πιάτο -- η αλλεργία της άνοιξης.

Tο ξέρω ότι αποφεύγεις το κρέας αλλά σήμερα είναι εξαίρεση. 'Eχει ωραίο καιρό και οι άνθρωποι πενθούν και συ έχεις πάθεις αμόκ και σου τρέχουν οι μύτες.

Το χες δει  να το κάνει η Ντάϊαν Χύλη. 

Προσούτο και ποικιλία ιταλικών μέσα σε μανιτάρι πορτομπέλο. Στο πάτο τυρί φιλαδελφεiα sweet chilli[σφιχτή αγκαλιά] Από πάνω κοκκινη σαλτσούλα -- μια ιδέα ζάχαρη -- οπωσδἠποτε ρίγανη και από πάνω μοτσαρέλα και τσένταρ. Μην ξεχάσεις να αλείψεις με λάδι τα μανιτάρια.

 

Από πάνω να βάλεις λίγο μαϊντανό -- πάση θυσία!

όπως παλιά που ήσουν σκίνχεντ άλλα άφηνες μια να προεξέχει μπούκλα – σημαδούρα

Και το μανιτάρι αυτό το ρόλο παίζει: είναι ένα κρανίο που φταρνίστηκε μέσα στον ήλιο.

[το καλό με την αλλεργία είναι ότι μπορείς κλαις με τις ώρες χωρίς να ντρέπεσαι]

θάψε με να αγιάσω

Στα λονδρέζικα μπαρ, ειδικά στη Royal Vauxhall Tavern, οι drag queens κάναν διαρκώς αστεία με το θάνατο -- ειδικά με αυτούς που πέθαιναν από αφροδισιακά και ψυχοτρόπα χάπια στα dark rooms -- υπήρχε μια σειρά από αστεία γύρω από σκυλίσιο σεξ με ''σώματα-έπιπλα'' από καρδιακές προσβολές, ιατροδικαστικές αποφάσεις με ονόματα από πάρτι, νεκροφιλικά συμπλέγματα με μεθυσμένους σάτυρους γιατρούς και άλλα τέτοια.

Όσο πιο νοσηρή η αιτία του γέλιου τόσο πιο έγκυρη.

Συμπέρασμα: υπάρχει μια υποδόρια σχέση ανάμεσα στο χιούμορ του νεκροθάφτη και την λύσσα μιας drag queen.

Αν μελετήσεις προσεκτικά τα νεκρο-τοξικά αστεία του διαδικτύου μπορεις να φτιάξεις ένα πολιτισμικό και χιτσκοκικό πείραμα πάνω στον τραβεστισμό.
Έχω λοιπόν βάσιμες υποψίες ότι η Όλγα Tρεμη (που ήταν παλιά κνίτισσα) και ο Πιτσιρικος (που  γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρων) είναι το ίδιο πρόσωπο.

Μαθήματα Αεροπλοϊας

Αύριο στο Μάνσεστερ έχουμε να διδάξουμε έζρα πάουντ, pretty woman and the ethics of reading. [Να μην ξεχάσουμε να λάβουμε υπόψιν πάντα το θαυμασμό του Πάουντ για το φασισμό]

Στο μεταξύ στην Κωπαϊδα χτίζεται ένα άλλο σώμα για τη θεωρία της ανάγνωσης. Πως μπορείς να ξεφυλλίσεις το περιβάλλον σαν ένα αεροδυναμικό βιβλίο;

Αν τα πουλιά προέρχονται εξελικτικά από τους δεινόσαυρους, με ποιο τρόπο η αεροπλοϊα ανασυντάσσει την εξελικτική πορεία του ανθρώπου;

Πως γίνεται η τεχνολογία του μέλλοντος να αλλάζει τη βιολογία του παρελθόντος;

Ποια στάση της γιόγκα αναπαράγει τη γεωμετρική και καρμική διάταξη του αεροπλάνου;

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με το Λεονάρντο Ντα Βίντσι, τα κουνούπια και την αποξήρανση της λίμνης της Κωπαϊδας; 

                             

 Μάθε να πετάς στην spot flight academy: πληροφορίες εδώ  και εδώ

Νικος Αλέξης Ασλάνογλου

Δεν μπορείς να ακούσεις τον Νίκο Αλέξη Ασλάνογλου αν δεν έχεις ακουμπήσει το αυτί σου στο τσιμέντο στην πλατεία των Αγίων Αναργύρων.

