Γιατί η Σώτη είναι μια Αθεράπευτη Κνίτισσα..οι Συγγραφείς και το Τριπάκι της Σταλινικής Αριστεράς.

εικόνα Calupso larah, κείμενο Αλεξανδρος Παπαδόπουλος

Η Σώτη Τριανταφύλλου δεν εκπροσωπεί απλά ένα ιδίωμα ομοφοβίας, Οι απόψεις εκφράζουν μια πολύ πιο αντιδραστική στάση απέναντι στο παρόν. Πρόκεται για μια μορφή φοβίας απέναντι στο καινούριο, το αλλόκοτο και το διαφορετικό – αυτό δηλαδή που δεν οικείο. Παλιότερα θυμάμαι τη ίδια συγγραφέα να βρίσκει απαράδεκτο το ''μηχανικό'' σεξ των γκέι στα πάρκα. Η παραβατική σεξουαλικότητα έπρεπε να χωράει στις συμβάσεις των άρλεκιν – στους μύθους κανονικότητας ή αντι-κανικότητας μιας άλλης πολιτισμική βίβλου. Σήμερα επικρίνει τους γκέι ακριβώς επειδή θέλουν να χωρέσουν τη διαφορετικότητα τους, στους κανόνες του άρλεκιν – επειδή θέλουν δηλαδή να παντρευτούν. Γράφω αυτό το κείμενο για να δείξω πως και στις δυο περιπτώσεις ο λόγος της αποκρυσταλλώνει αυτό που λέμε κνιτισμό – δηλαδή τη δογματική και κοντόθωρη προσκόλληση σε δόγματα και τύπους. Ένας συνδυασμός πολιτσμικής καθυστέρησης και ακαμψίας που αυτο-παρουσιάζεται ως σοσιαλιστική ή προοδευτική σκέψη. .

Πρόσφατα έδωσε μια συνέντευξη στο φίλτατο Θοδωρή Αντωνόπουλο ακριβώς πάνω στο θέμα του ''γάμου των ομοφυλόφιλων'' Θέλω να σταθώ σε δυο σημεία της κουβέντας της. Λέει λοιπόν.

''Όλοι μαζί θέλουν να γίνουμε ίδιοι – κατοικίδια ζώα! Η διαφορά εκλαμβάνεται ως ανησυχητική. Και η ισότητα έχει παρεξηγηθεί – να μην επαναλαμβάνομαι... Για να γίνει ένας κόσμος χρειάζεται ποικιλία – σε μορφές σεξουαλικότητας, τρόπους συμπεριφοράς, θεσμούς, τρόπους του σχετίζεσθαι...''

Αυτό που αγνοείται κραυγαλέα σε αυτή τη διατύπωση, είναι ότι ο γάμος των ομοφυλόφιλων δεν αποσκοπεί στην εξομοίωση ανθρώπινων συμπεριφορών, αλλά αντίθετα στη διαρκή διαφοροποίηση τους. Στην ουσία η εικόνα του ''παντρέματος'' δυο ομόφυλων διαφοροποιεί και σαμποτάρει τη ομοιόμορφη έννοια του γάμου, αλλοιώνει τη πλέον σχηματική αντίληψη για τη πιο θεμελιώδη μορφή κοινωνικής συλλογικότητας. Με άλλα λόγια, δίνει μια θεσμική αναγνώριση στην πολυμορφία της σημασίας ''οικογένεια''. Αυτό δεν είναι παρά ένα πρώτο βήμα: μακάρι στο μέλλον ''οικογένεια'' να οριοθετηθεί θεσμικά πέραν της μυθολογίας του ζευγαρώματος. Πολλές από τις υπάρχουσες οικογένειες – αν όχι η πλειοψηφία – δεν ανταποκρίνονται στο σχήμα -- μαμάς μπαμπάς και παιδιά. Παρά τις φήμες η μικροαστική κουλτούρα είναι γεμάτη από τεθλασμένα κοινόβια: παιδιά μονογονεϊκών οικογενειων – μια μαμά και μια θεία -- ένας παππούς και ένα μεγάλος αδερφός. Ακόμη και στα πιο παραδιοσιακά σχήματα, η μαμά και ο μπαμπάς δεν είναι απαραίτητα 'ήρωες του άρλεκιν' – αλλά δυο ακτινοβόλοι φίλοι – που μπορεί να ζούν ή να μην ζούν στο ίδιο σπίτι.

Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι γάμος των γκέι-- αλλά η  αναζήτηση μιας νέας συνείδησης για την έννοια του γάμου και της οικογένειας: Αυτό που θέλουμε είναι ένα θεσμό που να μπορεί να υποστηρίξει εναλλακτικές μορφές νυκοκοιριών – να στηρίξει σχέσεις που βασίζονται στην έμπνευση και όχι στη σύμβαση – νέες μορφές αλληλεγγύης, ερωτικότητας και πολιτσμού. Ποια πολιτική θα μπορούσε να συμμαχήσει με αυτή τη συνείδηση: Σίγουρα όχι αυτή που έχει στο μυαλό της η Σωτη Τριανταφύλλου, το ΚΚΕ ή ο σοσιαλ-φιλελευθερισμός. Σε κάθε περίπτωση, ο γάμος των ομοφυλόφιλων δίνει μια ώθηση προς αυτήν την κατεύθυνση – την κατάργηση δηλαδή της μονολιθικής έννοιας 'γάμος', 'φύλο' ' οικογένεια' -- την καταστροφή -- η έστω αλλοίωση -- ενός σκληροπυρηνικού δόγματος για τις ανθρώπινες σχέσεις-- το οποίο έχει υπάρξει ταυτόχρονα κομμουνιστικό και δεξιό.

Σε άλλο σημείο της κουβέντας, λέει η συγγραφέας 'ενώ η κρίση απειλεί να εκθεμελιώσει την οικονομία, κυβέρνηση και πολίτες ξεμαλλιάζονται για τον γκέι γάμο, δηλαδή για ένα ζήτημα του εποικοδομήματος. Αυτό κι αν είναι αποπροσανατολισμός και ψευτοδιχασμός''

 Είναι μια βαθύτατα άστοχη ατάκα ακριβώς επειδή προδίδει μια ελιτίστικη τυφλότητα απέναντι στο παρόν. Στο σημερινό ιστορικό και κοινωνικό περιβάλλον, η μοναδική μορφή κοινωνικής πρόνοιας που έχει απομείνει είναι η οικογένεια (και οι φίλοι). Οι σχέσεις των ανθρώπων συνιστούν πια άξονες πολιτικής μέριμνας. Καθώς το κράτος πρόνοιας κατεδαφίζεται, η έννοια ''οικογένεια''' έρχεται ξανά στο προσκήνιο ως πολιτικό υποκείμενο. Η προσωπική ζωή μεταμορφώνεται σε ένα από τα ύψιστα πολιτικά επίδικα της εποχής μας. Ο διαχωρισμός της πολιτικής και καθημερινότητας είναι πια παρελθόν: η διάκριση που κάνει ο λόγος της Τριανταφύλλου ανάμεσα στο ιδιωτικό και το δημόσιο -- την οικογένεια και την πολιτική -- την οικονομία και τη ψυχολογία -- παραπέμπει ακριβώς στο παλιό συντηρητικό κόσμο του ΚΚΕ και της Λαϊκής δεξιάς. Η στεγανή διάκριση των φυλετικών ρόλων -- η μαμά στο σπίτι, ο μπαμπάς στην πολιτική – η ευπρέπεια του καλού αγωνιστή – όλο αυτό το ψυχο-διανοητικό σύμπλεγμα αποτελεί την πεμπτουσία εκείνου ακριβώς του ιδεολογικού φαντάσματος που η Σωτη Τριανταφύλλου προσπαθεί εναγωνίως να αποδομήσει. Ο λόγος της όμως τελικά συμμετέχει τη σήψη της σταλινική αριστεράς -- αναπαράγει και ενισχύει το ''μικροαστικό'' κέλυφος της μεταπολίτευσης. Η Σώτη Τριανταφύλλου είναι μια αθεράπευτη κνίτισσα

