μουστάκι της Τζοκόντα
η  σιτουασιονιστική πόζα καουμπόυ σε υπαρξιστή φιλόσοφο
ο βέγγος ως τζέιμς μποντ
και οι κονσέρβες του αντι γουόρχολ
--και γενικώς --

το γέλιο, η φάρσα και η διαρκή αμφιταλάντευση από το σοβαρό στο αστείο και τούμπαλιν

 -- δεν ανήκουν στο ιερατείο της αισθητικής

αμ τι μας λες --

έτσι σου μάθαν στο χωριό σου -- συγνώμμη -- στη γκαλερί σου;

Αν στο ξαναπεί αυτο κανενα σπασικλάκι -- να πας να τους πεις

τρόλιν είναι η έξοδος της ειρωνίας από τις χαροκαμένες γκαλερί -- η απελεύθερωση της από αγέλαστα στόματα  -- από χείλη βυθισμένα σε τοξικό και ταξικό λίπος --

τρόλιν είναι η επιστροφή της βλασφημίας στης ψηφιακές πλατείες και πεζοδρόμια

τρόλιν είναι να ανατινάζεις ψηφιακά δηλαδή συναισθητικά την ιεραρχία του ωραιου, του ισχυρού και του υψηλού


με άλλα λόγια τρόλιν είναι μια από τις πιο υπερμοντέρνες τέχνες του παρόντος! 

No Tears for the Death of Celebrities

The death-glam celebrity culture, the films about Thatcher or the Queen, even the scandals and the psychoanalytic gossip about the stars-- all these ''genres of injured self hood'' offer brilliant opportunities to sympathize with the privileged and the rich

''look they are humans too -- they suffer and they die -- and they get humiliated -- how unfair -- what a tragedy''

I think this type of soap-opera is outdated.

We are now watching live our own decay
-- our life is under constant threat --

I honestly have no tears left for those who oppress me.
 No matter how we ''dramatize'' our life we are rarely treated like ''living'' human beings. 

We are dead and we do not know it .

Now this is an up-to-date theme for a modern soap-opera.

ξόδεμα

μου αρέσει η στατικότητα των φωτογραφικών προφίλ του ίτερνετ! -- ποζάρεις ημί-γυμνος -- καψαλισμένος και μονήρης.
Διαφημίζεις μια σοφτ-πορνό διαθεσιμότητα -- ένα ρομαντισμό που πάει ασορτί με τα καφέ πλακάκια του μπάνιου -- αποτυπώνεις μια στιγμιαία (και μονερή) εκδοχή της περσόνας σου (ή της ιστορίας σου)

και μετά την τοποθετείς αντιστικτικά προς όλο το σούπερ μάρκετ γνώσης, τριβής και αλλαγής που σε περιβάλλει --  κηδείες-celebrities, πολιτικές αναγνώσεις της επικαιρότητας και φωτογραφίες μωρών .

όταν μου λένε γράψε ένα βιβλίο -- θέλω να τους πω έχω ήδη γράψει -- ένα βιβλικό αλγόριθμο -- ένα είδος γραφής που ξαναγράφει τον εαυτό της ακατάπαυσα: πολλαπλασιάζεται μέσα στο χρόνο σαν ένα ζωντανό μοντάζ.

ό,τι βιβλίο και να γράψω -- σε κλασική μορφή -- θα είναι πολύ λιγότερο από αυτό (και οπωσδήποτε πιο παρωχημένο αισθητικά).

ο πιο σημαντικός λόγος για να γράψεις ένα ''βίβλιο'' είναι για να μπορέσεις να βρεις τα φράγκα -- που θα σου επιτρέψουν να ξοδεύεις δωρεάν τη γραφή (και το σώμα σου) στα δικτυα, τα διαδίκτυα και τα καταγώγια των πόλεων.

Kάτω από τους βρυχηθμούς του κάθε νεο-ναζί αποζητά (με νάζι) το σταριλίκι

Να τι μας διδάσκει το βίντεο- σκάνδαλο με το Μπαλτάκο:  πολιτική είναι ένα ταλέντο αυτο-δραματοποίησης, ρίσκου και πόζας.

Ο Κασιδιάρης είναι ένα κτήνος με βαθύ τηλεοπτικό ένισχτο -- το ζωώδες στοιχείο εδώ μετουσιώνεται σε μια πύρκαυλη τέχνη αυτο-παρουσίασης -- ένα σκυλί που ζει τις νευρώσεις τους με πάθος -- σαν τη Μαρί Κλερ.

