Reflections on cultural translatability and the professor Extra-Large Cock [Calypso larah]

ο frontman πάλι εμένα μου θυμίζει κάτι αγοράκια από τις Κουκουβάουνες που πηγαίναν στο Λάμδα και φόραγαν φανελάκια με τιράντες και σκουλαρίκια και πίστευαν στο άγιο πνεύμα. Αστρονομικές εποχές. Ήταν ωραία να πιάνεις συζήτηση έξω από το dark room για το σιτουασιονισμό και τη Μπελίντα Καρλάιζ.

                                                                         

το δόγμα της derive

Να τι ειναι δογματισμός:

Να γράφεις ακόμη ένα βιβλίο για την '' περιπλάνηση για χάρη της περιπλάνησης'' και παράλληλα να δαιμονοποιείς τις νέες μορφές κίνησης για την κίνηση -- της νέες μορφές περιπλάνησης ραθυμίας και διαταραγμένης υπνοβασίας.

Πίσω από δικτατορία του ίδιου ενσκήπτει μια δικτατορία του παλιού πάνω στο καινούριο: μια σχέση εξουσίας.

Τα παλιοκαιρισμένα σχήματα που χρησιμοποιείς έχουν ήδη το κοινό τους, τους θεσμούς και την αναγνωρισιμότητα τους.

Η άλλη γλώσσα όμως -- της ιντερνεντικής αυτοανάφλεξης -- δεν αναγνωρίζεται καν σαν γλώσσα, σαν λογοτεχνικό είδος, σαν δημιουργική πράξη.

όταν εσύ μιλάς ενάντια στους θεσμούς μέσα από μια θεσμοποιημένη γλώσσα...

κάποιος άλλος παράγει μια νέα α-θέ(σ)μιτη γλώσσα.

ο walter benjamin στη Μayfield Road

Ήρθε σπίτι ο Walter Benjamin κάτσαμε ήπιαμε λίγο ούζο -- μιλήσαμε για τα παλιά -- και αυτο- παρηγορηθήκαμε.

Ναι αλέξη μου -- σιγά μην έγραφα για το Μπρεχτ αν ζούσα σήμερα

Και σιγά μην έγραφε για τον Προυστ ο Ρολάν Μπαρτ.

Χεσμένους τους είχαμε το Μπρεχτίτη και τον Προυστόνι.

Σημερα ο χαμένος χρόνος της γραφής, η αυτο-αναφορικότητα, η στράτευση, η απόγνωση όλα χύνονται σαν πολτός στους ηλεκτρονικούς τοίχους, στις ιστορίες εγκλημάτων, στην επιστημονική φαντασία...

Και μη στεναχωριέσαι -- πάντα θα υπάρχουν Αντόρνο γύρω σου -- θα σου ζαλίζουν τα αρχίδια για τη μοντερνικότητα -- και θα θάβουν το μοντέρνο.

Θα βρίζουν τη τζαζ

όταν η τζαζ γίνεται χιπ θα βρίζουν το πανκ

και όταν το πανκ γίνει χιπ θα βρίζουν το ρέιβ

και όταν το ρέιβ γίνει χιπ θα βρίζουν τη μουσικότητα του παρόντος.

να μην περιμένεις την έγκριση κανενός για να χορεύεις.

Σκατά στους Κνίτες όλων των εποχών.

ζήτω το dancefloor! ζήτω οι κολοκυθοκεφτέδες τηγανισμένοι σε υγρό έκστασι! ζήτω! 

body building

η τέχνη του body-building είναι η υπέρτατη, η ολική ποίηση --  φοράς το μυαλό στα δάκτυλα σου.

και πετάς -- κάθε μυς ένα μπαλόνι από ήλιον

 Η μεταμόρφωση του σώματος σε εφαπτόμενους κύκλους -- αναπαράγει τη μοριακή δομή του κόσμου -- την επέκταση του σύμπαντος -- το bing-bang


οι ποιητές που δεν σηκώνουν βάρη είναι για τα κλάματα.