Οδηγίες: Στο Β10 να κάτσεις δίπλα στο γυναικείο πανκ συγκροτήμα. Θα κατέβουν στη στάση νεκροταφείο -- δίπλα στη στάση που τώρα γίνεται όλο το νταλαβέρι με την πρέζα και του γύφτους. Θα περπατήσουν ανάμεσα στις γιαγιούλες με τα μαύρα....
Οι κιθάρες τους θα γυαλίζουν στον ήλιο.

(Συναυλία στο γήπεδο)

Να θυμάσαι ότι του Νίκου του άρεσαν πολύ οι έγχρωμες τηλεοράσεις.
Θα πεθάνει μερικά χιλιόμετρα από το σπίτι σου και εσύ θα μάθεις τα νέα από το ραδιοφώνο.

εντάξει;

κατ και πάμε!

πέρασε πάλι χθες ο ποιητής από το σπίτι στη Stanley Avenue... ξημερώματα μωρέ, μετά το σκυλάδικο. Φταίει που δεν έχει μπουγατζάδικα στο Μάνσεστερ.

Gay Conspiracy and North Korea War

 

 

Mystery solved: Same-sex marriage is behind the upcoming nuclear war.
I just love the manic historiography of the present!!

[This (gay-activist?) American presenter is kind of cute]
 

Alarm Alarm. It is not funny! there are people out there who believe that gays and same-sex -marriage are  behind the new nuclear threat!
This type of conspiracy theory spectacles co-contributed to the rise of neo-nazism in Greece.

ok now that I just admitted its seriousness -- can I laugh?

Pastor Blames I pray to god that all this nuclear-gay story was a spicy promotional trick for a porn show.

Raise Your Weapon Now!

 [as we all know philosophy of freedom is a displacement of lust -- a genre of self-exposure] http://is.gd/voXAW2

Γιατί το Faceboοκ οφείλει να αποτύχει

 

(στάτους της Σαμάνθας Μ. στο facebook)

Είναι μια τύπισσα εδώ στο τραίνο που διαβάζει το ‘50 Αποχρώσεις του Γκρι’ και ρουφά τη μύτη της – μες στον πανικό – αναστενάζοντας βαθιά, σαν να της σπάσαν τα νερά. Δε χρειάζομαι αυτά τα σκατά στις 7.45 το πρωί

Σε μια σεκάνς από την ταινία Wings of Desires του Wim Wenders ένας έκπτωτος άγγελος περιφέρεται ανάμεσα στους επιβάτες ενός τρένου ακούγοντας τις σκέψεις τους. Τα πρόσωπα των περαστικών εκρήγνυνται σαν μεγάφωνα, τυλίγοντας το θεατή μέσα σε ένα αμπαλάζ από φωνές και ψιθύρους. Αν τοποθετήσεις το status update της Σαμάνθα  Μ. (για τις σαδομαζό αναγνώστριες τρένου) μέσα σε αυτήν τη σεκάνς έχεις αμέσως ένα χρησμό για την κοσμική αποστολή του facebook.   Όπως ο άγγελος στην ταινία ξεκλειδώνει τις σκέψεις των επιβατών, έτσι και ένας ψηφιακός τοίχος φωταγωγεί παραληρηματικές ανταποκρίσεις από το πουθενά: status posts από το τρένο, το δρόμο ή το υποσυνείδητο. Τα timelines δουλεύουν σαν ηλεκτρονικοί κινητήρες τηλεπάθειας – ορχήστρες από ψυχικά walkie talkies.