Επίσης παίρνει ρίσκα –και τα καίει όλα.

 Αυτό που έστησε στο Μπαλτάκο -- αναπαριστά αυτό που θέλει να κάνει κάθε ματαιωμένος/απλήρωτος εργαζόμενος στο λυκόφιλο πολιτικό του είδωλο -- στο αφεντικό του  ή σε οποιόδηποτε πρόσωπο  εκπροσωπεί ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, ματαιωμένες ελπίδες και αδικαίωτες υποθέσεις.

Ταυτόχρονα δραματοποιεί όλα τα αφηγηματικά genres της κρίσης (τη συνωμοσία, την εξαπάτηση και ''τα αόρατα γρανάζια'')

Η ''κρυφή'' κάμερα, η αποκάλυψη και το σκάνδαλο σκηνοθετούν υπέροχα τους αστικούς μύθους της κρίσης--
είναι ο θρίαμβος της Χρυσαυγίτικης Ποπ

Το βίντεο μιμείται και αναπληρώνει τους τρόπους του κινηματογράφου και των αμερικανικών σίριαλ -- το σασπένς, το μυστήριο, την λύτρωση --την εκδίκηση του ''αγέρωχου'' (αλλά αδικημένου) ήρωα -- που παίρνει το νόμο στα χέρια του και τα βάζει με τους δυνατούς

Να μια cool κάθαρση.

Ο Χρυσαυγιτισμός πολιτικοποιεί και εκμοντερνίζει την ποπ κουλτούρα του παρόντος (την ίδια ωρά που η αριστερά αυνανίζεται ακούγοντας αντάρτικα).

Είναι αυτό ακριβώς που δεν μπορούν (ή δεν θέλουν) να κάνουν οι χλιαρές μεγαλο-αστικές περσόνες που απαρτίζουν το χώρο της ακαδημίας, των εφημερίδων, των περιοδικών, των διανοούμενων και της mainstream πολιτικής – Η ελίτ που μας κυβερνά είναι νερόβραστη -- τόσο στην Ελλάδα όσο  και παγκοσμίως (στο εξωτερικό οι ελίτ είναι ακόμη πιο αναίσθητες, άνευρες και κυνικές).

Πρόκειται για άτομα μαθημένα στις δημόσιες σχέσεις, την υποταγή, τη διεκπεραίωση, τον ευνουχισμό. τα κουτσομπολιά και τις μικρο-παρέες

 Άνθρωποι φρόνιμοι και ύπουλοι --

Οι μισοί δεν θέλουν να κλέψουν την παράσταση από υστεροβουλία  -- και οι άλλοι μισοί από απλή αταλαντοσύνη.

Από τον πολύ Αντόρνο που διαβάζουν -- δεν ξέρουν πια τι σημαίνει σασπένς, σεξ-απίλ και λύσσα -- δεν ξέρουν να ουρλιάζουν το ‘’δίκιο’’ τους --
ξέρουν μόνο να κάνουν γκριμάτσες και να σιωπούν.

Και έτσι το νέο πανκ αφήνεται στους νεο-ναζί.

Ζούμε την Απόλυτη Αναξιοκρατία του Πάθους
--μας πατάει η Σιχαμένη Μπότα των Μέτριων

To σταριλίκι του Κουφοντίνα και τα Σαρκοβόρα Κνιτἀκια του Κολωνακίου

H αυτοβιογραφία των serial killers  πρωτο-έγινε εκδοτική μόδα στις χώρες πρότυπα του καπιταλισμού-- τις αμερικές και τις αγγλίες.  Οι αναμνήσεις των φονιάδων ταξίδευαν από τον τύπο σε βιβλία και από κει στην οθόνη--  μετουσιώνοντας τον δολοφόνο σε σταρ, celebrity, συγγραφέα, ποζερά και καλλιτέχνη.

Tο μάρκετιν αγκαλιάσε από νωρίς την βία ως θέαμα και γέννησε μια τεράστια βιομηχανία γραφής, εικόνας και θεατρικότητας του εγκλήματος που χάνεται στο βάθος του χρόνου.

Όλο αυτό είναι αξεδιάλυτο από τη μαζική παραγωγή ονείρων και αποδράσεων -- αυτό δηλαδή που είθισται να αποκαλούμε ποπ κουλτούρα.

