ο θάνατος της παρωδίας

σχέδιο Ιάκωβος Ουρανός

Ένα από τα πιο σκληρά θύματα του ιστορικού μας παρόντος είναι η παρωδία: βιώνουμε τη διαρκή εξολόθρευση του αμφίθυμου. Πρέπει να είσαι ή εδώ ή εκεί! Πουθενά αλλού!
Δεν είναι παράξενο: όταν απολιθωμένα κακέκτυπα του Ράμπο – πορνο-πρίγκιπες ωμέγα διαλογής με καλάσνικοφ-- γίνονται βουλευτές -- τα όρια ανάμεσα στο ανέκδοτο και την τραγωδία γίνονται ασταθή.

Για παράδειγμα: Ανακαλύπτεις μες στο χάος του διαδικτύου ένα κείμενο που λέγεται ο Κομμουνισμός δεν είναι Σέξι. Είναι ένα ανορθόγραφο παραλήρημα γεμάτο κλισέ και κοινοτοπίες, εκπεφρασμένο σε γλώσσα ''ο φιλόσοφος-περιπτεράς της γειτονιάς''. Πρόκεται για μια καλτ φωνή που συνδυάζει την πηγαιότητα του καφενείου με την αστραφτερή γραφικότητα του trash. Στο λεξιλόγιο του κειμένου λαμποκοπούν τα παρατράγουδα της Ανίτα Πάνια, οι πολιτικοί στοχασμοί της Μανίνα, οι συνωμοσιολογίες της μεσημεριάτικης ζώνης και η ψυχροπολεμική κοσμοθεωρία της θείας της Ευλαμπίας από το Σικάγο.

Το ποστάρεις στο facebook παρουσιάζοντας το ''σαν το νέο αριστούργημα του Αλκίνοου Ιωαννίδη'' -- ακριβώς για να τονίσεις ότι ο εντεχνος τραγουδιστής και ο κειμενογράφος μοιράζονται την ίδια απλοϊκή αντίληψη για το κόσμο. Oι φωνές τους -- συμπαθείς και εμετικές μέσα στην μικρονοϊκότητα τους -- παραπέμπουν σε ένα παρωχημένο είδωλο του κόσμου και της ιστορίας. Σαν ξεκούρδιστοι Παπανούτσοι αντιπαραβάλλουν το καταναλωτισμό με τον κομμουνισμό, τον αστό με τον προλετάριο και τη δύση με την ανατολή. Μια γραμμική, στενή και μικροσκοπική αντίληψη του παρόντος – εν τέλει  μια εικόνα περισσότερο κωμική παρά εξοργιστική.

Και πριν αρχίσεις να γελάς ... καταλαβαίνεις ότι οι αναγνώστες σου παίρνουν την ατάκα σου στην κυριολεξία:

θεωρούν ότι το κείμενο είναι όντως γραμμένο από τον Αλκίνοο Ιωαννίδη. Ότι το αντιλαμβάνεσαι ως αριστούργημα. Και ότι όντως είναι αριστούργημα.

Και κάπως έτσι η κυριολεξία καταβροχθίζει την παρωδία.

όλα είναι ό,τι είναι!

Σε ένα άλλο γεωγραφικό τμήμα του timeline μια ποιήτρια των μοδέρνων καιρών -- η Γλυκερία Μπασδέκη γράφει(ποιος ξέρει με ποια αφορμή)

-- Της Αγίας Κυριολεξίας — at Δε θα δεχθώ επισκέψεις.

Το δέχεσαι σαν τηλεπαθητικό χαιρετισμό.  Μια δήλωση που αγκαλιάζει το σημειολογικό σου πένθος. Σαν να τονίζει δηλαδή ότι μαζί με την παρωδία, η κατάφαση του μονοσήμαντου εξολοθρεύει την ποίηση και την ποιητικότητα.

Η μελωδικότητα της πολυσημίας γίνεται παράπλευρο θύμα της βλακείας.

Να λοιπόν ένα νέο μανιφέστο των καιρών:

Κάτω ο ναζισμός της κυριολεξίας.

Κάτω η απολυταρχία του μονοσήμαντου!!

 

                                          

yes or no?

The Duet of Paranoid Fractal, Alexandros Papadopoulos and Calypso Larah conducted a referendum on the fuzzy logic of European Identity. For the purposes of their project, they created a new mathematical vocabulary of mind disorder. They call it: schizo-statistics.

Here come the results of their research:

 

νέα εστία

ήρθε ένα τρολ από το πουθενά, διέκοψε το πένθος και είπε:

Δεν είναι απαραίτητα τραγικό ότι κλείνει ένα παλιό βιβλιοπωλείο. Και ας υπήρξε η συγκινισιακή αλάνα μιας εποχής.
 Πολλές φορές τα γκλαμ σύμβολα του πολιτισμού είναι αξεδιάλυτα από την πνευματική καθυστέρηση. Η Οξφόρδη και το Κέμπριτζ είναι σύγχρονα ορόσημα σήψης και κτηνωδίας. Η εκκλησία έχει μετατρέψει την έννοια της ''πνευματικότητας'' σε μετωνυμία της χυδαιότητας.