Το ψηφιακό χαλί του facebook γίνεται για τη γραφή, ότι είναι για το θέατρο η devised πρακτική–ένα κείμενο που γράφεται πάνω στο σώμα σου, όπως η παρόρμηση ενός αυτοσχεδιασμού. Το κατεπείγον της συνομιλίας καθοδηγεί ενστικτωδώς την οικονομία της έκφρασης. Ο ρυθμός του γραπτού λόγου συνενώνεται με το λαχάνιασμα του προφορικού. Ο αφροδισιασμός του τυχαίου – το πλήθος των φωνών και των προοπτικών – σαμποτάρει διαρκώς την αυτο-αναφορικότητα του μονολόγου. Σαν να τραγουδάς αποσπάσματα από μια σαδομαζοχιστική αυτοβιογραφία του Κάρολου Μαρξ σε μια παρέα από ψιψίνες (που χαζεύουν υπνωτισμένες τις φώτο-δονήσεις της οθόνης). Η άχρηστη πληροφορία μετουσιώνεται σε μουσική και ο ναρκισσισμός σε αυτό-παρωδία. Η αυτόματη γραφή ενώνεται με φλερτ, η θεατρικότητα με την ραθυμία, η κίνηση με την ακινησία– και όλα αυτά μαζί χτυπιούνται πάνω στο μοντάζ της επικαιρότητας.

Πριν λίγο καιρό διάφορα δημοσιεύματα έκαναν λόγο για την εμπορική αποτυχία του μέσου – την κάθετη πτώση της αξίας των μετοχών της εταιρείας facebook. Όμως αυτή ακριβώς η οικονομική επικαιρότητα επιβεβαίωσε (έστω στιγμιαία) την υπέρβαση της ‘εμπορικής αξίας’ του προϊόντος από τη χρηστική του. Ξεκινάς να φτιάξεις ένα ‘ανταγωνιστικό’ προϊόν και τελικά δημιουργείς –από ατύχημα – μια βαθύτατα επιδραστική, αλλά οικονομικά ανώφελη, πλατφόρμα επικοινωνίας και αυτό-έκφρασης. Ο καπιταλισμός δημιουργεί διαρκώς τέτοιες μορφές φαντασμαγορικής δυσλειτουργίας:  ο χάρτης της πόλης σαν χαλασμένο επιτραπέζιο παιχνίδι, τα σχισμένα πόστερ σαν μυστικά σήματα, οι ηλικιωμένες τεχνολογίες σαν ψυχαναλυτικές αλληγορίες — μια σειρά από εμπορικές αποτυχίες και απολιθώματα – ξεχασμένα γκάτζετ – ξεφτισμένοι σταρ – παραβιάζουν διαρκώς την καπιταλιστική ορθολογικότητα του κέρδους. Μετουσιώνουν την ήττα σε συγκινησιακό κεφάλαιο. Ιδωμένη μέσα από αυτό το πλαίσιο η ελληνική αλάνα του facebook μερικές φορές αστράφτει σαν το λεξιλόγιο ενός ζαλισμένου ονειρισμού. Κάπου ανάμεσα στην ανορθολογικότητα και την απόλαυση πάλλεται ένα πολυφωνικό (και σπαρακτικό) μνημείο παροντικότητας.

Γιατί η Σώτη είναι μια Αθεράπευτη Κνίτισσα..οι Συγγραφείς και το Τριπάκι της Σταλινικής Αριστεράς.