Εκεί συναντιέται ο καπιταλισμός με το θρίαμβο της αρνησης του (δηλαδή η ικανότητα ενός αξιακού και οικονομικού συστήματος να μεταμορφώνει τους εχθρούς του -- τα αποσυνάγωγα παιδιά -- γκάγκστερς,  losers, καθίκια -- επαναστάτες, νεο-ρομαντικούς, ασκητές της απόλαυσης -- σε αισθησιακά παραμύθια).  

 Καμιά δεκαριά χρόνια πριν εμπνεύστηκα πολύ από την αντίφαση . Είχα πάρει τότε την υποτροφία του ΙΚΥ και έτυχε να βρεθώ σε ένα καφενείο στο Κολωνάκι-- μέσα σε μια παρέα από διανοούμενους. Ρώτησα λοιπόν έναν αθρογράφο της Καθημερινής αν θα μπορούσα να γράψω ένα ''what  if'' -- τί θα γινόταν αν στον εμφύλιο νικούσαν οι αριστεροί -- ''θα είχαμε άραγε το άγαλμα του αγνωστου αντάρτη ή του Άρη Βελουχιωτη στο Σύνταγμα''. Ο συνομιλήτής με κοίταξε με περιφρόνηση και αδιαφορία.

'Eφυγα στην Αγγλία και κάμποσο καιρό μετά είδα να βγαίνει ένα βιβλίο με το ίδιο θέμα και την ίδια εκείνη εικόνα του αγάλματος του Βελουχιώτη...

Ήταν το πρώτο μάθημα – θα ακολουθούσαν πολλά παρόμοια.

Το εμπεδώσα λοιπόν -- έτσι λειτουργεί το star system είτε αποτελείται από διανοούμενους, είτε από τρομοκράτες, είτε από δημοσιογράφους: με κανιβαλισμό, κυνικότητα και κουτοπονηριά.

Κάπως έτσι έμαθα επίσης να τρέφω βαθιά απέχθεια για τα ταγάρια παντός είδους -- και ειδικά τα ταγάρια του Κολωνακίου: λειτουργούν με όρους αθέμιτου ανταγωνισμού -- ακόμα και όταν to το προϊόν που πουλάνε είναι η κατάργηση του ανταγωνισμού.

Όμως παράλληλα έμαθα να συμφιλιώνομαι με την ματαίωση, την φιλοδοξία και τον ναρκισσισμό. Όταν εμπεδώνεις την χαμέρπεια των άλλων -- αντιμετωπίζεις με περισσότερη γενναιότητα τις σχισμές του δικού σου καθρέφτη. 

Και μετά προχωράς ένα βήμα πιο πέρα..  

Μπορεί ένας φιλελεύθερος δήμαρχος να είναι ταγάρι;

Είναι γεγονός ότι οι μισές πολιτισμικές αντιδράσεις της αριστεράς στη δημαρχία Καμίνη ήταν αστείες και συντηρητικές. Δεν κάνει να βάζουμε ρούχα στα δέντρα γιατί... δεν μας το χουν μάθει στο σχολείο χειραφέτησης -- δεν κάνει να βάφουμε τοίχους κίτρινους γιατί αυτό θα κοντράρει χρωματικά τις κόκκινες τρίχες από το αριστερό όρχι του Τσε Γκεβάρα (άσε που ως γνωστόν όταν οι φτωχοί άνθρωποι  θέλουν να δουν τέχνη, σέρνουν τα ισχνά τους σώματα στο φεστιβάλ της κνε, για να ακούσουν αντάρτικά  λίγο πριν ξεψυχήσουν)

Από την άλλη όμως, οι αντιδράσεις του Καμίνη στην αισθητική του παρόντος ήταν ακόμη πιο αναχρονιστικές και άστοχες. Του δόθηκε η ευκαιρία να γίνει ο δήμαρχος της πιο πολυσυζητημένης  πόλης του παρόντος -- και αντί να εκμεταλλευθεί την εκρηκτική κουλτούρα της κρίσης  -- το παιχνίδι ανάμεσα την κοινωνικότητα του δρόμου , τα νέα μίντια και τους νέους ανθρώπους (ένα  εκκωφαντικό μοντάζ ελαφρότητας, έμπνευσης και διεστραμμένης ευφυΐας)  μας φλόμωσε στο κήρυγμα περί νομιμότητας. Δεν πήρε χαμπάρι την ιστορική ευκαιρία που έσκασε ξαφνικά -- δεν κατάλαβε δηλαδή ότι αυτό που έκανε την Αθήνα πραγματικά υπερ-σύγχρονη -- για μια στιγμή -- ήταν η γενικευμένη, θεαματική και ηδονο-θηρική διαταραχή του νόμιμου. Αυτό που έφερε την πόλη στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος ήταν η φαντασμαγορική και ιερόσυλη σκέψη πάνω στη νομιμότητα --  και όχι ο φετιχισμός της ''νομιμότητας''. 