τι σχέση έχει ο Ψωμιάδης και η Τατιάνα Στεφανίδου με τη λογοτεχνία;

νεο-ελληνική λογοτεχνία είναι:

ο Τομ Ρομπινς και ο Μπάροουζ μεταφρασμένοι στα ελληνικά,

Αυτός Αυτή και τα Μυστήρια με ελληνικούς υπότιτλους στην τηλεόραση το Σάββατο το Βράδυ,

 Τα ξενόγλωσσα τραγούδια που μας κάναν μπίλιες χωρίς να ποτέ να καταλάβουμε τι λένε

Λογοτεχνία είναι αυτό που κάνει ζιγκ ζακ ανάμεσα σε αυτό που οι θεσμοί και οι καταναλωτές αντιλαμβάνονται ως λογοτεχνικά είδη – τη νουβέλα, το ποίημα, το μυθιστόρημα.

Είναι ένα σπινθήρας που μεταφράζει τη γλωσσική επικοινωνία σε συναισθησία -- μια διαρκής μετάφραση της μιας αίσθησης σε άλλη -- από όραση στην ακοή και από την ακοή στο χάος.

Λογοτεχνία είναι οτιδήποτε μετατρέπει την γλώσσα σε υποκατηγορία της απόλαυσης.

Υπο αυτήν την έννοια: η λογεχνικότητα απλώνεται πέρα από τους συγγραφείς, τα βιβλία και τους θεσμούς:

κάθε μορφή συγκίνησης που οργανώνεται μέσα στη γλώσσα συνιστά ένα λογοτεχνικό είδος.

Είναι μια κίνηση  που αγκαλιάζει τη βαρβαρότητα
-- προπαντώς και πάντα τη βαρβαρότητα -- όλες τις ιστορικές μορφές της βαρβαρότητας,

Ο  πρετεντέρης, η τατιάνα στεφανίδου,  ο ναζί βασανιστής,  ο ιεροεξεταστής,  ο χούλιγκαν, ο διαφημιστής αλυσίδας σουπερμάρκετ, ο ψωμιάδης ο καρατζαφέρης και ο τέρνες κουίκ – όλοι συντάσσουν  μυθιστορήματα -- μύθους μέσα σε μύθους.

Όλοι Αφηγούνται ιστορίες μέσα από σώματα,  βιαιότητες και θεάματα...

Κάθε κτηνωδία (όπως και κάθε έκσταση) που χτυπιέται πάνω σε σε πίξελς, εικόνες ή άναρθρες κραυγές  συνιστά ένα ξεχωριστό λογοτεχνικό genre.

Η μάχη με τη γλοιωδία ήταν, είναι και θα είναι μια μάχη μέσα στη λογοτεχνία..

[Κάνε κλικ εδώ   για να δεις εδώ ένα παράδειγμα μεταγλώτισσης της λογοτεχνικής εμπειρίας από το τρομοκράτη-κακού-γούστου-τρολ calypso larah]

το νέο λούμπεν.

Ένα από τα πράγματα που με εξοργίζουν στη slang των οικονομικών αναλυτών είναι η απουσία ενός σχεδίου εκτάκτου ανάγκης. Στην προσπάθεια να δείξουν πως θα έπρεπε να είναι τα πράγματα σε συνθήκες κανονικότητας, υιοθετούν ένα λεξιλόγιο σταδιακής δράσης.  Σαν να παρακάμπτουν νηφάλια την παροντική εμπειρία του τέλματος, την αίσθηση της πλήρους απόγνωσης και το μαζικό βίωμα αυτο-εκμηδένισης. Όποιος πολιτικοποιεί το ''μελόδραμα'' καταστροφής κατονομάζεται δημαγωγός (και μερικές φορές όχι άδικα: η δραματουργική περιγραφή της πραγματικότητας είναι κοινός τόπος σε ένα πολυφωνικό ραδιόφωνο προπαγάνδας, που περιλαμβάνει ακόμη και τους νεο-ναζί.)