Ποιος αισθαντικός άνθρωπος θα λυπηθεί πραγματικά αν μια αγέλη από ιπτάμενα πιράνχας πετάξει και φάει ζωντανούς τους πανεπιστημιακούς στις υπερυψωμένες έδρες της Σορβόνης, τους μητροπολίτες και τους πάπες στον άμβωνες ή τους μεγαλοδημοσιογράφους στις αυλές τους;

Ποιος θα πενθήσει με την κατρακύλα των τυράννων;

Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι η ήττα του παλιού δεν γίνεται στο όνομα του καινούριου -- αυτό που υψώνεται πάνω από τα συντρίμμια είναι ακόμη πιο παρωχημένο και ανάλγητο από τον εκπεσόντα.

Δεν φτιάχνονται υπαίθριες σχολές τεθλασμένης γραφής, γιόγκα μέσα στο αλκοόλ, αναγνωστήρια στις ταράτσες.

Δεν μαθαίνει κανείς στους διανοούμενους τη πνευματική χαρά του κλάμπιν, ούτε  ανακαλύπτει κανείς τους ποιητές του διαδικτύου στις ερωτικές αγγελίες. 

Το κενό που αντικαθιστά την μπίχλα είναι ακόμη πιο πρωτόγονο και μηδενιστικό από την τοξικότητα της παλιάς φεουδαρχίας.
 Η ανισότητα του παλιού επιστρέφει δριμύτερη χωρίς αμπαλάζ -- χωρίς βιτρίνα.

Όσο είχες τα σπίρτα μπορούσες  πάντοτε να αλλάξεις το σχήμα της φωτιάς -- να φτιάξεις  άλλη εστία νοήματος


Τώρα όχι μόνο σου παίρνουν το σπιρτόκουτο αλλά σου σπάνε και τα δάχτυλα.

Σβήνουν διδακτικά το πούρο τους πάνω στο μάτι του μυαλού σου.

και ονομάζουν πομπωδώς 'νέα εστία' ένα οικοδόμημα από στάχτες πάνω σε στάχτες.

θα τους αφήσεις;  

                                                         

ανύψωση

ένα σατιρικό προσωπείο στο facebook ανήρτησε την παρακάτω φωτογραφία

και λίγο πιο κάτω στο timeline είδαμε αυτό το φωτογραφικό στιγμιότυπο από την Πίνα Μπάους

δίπλα στο χορευτικό στιγμιότυπο της ανάτασης -- οι χορεύτριες νικούν τη βαρύτητα -- η εικόνα της σάτιρας του εσταυρωμένου εκτρέπεται σε μια έκρηξη σιωπηλής έκστασης.

το καλτσόν της βαρύτητας σχίζεται με ένα άγιο και απαλό τρόπο... 


Το facebook είναι μια εικαστική σούπα -- ένα σταυρόλεξο από ιερογλυφικές σπαζοκεφαλιές που περιμένουν να αποκωδικοποιηθούν.

 H εικόνα εκστρατεύει στην οθόνη σαν μια παράξενη επιγραφή πάνω στον τοίχο. Όπως ένα στιγμιότυπο από τη Βίβλο. Προφητικά εδάφια από χρωματιστό γυαλί

Να βλέπεις τα status-updates σαν εικαστικά βαγόνια:  μια ποιητική πρόταση από σπαράγματα που χτίζουν μέσα τους μια ατίθαση ερμηνεία του παρόντος.  Να  ακουμπάς το θόρυβο σαν να κολυμπάς μέσα σε μια σπαζοκεφαλιά  από έγχρωμες αναταραχές

Αν συνδέσεις σωστά τα σημεία,  η συγκόλληση των εικονογραμμάτων θα φτύσει πάνω στην οθόνη μια απροσδόκητη αλλοίωση των νόμων της βαρύτητας.
Ένα εισιτήριο για το διάστημα. 



 

 

ηλεκτρο-γραφικά φαγιούμ από την κόλαση: η μπαλάντα της φυλακής σε λούπα

 Όταν μια ψηφιακή σελίδα από trash news γίνεται το μανιφέστο μιας τέχνης ηλεκτρικής και μοντέρνας. Εγώ τη λέω: post-cinema art -- κάποιοι άλλοι πάλι το ονομάζουν:  expanded cinema.