διάβασε επίσης Η Μάχη του Φύλου και η Εποχή του Φόβου

ο θάνατος της παρωδίας

σχέδιο Ιάκωβος Ουρανός

Ένα από τα πιο σκληρά θύματα του ιστορικού μας παρόντος είναι η παρωδία: βιώνουμε τη διαρκή εξολόθρευση του αμφίθυμου. Πρέπει να είσαι ή εδώ ή εκεί! Πουθενά αλλού!
Δεν είναι παράξενο: όταν απολιθωμένα κακέκτυπα του Ράμπο – πορνο-πρίγκιπες ωμέγα διαλογής με καλάσνικοφ-- γίνονται βουλευτές -- τα όρια ανάμεσα στο ανέκδοτο και την τραγωδία γίνονται ασταθή.

Για παράδειγμα: Ανακαλύπτεις μες στο χάος του διαδικτύου ένα κείμενο που λέγεται ο Κομμουνισμός δεν είναι Σέξι. Είναι ένα ανορθόγραφο παραλήρημα γεμάτο κλισέ και κοινοτοπίες, εκπεφρασμένο σε γλώσσα ''ο φιλόσοφος-περιπτεράς της γειτονιάς''. Πρόκεται για μια καλτ φωνή που συνδυάζει την πηγαιότητα του καφενείου με την αστραφτερή γραφικότητα του trash. Στο λεξιλόγιο του κειμένου λαμποκοπούν τα παρατράγουδα της Ανίτα Πάνια, οι πολιτικοί στοχασμοί της Μανίνα, οι συνωμοσιολογίες της μεσημεριάτικης ζώνης και η ψυχροπολεμική κοσμοθεωρία της θείας της Ευλαμπίας από το Σικάγο.

Το ποστάρεις στο facebook παρουσιάζοντας το ''σαν το νέο αριστούργημα του Αλκίνοου Ιωαννίδη'' -- ακριβώς για να τονίσεις ότι ο εντεχνος τραγουδιστής και ο κειμενογράφος μοιράζονται την ίδια απλοϊκή αντίληψη για το κόσμο. Oι φωνές τους -- συμπαθείς και εμετικές μέσα στην μικρονοϊκότητα τους -- παραπέμπουν σε ένα παρωχημένο είδωλο του κόσμου και της ιστορίας. Σαν ξεκούρδιστοι Παπανούτσοι αντιπαραβάλλουν το καταναλωτισμό με τον κομμουνισμό, τον αστό με τον προλετάριο και τη δύση με την ανατολή. Μια γραμμική, στενή και μικροσκοπική αντίληψη του παρόντος – εν τέλει  μια εικόνα περισσότερο κωμική παρά εξοργιστική.

Και πριν αρχίσεις να γελάς ... καταλαβαίνεις ότι οι αναγνώστες σου παίρνουν την ατάκα σου στην κυριολεξία:

θεωρούν ότι το κείμενο είναι όντως γραμμένο από τον Αλκίνοο Ιωαννίδη. Ότι το αντιλαμβάνεσαι ως αριστούργημα. Και ότι όντως είναι αριστούργημα.

Και κάπως έτσι η κυριολεξία καταβροχθίζει την παρωδία.

όλα είναι ό,τι είναι!

Σε ένα άλλο γεωγραφικό τμήμα του timeline μια ποιήτρια των μοδέρνων καιρών -- η Γλυκερία Μπασδέκη γράφει(ποιος ξέρει με ποια αφορμή)

-- Της Αγίας Κυριολεξίας — at Δε θα δεχθώ επισκέψεις.

Το δέχεσαι σαν τηλεπαθητικό χαιρετισμό.  Μια δήλωση που αγκαλιάζει το σημειολογικό σου πένθος. Σαν να τονίζει δηλαδή ότι μαζί με την παρωδία, η κατάφαση του μονοσήμαντου εξολοθρεύει την ποίηση και την ποιητικότητα.