 Η νέα λαική κουλτούρα της πόλης -- οι μυθολογίες της κρίσης – εδράζονται πάνω στη διαρκή αμφισβήτηση του σωστού, του θεμιτού και του νόμιμου: πουθενά αλλού στον κόσμο τα όρια ανάμεσα στην πολιτική και τη διασκέδαση δεν έγιναν τόσο θολά. Η πολιτική μετατράπηκε αιφνιδίως σε ένα  περιπετειώδη τρόπο ζωής, έκφρασης  και εκτόνωσης-- ένα είδος απόδρασης μέσα στην ένταση.  Από αυτή την σκοπιά, η πόλη έμοιαζε με  ένα πανηγυρικό φεστιβάλ πολιτικής φαντασίας– ένα διαρκές θέρετρο διανοητικών ερεθισμάτων. Το μεγάλο  αβαντάζ της Αθήνας της κρίσης ήταν το γενικευμένο βίωμα της πολιτικής ως κραιπάλης του μυαλού – οι  καταλήψεις, τα κοινωνικά κέντρα, οι χαοτικές ουτοπίες της -- και η ανάμιξη όλων αυτών με τις μεταβαλλόμενες μορφές καταναλωτικής ευδαιμονίας (clubbing, φαγητό, διαδικτυακή φρενίτιδα, νυχτερινή εκκεντρικότητα, παγκόσμια μουσική, πειραματικό θέατρο και τρελαμένος κινηματογράφος).  

Να το μοντέρνο ψηφιδωτό της  πόλης: η σύζευξη του πεζοδρομίου με το σαλόνι, του μπετόν με το μάρμαρο και  της τσιχλόφουσκας με το σπανάκι ο γκρατέν --  το γαϊτανάκι από υπαρξιστές που ψωνίζονται στα πάρκα, ιδιοφυή τρολ, νεο-ρομαντικούς χίπστερς,  ψηφιακούς ποητές και guerrilas του διαδικτύου--  Αθηναίους  που ζουν εκτός Αθήνας και μη-Αθηναίους που ζουν εντός Αθήνας. Πλάι σε αυτές τις τεθλασμένες κοινότητες  θα μπορούσε να ανθήσει μια κουλτούρα ''επιχειρηματικότητας'',  επικοινωνιακής αγοράς,  δημόσιου χώρου και έξυπνης κατανάλωσης

 -- και κυρίως... ελπίδας.

Αν τοποθετήσουμε την πρόσφατη δήλωση του Βαλλιανάτου απέναντι σε αυτές τις προκλήσεις  ίσως φανεί πιο ανάγλυφα ο ριζοσπαστικός της χαρακτήρας -- πόλη είναι το μέρος εκείνο που σου υπόσχεται ότι μπορείς να είσαι ό,τι θέλεις. Ένας δήμαρχος που συγκεντρώνει πάνω του μια σειρά από  αντίξοες αντι-κομφορμιστικές ταυτότητες διαφημίζει κάτι από αυτόν τον πολιτισμό χειραφέτησης Ναι,  θα ήθελα να ζω σε μια ημι-ανατολική, βαλκανική πρωτεύουσα με  δήμαρχο -- γκέι, οροθετικό, ψωνάρα, προκλητικό, ηδονοθηρικό και ευαίσθητο απέναντι στο ‘διαφορετικό’.  