Πάντως το σίγουρο είναι ότι απουσιάζει εντελώς μια πλατφόρμα υποστήριξης των πληθυσμών που έχουν πιάσει πάτο -- σήμερα, εδώ και τώρα -- ή από καιρό.  Η απόλυτη συμφορά σχεδόν δεν κατονομάζεται πολιτικά: δεν περιγράφεται ως άμεσος στόχος ενός τεχνο-οικονομικού προτάγματος.Η ανακούφιση της φτώχιας θα είναι το ''έμμεσο'' αποτέλεσμα μιας σταδιακής ανόρθωσης. Η εκμηδένιση χρησιμοποιείται περίσσότερο ως σύνθημα και όχι ως σχεδιάγραμμα άμεσου δράσης. 

Όμως μια μοντέρνα οικονομολογία -- μια οκονομολογία του παρόντος -- οφείλει να παρέχει μια άμεση απάντηση στην απόλυτη απώλεια.   Οφείλει να κατασκευάζει υλικές, ψυχο-διανοητικές και πολιτισμικές σχεδίες πλεύσης μέσα στον κατακλυσμό. Πρόγραμμα καταγραφής και αντιμετώπισης της υλικής εξαθλίωσης, της ψυχολογικής και της φυσιολογικής βλάβης και της μαζικής περιθωριοποίησης.

Ας μην υποτιμούμε την έννοια της ''καταγραφής'' εδώ. 

Αν κάποιος μου έλεγε (προ κρίσης)  ''για όλη την υπόλοιπη ζωή σου θα δουλεύεις σε οικοδομές ή θα σερβίρεις καφέδες'' θα έβαζα τα κλάματα. Θα το θεωρούσα ''κρίσιμη κατάσταση'', θανατηφόρα.[φλας μπακ στον ηθοποιό που σκοτώθηκε σε ατύχημα  σε μια οικοδομή]. Σήμερα η έννοια του ''κρίσιμου'' αλλάζει ξανά -- μια γενεαλογία σε επιτάχυνση -- κρίσιμο σήμερα είναι: για όλη την υπόλοιπη ζωή σου θα είσαι άνεργος.  Θα στερηθείς πρόσβαση στην υγεία, τη στέγαση και την τροφή δια παντός.

Είσαι το νέο λούμπεν.






Επομένως σε ένα πιο θεωρητικό -- αλλά όχι αφηρημένο -- επίπεδο  επείγει να καταλάβουμε ξανά τι ακριβώς σημαίνει ''κρίση'' και ''κανονικότητα''. Πως νοηματοδοτούνται αυτές οι έννοιες μέσα στο ψυχικό διάκοσμο της μικρο-καθημερινότητας. Πως αλλάζει η έννοια του ''πάτου'' από το ένα κοινωνικό υποκείμενο στο άλλο και από το ένα ιστορικό σημείο στο άλλο ;

Και επιτέλους: πόσοι άνθρωποι ζούσαν σε ''κρίση'' προ της ''κρίσης'';


φωτο: Αλέξανδρος Παπαδόπουλος

πληκτρολόγος

 Kάθε φορά που πληκτρολογείς χαϊδεύεις τα τσάκρα που κυματίζουν πάνω απ' το κεφάλι του λαπτοπ.

το πληκτρολόγιο είναι η κόμμωση του υπολογιστή-- η δαντελωτή προέκταση του σπινθήρα -- η αναβάπτιση της μηχανής σε γλώσσα. 

τα μαλλιά κάθε οργανισμού είναι ο κήπος εισόδου στο ηλεκτρο-θυμικό βασίλειο της σκέψης  

 τα πλήκτρα είναι για το λάπτοπ, ότι είναι  τα φύκια για το μέτωπο της γης:

μια πύλη εξαΰλωσης.

ο πληκτρολόγος είναι ο κομμωτής του πνεύματος.