Η μελωδικότητα της πολυσημίας γίνεται παράπλευρο θύμα της βλακείας.

Να λοιπόν ένα νέο μανιφέστο των καιρών:

Κάτω ο ναζισμός της κυριολεξίας.

Κάτω η απολυταρχία του μονοσήμαντου!!

 

                                          

yes or no?

The Duet of Paranoid Fractal, Alexandros Papadopoulos and Calypso Larah conducted a referendum on the fuzzy logic of European Identity. For the purposes of their project, they created a new mathematical vocabulary of mind disorder. They call it: schizo-statistics.

Here come the results of their research:

 

νέα εστία

ήρθε ένα τρολ από το πουθενά, διέκοψε το πένθος και είπε:

Δεν είναι απαραίτητα τραγικό ότι κλείνει ένα παλιό βιβλιοπωλείο. Και ας υπήρξε η συγκινισιακή αλάνα μιας εποχής.
 Πολλές φορές τα γκλαμ σύμβολα του πολιτισμού είναι αξεδιάλυτα από την πνευματική καθυστέρηση. Η Οξφόρδη και το Κέμπριτζ είναι σύγχρονα ορόσημα σήψης και κτηνωδίας. Η εκκλησία έχει μετατρέψει την έννοια της ''πνευματικότητας'' σε μετωνυμία της χυδαιότητας.

Ποιος αισθαντικός άνθρωπος θα λυπηθεί πραγματικά αν μια αγέλη από ιπτάμενα πιράνχας πετάξει και φάει ζωντανούς τους πανεπιστημιακούς στις υπερυψωμένες έδρες της Σορβόνης, τους μητροπολίτες και τους πάπες στον άμβωνες ή τους μεγαλοδημοσιογράφους στις αυλές τους;

Ποιος θα πενθήσει με την κατρακύλα των τυράννων;

Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι η ήττα του παλιού δεν γίνεται στο όνομα του καινούριου -- αυτό που υψώνεται πάνω από τα συντρίμμια είναι ακόμη πιο παρωχημένο και ανάλγητο από τον εκπεσόντα.

Δεν φτιάχνονται υπαίθριες σχολές τεθλασμένης γραφής, γιόγκα μέσα στο αλκοόλ, αναγνωστήρια στις ταράτσες.

Δεν μαθαίνει κανείς στους διανοούμενους τη πνευματική χαρά του κλάμπιν, ούτε  ανακαλύπτει κανείς τους ποιητές του διαδικτύου στις ερωτικές αγγελίες. 

Το κενό που αντικαθιστά την μπίχλα είναι ακόμη πιο πρωτόγονο και μηδενιστικό από την τοξικότητα της παλιάς φεουδαρχίας.
 Η ανισότητα του παλιού επιστρέφει δριμύτερη χωρίς αμπαλάζ -- χωρίς βιτρίνα.

Όσο είχες τα σπίρτα μπορούσες  πάντοτε να αλλάξεις το σχήμα της φωτιάς -- να φτιάξεις  άλλη εστία νοήματος


Τώρα όχι μόνο σου παίρνουν το σπιρτόκουτο αλλά σου σπάνε και τα δάχτυλα.

Σβήνουν διδακτικά το πούρο τους πάνω στο μάτι του μυαλού σου.

και ονομάζουν πομπωδώς 'νέα εστία' ένα οικοδόμημα από στάχτες πάνω σε στάχτες.

θα τους αφήσεις;  

                                                         

ανύψωση

ένα σατιρικό προσωπείο στο facebook ανήρτησε την παρακάτω φωτογραφία

και λίγο πιο κάτω στο timeline είδαμε αυτό το φωτογραφικό στιγμιότυπο από την Πίνα Μπάους

δίπλα στο χορευτικό στιγμιότυπο της ανάτασης -- οι χορεύτριες νικούν τη βαρύτητα -- η εικόνα της σάτιρας του εσταυρωμένου εκτρέπεται σε μια έκρηξη σιωπηλής έκστασης.