Αλλά από την άλλη πλευρά όμως, δεν θα ήθελα να ζω σε μια πόλη που διοικείται από ταγάρια -- και ταγάρια εδώ δεν είναι μόνο οι οπαδοί του Στάλιν-- ταγάρια είναι και οι ''φιλελεύθεροι'' οραματιστές που πιπιλάν ανιστόρητα την έννοια του εκσυχρονισμού και της ανάπτυξης. Άκουσα πολλές φορές, το Βαλλιανάτο να επαναλαμβάνει ότι το πολιτικό του όραμα βασίζεται στα πολιτικά πρότυπα του εξωτερικού – τις‘’δυτικές’’ χώρες που πετυχαίνουν – και κατ επέκταση – τις φιλελεύθερες μητροπόλεις.  Και σε αυτό το σημείο – μοιάζει να μεταμορφώνεται κάπως σε αυτό που καταγγέλλει – δηλαδή σε δογματολόγο – ακριβώς επειδή  αρνείται τα εκτρώματα του ιδεολογικού του ‘’παραδείσου’’:  οι φιλελεύθερες μητροπόλεις του εξωτερικού είναι παγκόσμια σύμβολα αποκλεισμού και ανισότητας -- Λονδίνο και νέα Υόρκη είναι πόλεις αντιδραστικές – υποδέχονται γιάπις και κλωτσάνε φτωχούς – εξολοθρεύουν τη νεότητα – γκετοποιούν τις μειονότητες και ισχυροποιούν τις διακρίσεις – ακόμη και το Σαν Φρατζίσκο είναι πια πολύ ακριβό για τους γκέι μποέμηδες του παρελθόντος.  Ο αστικός φιλελευθερισμός του παρόντος μετατρέπεται σε μια μονολιθική παραλλαγή της σοβιετικής δυστοπίας: οι άνθρωποι είναι διαχωρισμένοι σε κουτιά – τα συστήματα εναλλακτικής αυτο-έκφρασης συνθλίβονται. Οι φιλελεύθερες μητροπόλεις εξορίζουν τους ‘’διαφορετικούς’’ – αυτούς που συγκρούονται με τον κανόνα του οικονομικού θριάμβου -- και  κατ’ επέκταση εξορίζουν τον εαυτό τους από την εικονογραφία του μοντέρνου: είναι  πόλεις ξεπερασμένες (μέσα στην αγριότητα τους).  

Για να ξανα-ανακαλύψουμε τη πολεοδομία  της χαράς από την αρχή -- πρέπει να ξαναδούμε τί είναι αυτό που κάνει την Αθήνα μοντέρνα. Χρειαζόμαστε δηλαδή μια οπτική χωρίς αγκυλώσεις και δόγματα (απ΄ όπου και αν προέρχονται).

 Ικανός δήμαρχος θα είναι το πρόσωπο εκείνο που θα σε πείσει ότι η καλύβα που ζεις είναι ο ομφαλός τη γης – παρά την τρέλα της (ή χάρη στην τρέλα της)

δηλαδή ειλικρινά τώρα πιστεύετε οι κράχτες του τατσόπουλου είναι λιγότερο attention whores από εκείνον;

ούτε οι ίδιοι δεν νομίζω να το πιστεύουν αυτό.

δεν έχει σημασία αν είσαι ψωνάρα αγάπη μου -- ας είσαι -- αν αυτό σε βοηθάει να παράγεις όμορφα πράγματα.


Δηλαδή σκασίλα μας -- με ποιο τρόπο αντιμετωπίζεις τη θνητότητα, το φόβο και την περιβάλλουσα ασχήμια. Ελικρινά δεν με νοιάζει αν παίρνεις βάλιουμ και αν φιλάς τον καθρέφτη σου ονειρευομενος ότι είσαι ο τσε γκεβάρα. (νομίζω και ο τσε γκεβάρα τα ίδια έκανε -- μια λογοτεχνικη φαντασίωση ήθελε να ζήσει).

είναι ανθρώπινο να αποζητάς την αποθέωση.

(εγώ ζωγραφίζω κάτι ανθρωπάκια στον τοίχο και μετά τα αγκαλιάζω -- το συστήνω ανεπιφύλακτα.)

Καλέ μου Κνίτη, μην αναγάγεις τη δική σου ενοχικότητα σε πρότυπο συμπεριφοράς -- σπασε τη ντουλάπα σου και νιώσε περήφανος για το δικαίωμα σου να επιλέγεις εσύ την περηφάνεια που σου ταιριάζει.

ΥΓ. Πάντως να λέμε την αλήθεια -- αυτό το στρεβλό ηθικό παράδειγμα δεν είναι ίδιον μόνο των κνιτών -- ο ίδιος αυτο-αναιρούμενος πουριτανισμός διαχέει όλον τον ηλεκτρονικό και γραπτό τύπο (από το πρόταγκον μέχρι τη lifo και από το βήμα μέχρι την ελευθεροτυπία)...

τίποτα δεν μάθαμε από τη μαντόνα σε αυτή τη χώρα.