Νίτσε θα σε στρουμφίσω

Ήρθε ένα λίμπεραλ στρουμφάκι -- σπιρτούλης με κόκκινο φωσφοριζέ σκελετό γυαλιών στον  στον ύπνο μου -- και έγραψε με σπρέι πάνω το υπόλειμμα ενός χθεσινού ονείρου τα εξής:


Σκέφτομαι καμιά φορά,  αν ζούσε σήμερα ο Νίτσε η αριστερά θα τον έκραζε αγρίως όπως κρἀζει σήμερα τους οργανικούς-δανοούμενους του κοινωνικού κανιβαλισμού. Και όμως οι ιδέες του N. επηρέασαν βαθιά τη γενεαλογία της μαρξιστικής σκέψης -- κυρίως την ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε τη δομή της συνείδησης -- τη fuzzines της ''αντικειμενικής γνώσης''  -- την απατεωνιά των ινστιτούτων ηθικής.

Ίσως χρειαζόμαστε και σήμερα κάτι από τη σκέψη του ''αντιπάλου'', ακόμη και όταν κορυφώνουμε την επίθεση εναντίον του. Από τον ουτοπικό λόγο του ''φιλελευθερισμού''  ας πούμε θα μπορούσαμε να πάρουμε: την έκρηξη υποκειμενικότητας, την δημιουργική από-ενοχοποίηση του ναρκισσισμού, τη διαρκή αναζήτηση νέων μορφών παραγωγικότητας, την απελευθέρωση της επιθυμίας, το σπάσιμο παγίων σχημάτων γύρω από την έννοια ταυτότητας και την αναζήτηση νέων διαγώνιων και απρόβλεπτων μορφών συλλογικότητας...

Όμως τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε νόημα αν δεν λύσουμε ένα βασικό πρόβλημα -- την απροϋπόθετη παροχή υλικών όρων επιβίωσης (στέγη, φαγητό, ρουχισμό και υγεία)  για ολες και όλους εδώ και τώρα. 'Εχω βαρεθεί να φοβάμαι για το νοίκι -- και να αλλάζω σπίτια--μανιτάρια σαν τα πουκάμισα -- δεν το αξίζω.  

Αγαπητοί Δρακουμέλ και Μπαρμπαστρουμφ θα ήθελα να σας πω, 
 αν θέλετε να συμβάλλω στην παραγωγική αναδιάρθρωση του στρουμφοχωριού και να εναρμονίσω το πολωτικό κλίμα στο δάσος.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕ ΑΦΗΣEΤΕ ΜΕ ΝΑ ΖΗΣΩ.

Γιατί κράζουμε τις ντίβες;

Πάντως απ΄όλους τους κοινούς τόπους των τελευταίων ημερών -- αυτό που με ενόχλησε πιο πολύ είναι ότι κράζουμε τους ''ποιητές'' επειδή ζουν στον κόσμο τους και είναι α-πολιτικοί.


Εγώ νομίζω ότι τους κράζουμε για το άκρως αντίθετο λόγο. Κράξαμε επιφανείς ποιητές λόγω την πολιτικής τους παρουσίας. Aς πούμε κράξαμε τη Δημουλά όταν αρχίζει να μοιάζει με το Ρίτσο/ Σεφέρη/ Ελύτη – όταν δηλαδή υιοθετησε ένα ρόλο μικρο-πολιτικο και μεγαλεπήβολο -- χωρίς  τον αυτοσαρκασμό του ποπ σταρ -- χωρίς την  εν-σύνειδητη συμφιλίωση με τη φθήνια του θριάμβου.

Κράζουμε αυτό το προσωπείο  επειδη αρνείται τη αισθητική του συγγένεια  με τον Πακιστανό που χορεύει ντίσκο.
Δεν τον κράζουμε για την ‘’ιδιώτευση ή την ομφαλοσκόπήση των στίχων’’ αλλα γιατί ο ρόλος του μετατρέπει μια απόλαυση σε μνημείο (του εαυτού της).
΄
Επομένως  δεν κράζεις ένα πρόσωπο αλλά μία θέση --
(στην οποία μια μέρα μπορεί να βρεθείς και εσύ )
 
Κάπως έτσι και το κοστούμι της Μαρία Κάλας -- το ιδίωμα της ντίβας -- κράζεται γιατί συκοφαντεί (και απωθεί) κάτι από την αναρχική μουσικότητα του παρόντος.  

Να ας πούμε μια γυναίκα που υποδύεται ότι δεν κλάνει – μια θεότητα των προ-μοντέρνων χρόνων -- μια εξίσωση του υψηλού με το ψέμα  της ειδωλολατρίας

Η τέχνη της συγκίνησης εξισώνεται με μια μασχάλη που δεν ιδρώνει.  

Είναι μάσκα που υποδύεται το πρόσωπο 
και όχι ένα πρόσωπο που αναγνωρίζει τον εαυτό ως μάσκα. 