το καλτσόν της βαρύτητας σχίζεται με ένα άγιο και απαλό τρόπο... 


Το facebook είναι μια εικαστική σούπα -- ένα σταυρόλεξο από ιερογλυφικές σπαζοκεφαλιές που περιμένουν να αποκωδικοποιηθούν.

 H εικόνα εκστρατεύει στην οθόνη σαν μια παράξενη επιγραφή πάνω στον τοίχο. Όπως ένα στιγμιότυπο από τη Βίβλο. Προφητικά εδάφια από χρωματιστό γυαλί

Να βλέπεις τα status-updates σαν εικαστικά βαγόνια:  μια ποιητική πρόταση από σπαράγματα που χτίζουν μέσα τους μια ατίθαση ερμηνεία του παρόντος.  Να  ακουμπάς το θόρυβο σαν να κολυμπάς μέσα σε μια σπαζοκεφαλιά  από έγχρωμες αναταραχές

Αν συνδέσεις σωστά τα σημεία,  η συγκόλληση των εικονογραμμάτων θα φτύσει πάνω στην οθόνη μια απροσδόκητη αλλοίωση των νόμων της βαρύτητας.
Ένα εισιτήριο για το διάστημα. 



 

 

ηλεκτρο-γραφικά φαγιούμ από την κόλαση: η μπαλάντα της φυλακής σε λούπα

 Όταν μια ψηφιακή σελίδα από trash news γίνεται το μανιφέστο μιας τέχνης ηλεκτρικής και μοντέρνας. Εγώ τη λέω: post-cinema art -- κάποιοι άλλοι πάλι το ονομάζουν:  expanded cinema.

 Βρήκα το παρακάτω κολάζ στην εξής διεύθυνση  http://is.gd/Y8syTQ 

(δυστυχώς δεν κατονομάζει την αρχική πηγή του)

 Δείτε πως ήταν και πως έγινε μετά από 5 χρόνια στην φυλακή! (pics)

Το παραπάνω είναι ένα φωτογραφικό κολάζ που θα το βρεις χυμένο σε διάφορα ελληνικά ειδησεογραφικά site. Δυστυχώς δεν κατονομάζουν την πηγή τους. Αγνοούμε δηλαδή το όνομα του auter. Όμως αυτή η φόρμα αφήγησης  έχει γίνει  μια σύμβαση του κίτρινου τύπου -- μια στοιχειωμένη μετεξέλιξη του φωτο-ρομάτζου.

Πρόκειται μια τακτική της avant-garde φωτογραφίας που τώρα διαχέεται στον σκανδαλοθηρικό αφρό του διαδικτύου -- περιλούζοντας με ποιητικότητα την ψηφιακή άνοια

Τα κοιτάζω σκέφτομαι: Tι να χέσει η Tate modern όταν ο trash τύπος μετατρέπει τα πρόσωπα των άλλων σε συμπυκνωμένα ημερολόγια δράσης.

Για να να φτιάξεις ένα action film σήμερα χρειάζεσαι τέσσερις φωτογραφίες. Να κοιτάν το θεατή σαν απολιθωμένα καρέ. 
Το φάντασμα του ζαν ζενέ κάνει κούνια-μπέλα μέσα σε αυτά τα φωτογραφικά lay out.

Πρόσεξε πως η αρχική φωτογραφία παραπέμπει στο πορτραίτο εκείνου του Ιρλανδού ποιητή που φιλοτέχνησε το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι.

 

τι είναι political correct?