εικόνα Calupso larah, κείμενο Αλεξανδρος Παπαδόπουλος

Η Σώτη Τριανταφύλλου δεν εκπροσωπεί απλά ένα ιδίωμα ομοφοβίας, Οι απόψεις εκφράζουν μια πολύ πιο αντιδραστική στάση απέναντι στο παρόν. Πρόκεται για μια μορφή φοβίας απέναντι στο καινούριο, το αλλόκοτο και το διαφορετικό – αυτό δηλαδή που δεν οικείο. Παλιότερα θυμάμαι τη ίδια συγγραφέα να βρίσκει απαράδεκτο το ''μηχανικό'' σεξ των γκέι στα πάρκα. Η παραβατική σεξουαλικότητα έπρεπε να χωράει στις συμβάσεις των άρλεκιν – στους μύθους κανονικότητας ή αντι-κανικότητας μιας άλλης πολιτισμική βίβλου. Σήμερα επικρίνει τους γκέι ακριβώς επειδή θέλουν να χωρέσουν τη διαφορετικότητα τους, στους κανόνες του άρλεκιν – επειδή θέλουν δηλαδή να παντρευτούν. Γράφω αυτό το κείμενο για να δείξω πως και στις δυο περιπτώσεις ο λόγος της αποκρυσταλλώνει αυτό που λέμε κνιτισμό – δηλαδή τη δογματική και κοντόθωρη προσκόλληση σε δόγματα και τύπους. Ένας συνδυασμός πολιτσμικής καθυστέρησης και ακαμψίας που αυτο-παρουσιάζεται ως σοσιαλιστική ή προοδευτική σκέψη. .

Πρόσφατα έδωσε μια συνέντευξη στο φίλτατο Θοδωρή Αντωνόπουλο ακριβώς πάνω στο θέμα του ''γάμου των ομοφυλόφιλων'' Θέλω να σταθώ σε δυο σημεία της κουβέντας της. Λέει λοιπόν.

''Όλοι μαζί θέλουν να γίνουμε ίδιοι – κατοικίδια ζώα! Η διαφορά εκλαμβάνεται ως ανησυχητική. Και η ισότητα έχει παρεξηγηθεί – να μην επαναλαμβάνομαι... Για να γίνει ένας κόσμος χρειάζεται ποικιλία – σε μορφές σεξουαλικότητας, τρόπους συμπεριφοράς, θεσμούς, τρόπους του σχετίζεσθαι...''

Αυτό που αγνοείται κραυγαλέα σε αυτή τη διατύπωση, είναι ότι ο γάμος των ομοφυλόφιλων δεν αποσκοπεί στην εξομοίωση ανθρώπινων συμπεριφορών, αλλά αντίθετα στη διαρκή διαφοροποίηση τους. Στην ουσία η εικόνα του ''παντρέματος'' δυο ομόφυλων διαφοροποιεί και σαμποτάρει τη ομοιόμορφη έννοια του γάμου, αλλοιώνει τη πλέον σχηματική αντίληψη για τη πιο θεμελιώδη μορφή κοινωνικής συλλογικότητας. Με άλλα λόγια, δίνει μια θεσμική αναγνώριση στην πολυμορφία της σημασίας ''οικογένεια''. Αυτό δεν είναι παρά ένα πρώτο βήμα: μακάρι στο μέλλον ''οικογένεια'' να οριοθετηθεί θεσμικά πέραν της μυθολογίας του ζευγαρώματος. Πολλές από τις υπάρχουσες οικογένειες – αν όχι η πλειοψηφία – δεν ανταποκρίνονται στο σχήμα -- μαμάς μπαμπάς και παιδιά. Παρά τις φήμες η μικροαστική κουλτούρα είναι γεμάτη από τεθλασμένα κοινόβια: παιδιά μονογονεϊκών οικογενειων – μια μαμά και μια θεία -- ένας παππούς και ένα μεγάλος αδερφός. Ακόμη και στα πιο παραδιοσιακά σχήματα, η μαμά και ο μπαμπάς δεν είναι απαραίτητα 'ήρωες του άρλεκιν' – αλλά δυο ακτινοβόλοι φίλοι – που μπορεί να ζούν ή να μην ζούν στο ίδιο σπίτι.

Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι γάμος των γκέι-- αλλά η  αναζήτηση μιας νέας συνείδησης για την έννοια του γάμου και της οικογένειας: Αυτό που θέλουμε είναι ένα θεσμό που να μπορεί να υποστηρίξει εναλλακτικές μορφές νυκοκοιριών – να στηρίξει σχέσεις που βασίζονται στην έμπνευση και όχι στη σύμβαση – νέες μορφές αλληλεγγύης, ερωτικότητας και πολιτσμού. Ποια πολιτική θα μπορούσε να συμμαχήσει με αυτή τη συνείδηση: Σίγουρα όχι αυτή που έχει στο μυαλό της η Σωτη Τριανταφύλλου, το ΚΚΕ ή ο σοσιαλ-φιλελευθερισμός. Σε κάθε περίπτωση, ο γάμος των ομοφυλόφιλων δίνει μια ώθηση προς αυτήν την κατεύθυνση – την κατάργηση δηλαδή της μονολιθικής έννοιας 'γάμος', 'φύλο' ' οικογένεια' -- την καταστροφή -- η έστω αλλοίωση -- ενός σκληροπυρηνικού δόγματος για τις ανθρώπινες σχέσεις-- το οποίο έχει υπάρξει ταυτόχρονα κομμουνιστικό και δεξιό.

Σε άλλο σημείο της κουβέντας, λέει η συγγραφέας 'ενώ η κρίση απειλεί να εκθεμελιώσει την οικονομία, κυβέρνηση και πολίτες ξεμαλλιάζονται για τον γκέι γάμο, δηλαδή για ένα ζήτημα του εποικοδομήματος. Αυτό κι αν είναι αποπροσανατολισμός και ψευτοδιχασμός''

 Είναι μια βαθύτατα άστοχη ατάκα ακριβώς επειδή προδίδει μια ελιτίστικη τυφλότητα απέναντι στο παρόν. Στο σημερινό ιστορικό και κοινωνικό περιβάλλον, η μοναδική μορφή κοινωνικής πρόνοιας που έχει απομείνει είναι η οικογένεια (και οι φίλοι). Οι σχέσεις των ανθρώπων συνιστούν πια άξονες πολιτικής μέριμνας. Καθώς το κράτος πρόνοιας κατεδαφίζεται, η έννοια ''οικογένεια''' έρχεται ξανά στο προσκήνιο ως πολιτικό υποκείμενο. Η προσωπική ζωή μεταμορφώνεται σε ένα από τα ύψιστα πολιτικά επίδικα της εποχής μας. Ο διαχωρισμός της πολιτικής και καθημερινότητας είναι πια παρελθόν: η διάκριση που κάνει ο λόγος της Τριανταφύλλου ανάμεσα στο ιδιωτικό και το δημόσιο -- την οικογένεια και την πολιτική -- την οικονομία και τη ψυχολογία -- παραπέμπει ακριβώς στο παλιό συντηρητικό κόσμο του ΚΚΕ και της Λαϊκής δεξιάς. Η στεγανή διάκριση των φυλετικών ρόλων -- η μαμά στο σπίτι, ο μπαμπάς στην πολιτική – η ευπρέπεια του καλού αγωνιστή – όλο αυτό το ψυχο-διανοητικό σύμπλεγμα αποτελεί την πεμπτουσία εκείνου ακριβώς του ιδεολογικού φαντάσματος που η Σωτη Τριανταφύλλου προσπαθεί εναγωνίως να αποδομήσει. Ο λόγος της όμως τελικά συμμετέχει τη σήψη της σταλινική αριστεράς -- αναπαράγει και ενισχύει το ''μικροαστικό'' κέλυφος της μεταπολίτευσης. Η Σώτη Τριανταφύλλου είναι μια αθεράπευτη κνίτισσα

διάβασε επίσης Η Μάχη του Φύλου και η Εποχή του Φόβου