 Είναι δηλαδή ένα πρότυπο ψεύδους -- παρωχημένο, αρχειακό και κυρίως αντιδραστικό --- μια απολίθωση που αποκρύπτει το σεισμικό χάος που μας περιβάλλει: τη νέα γεωγραφία συγκίνησης.  Αγνοεί εκείνη την παραληρματική τέχνη που αναμιγνύει τα πάντα και ταξιδεύει παντού -- από τα χαμηλά στα ψηλά και από την ευτέλεια στην ευφορία (και τανάπαλιν).

Με άλλα λόγια είναι το σύμβολο ενός κόσμου στατικού -- που όχι μόνο δεν άλλάζει -- αλλά δεν θέλει και να αλλάξει.

situationistic drones

 I am not sure how does this interesting exhibition about ''Movng Borders'' look like, but this is how my mind responded to its main concept: the ''drones’''

Drones are miniscule robotic aircrafts surveying social-space around us. I am imagining these tools of surveillance as precursors of a re-creational revolution in communication and public space. Think about the origins of digital networking: internet was initially designed as a device of military governance. It then developed into the modern epitome of un-governance --a chaos of polyphonic interactivity in dialogue but also in conflict with languages, images and techniques of control.

Now imagine what could happen if these micro-robots ''James Bonds''-insects become the new inter-faces – the new sites of hollogramatic digitization and networking. Internet would be re-programmed as a public hyper-reality -- an ethereal geography superimposed upon ecological geography: landscapes within landscapes. A whole new genre of spatial interpretation and action.

Psycho-geography in Action!

επένδυση

Σκέφτομαι να γίνω μεγαλο-κεφαλαιούχος της φήμης.

Θα διευθύνω μια οικολογική τράπεζα ναρκισσισμού: 

όποιος δε θέλει τα δεκαπέντε λεπτά διασημότητας που του αντιστοιχούν θα τα παραχωρεί σε μένα

 για καρμική ανακύκλωση. 

Reflections on cultural translatability and the professor Extra-Large Cock [Calypso larah]

ο frontman πάλι εμένα μου θυμίζει κάτι αγοράκια από τις Κουκουβάουνες που πηγαίναν στο Λάμδα και φόραγαν φανελάκια με τιράντες και σκουλαρίκια και πίστευαν στο άγιο πνεύμα. Αστρονομικές εποχές. Ήταν ωραία να πιάνεις συζήτηση έξω από το dark room για το σιτουασιονισμό και τη Μπελίντα Καρλάιζ.

                                                                         

το δόγμα της derive

Να τι ειναι δογματισμός:

Να γράφεις ακόμη ένα βιβλίο για την '' περιπλάνηση για χάρη της περιπλάνησης'' και παράλληλα να δαιμονοποιείς τις νέες μορφές κίνησης για την κίνηση -- της νέες μορφές περιπλάνησης ραθυμίας και διαταραγμένης υπνοβασίας.

Πίσω από δικτατορία του ίδιου ενσκήπτει μια δικτατορία του παλιού πάνω στο καινούριο: μια σχέση εξουσίας.

Τα παλιοκαιρισμένα σχήματα που χρησιμοποιείς έχουν ήδη το κοινό τους, τους θεσμούς και την αναγνωρισιμότητα τους.

Η άλλη γλώσσα όμως -- της ιντερνεντικής αυτοανάφλεξης -- δεν αναγνωρίζεται καν σαν γλώσσα, σαν λογοτεχνικό είδος, σαν δημιουργική πράξη.

όταν εσύ μιλάς ενάντια στους θεσμούς μέσα από μια θεσμοποιημένη γλώσσα...

κάποιος άλλος παράγει μια νέα α-θέ(σ)μιτη γλώσσα.

ο walter benjamin στη Μayfield Road

Ήρθε σπίτι ο Walter Benjamin κάτσαμε ήπιαμε λίγο ούζο -- μιλήσαμε για τα παλιά -- και αυτο- παρηγορηθήκαμε.

Ναι αλέξη μου -- σιγά μην έγραφα για το Μπρεχτ αν ζούσα σήμερα

Και σιγά μην έγραφε για τον Προυστ ο Ρολάν Μπαρτ.

Χεσμένους τους είχαμε το Μπρεχτίτη και τον Προυστόνι.

Σημερα ο χαμένος χρόνος της γραφής, η αυτο-αναφορικότητα, η στράτευση, η απόγνωση όλα χύνονται σαν πολτός στους ηλεκτρονικούς τοίχους, στις ιστορίες εγκλημάτων, στην επιστημονική φαντασία...

Και μη στεναχωριέσαι -- πάντα θα υπάρχουν Αντόρνο γύρω σου -- θα σου ζαλίζουν τα αρχίδια για τη μοντερνικότητα -- και θα θάβουν το μοντέρνο.

Θα βρίζουν τη τζαζ

όταν η τζαζ γίνεται χιπ θα βρίζουν το πανκ

και όταν το πανκ γίνει χιπ θα βρίζουν το ρέιβ

και όταν το ρέιβ γίνει χιπ θα βρίζουν τη μουσικότητα του παρόντος.

να μην περιμένεις την έγκριση κανενός για να χορεύεις.

Σκατά στους Κνίτες όλων των εποχών.

ζήτω το dancefloor! ζήτω οι κολοκυθοκεφτέδες τηγανισμένοι σε υγρό έκστασι! ζήτω!