Ο Σκουρλέτης πετάει σε μια στιγμή θυμού μια τρανσοφοβική χοντράδα. Μια επικοινωνιολόγος του εκσυγχρονιστικού μπλοκ – η Βίβιαν Εθυμιοπούλου --επανειλημμένα και συστηματικά αποκαλεί τους πολιτικούς της αντιπάλους ''άντρες που φοράνε φουστίτσα''. Χρησιμοποιεί αυτήν τη ρητορεία σε ποστ στο facebook -- η φουστίτσα γίνεται συνώνυμο της πολιτικής ανανδρίας. Αποκαλούμε το Σκουρλέτη ομοφοβικό και τη Εθυμιοπούλου λουγκρομάνα. Όταν μάλιστα κάποιος κράξει το λόγο της τελευταίας τον εγκαλούμε για ''πολιτική ορθότητα''.  Γράφω αυτό το ποστ για να δείξω για ποιο λόγο,  η δεύτερη περίπτωση είναι πολύ πιο επικίνδυνη από την πρώτη.

Η επικοινωνιολόγος προβάλλει τον εαυτό της ως μέρος ενός ''γκέι'' Δημαρο-φιλελεύθερου κύκλου-- ενός κύκλου που είναι μπροστάρης στον αγώνα της σεξουαλικής απελευθέρωσης. Όταν λοιπόν η Eυθυμιοπούλου πετάει ομοφοβικά σχόλια, υποδύεται κατά κάποιο τρόπο τον insider. Υιοθετεί την αργκό των ''δικών μας' – τον αυτοσαρκασμό των γκέι -- ΄'είναι μία από εμάς'. Σαν να μιμείται ας πούμε μία τραβεστί. 
 

Και εδώ είναι ο κίνδυνος! Το ξαναλέω όπως το είπα και σε ένα προηγούμενο ποστ. Όταν ο αυτο-σαρκασμός βγαίνει από το αυτο-αναφορικό σύμπαν της queer κουλτούρας γίνεται στυγνή επίθεση. Όταν ας πούμε μια επικοινωνιολόγος ειρωνεύεται ως 'κουκλίτσα'' ένα αστρολόγο/δημοσιογράφο επειδή γράφει αντι-μνημονιακά ποστ – δεν αναπαράγει απλά την ομοφοβία – τη χρησιμοποιεί ως επαίσχυντο πολιτικό και επικοινωνιακό όπλο. Κλείνει το μάτι στους gay φίλους της – αλλά ταυτόχρονα επικοινωνεί με το σωβινιστικό και ομοφοβικό της ακροατήριο. Και μετά εγκαλεί για ''πολιτική ορθότητα'' όποιον της κάνει παρατήρηση.

Αν ξύσεις την ομοφοβία σε ορισμένους θεσμούς -- πάπες, μητροπολίτες- μπορεί να ανακαλύψεις ένα κόσμο εξαπάτησης και υποκρισίας. Πίσω από το συντηρητισμό της εκκλησίας κρύβεται το όργιο. Το ακριβώς αντίστροφο συμβαίνει με τη Δράση-Δημάρ. Πίσω από τον προοδευτισμό κρύβεται αφόρητος συντηρητισμός. Υιοθετώντας την τρανσεξουαλική πόζα της Ευθυμιοπούλου μπορείς να υποδύεσαι τον προοδευτικό προστάτη ευπαθών ομάδων και την ίδια στιγμή να χαϊδεύεις τα πλέον συντηρητικά και σεξιστικά ανακλαστικά του καραδεξιού ακροατηρίου σου.

Ας μην το ξεχνάμε αυτό: δεν υπάρχει πεφωτισμένη ελίτ στην Eλλάδα. Η καγκουριά της αριστεράς και των λαϊκών στρωμάτων αντανακλά κάτι από το ύφος και τον πολιτισμό της άρχουσας τάξης. Σε αυτό το πλαίσιο η υπολογισμένη διπροσωπία μιας επικοινωνιολόγου είναι πολύ πιο επικίνδυνη από τη καφρίλα του Συριζαίου, ειδικά όταν η τελευταία εκδηλώνεται σε ένα ξέσπασμα θυμού.
 Η πρώτη είναι πολύ πιο υπολογισμένη, ύπουλη και αποτελεσματική στη βλάβη που θέλει να προκαλέσει.