 Βρήκα το παρακάτω κολάζ στην εξής διεύθυνση  http://is.gd/Y8syTQ 

(δυστυχώς δεν κατονομάζει την αρχική πηγή του)

 Δείτε πως ήταν και πως έγινε μετά από 5 χρόνια στην φυλακή! (pics)

Το παραπάνω είναι ένα φωτογραφικό κολάζ που θα το βρεις χυμένο σε διάφορα ελληνικά ειδησεογραφικά site. Δυστυχώς δεν κατονομάζουν την πηγή τους. Αγνοούμε δηλαδή το όνομα του auter. Όμως αυτή η φόρμα αφήγησης  έχει γίνει  μια σύμβαση του κίτρινου τύπου -- μια στοιχειωμένη μετεξέλιξη του φωτο-ρομάτζου.

Πρόκειται μια τακτική της avant-garde φωτογραφίας που τώρα διαχέεται στον σκανδαλοθηρικό αφρό του διαδικτύου -- περιλούζοντας με ποιητικότητα την ψηφιακή άνοια

Τα κοιτάζω σκέφτομαι: Tι να χέσει η Tate modern όταν ο trash τύπος μετατρέπει τα πρόσωπα των άλλων σε συμπυκνωμένα ημερολόγια δράσης.

Για να να φτιάξεις ένα action film σήμερα χρειάζεσαι τέσσερις φωτογραφίες. Να κοιτάν το θεατή σαν απολιθωμένα καρέ. 
Το φάντασμα του ζαν ζενέ κάνει κούνια-μπέλα μέσα σε αυτά τα φωτογραφικά lay out.

Πρόσεξε πως η αρχική φωτογραφία παραπέμπει στο πορτραίτο εκείνου του Ιρλανδού ποιητή που φιλοτέχνησε το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι.

 

τι είναι political correct?

Ο Σκουρλέτης πετάει σε μια στιγμή θυμού μια τρανσοφοβική χοντράδα. Μια επικοινωνιολόγος του εκσυγχρονιστικού μπλοκ – η Βίβιαν Εθυμιοπούλου --επανειλημμένα και συστηματικά αποκαλεί τους πολιτικούς της αντιπάλους ''άντρες που φοράνε φουστίτσα''. Χρησιμοποιεί αυτήν τη ρητορεία σε ποστ στο facebook -- η φουστίτσα γίνεται συνώνυμο της πολιτικής ανανδρίας. Αποκαλούμε το Σκουρλέτη ομοφοβικό και τη Εθυμιοπούλου λουγκρομάνα. Όταν μάλιστα κάποιος κράξει το λόγο της τελευταίας τον εγκαλούμε για ''πολιτική ορθότητα''.  Γράφω αυτό το ποστ για να δείξω για ποιο λόγο,  η δεύτερη περίπτωση είναι πολύ πιο επικίνδυνη από την πρώτη.

Η επικοινωνιολόγος προβάλλει τον εαυτό της ως μέρος ενός ''γκέι'' Δημαρο-φιλελεύθερου κύκλου-- ενός κύκλου που είναι μπροστάρης στον αγώνα της σεξουαλικής απελευθέρωσης. Όταν λοιπόν η Eυθυμιοπούλου πετάει ομοφοβικά σχόλια, υποδύεται κατά κάποιο τρόπο τον insider. Υιοθετεί την αργκό των ''δικών μας' – τον αυτοσαρκασμό των γκέι -- ΄'είναι μία από εμάς'. Σαν να μιμείται ας πούμε μία τραβεστί. 
 

Και εδώ είναι ο κίνδυνος! Το ξαναλέω όπως το είπα και σε ένα προηγούμενο ποστ. Όταν ο αυτο-σαρκασμός βγαίνει από το αυτο-αναφορικό σύμπαν της queer κουλτούρας γίνεται στυγνή επίθεση. Όταν ας πούμε μια επικοινωνιολόγος ειρωνεύεται ως 'κουκλίτσα'' ένα αστρολόγο/δημοσιογράφο επειδή γράφει αντι-μνημονιακά ποστ – δεν αναπαράγει απλά την ομοφοβία – τη χρησιμοποιεί ως επαίσχυντο πολιτικό και επικοινωνιακό όπλο. Κλείνει το μάτι στους gay φίλους της – αλλά ταυτόχρονα επικοινωνεί με το σωβινιστικό και ομοφοβικό της ακροατήριο. Και μετά εγκαλεί για ''πολιτική ορθότητα'' όποιον της κάνει παρατήρηση.

Αν ξύσεις την ομοφοβία σε ορισμένους θεσμούς -- πάπες, μητροπολίτες- μπορεί να ανακαλύψεις ένα κόσμο εξαπάτησης και υποκρισίας. Πίσω από το συντηρητισμό της εκκλησίας κρύβεται το όργιο. Το ακριβώς αντίστροφο συμβαίνει με τη Δράση-Δημάρ. Πίσω από τον προοδευτισμό κρύβεται αφόρητος συντηρητισμός. Υιοθετώντας την τρανσεξουαλική πόζα της Ευθυμιοπούλου μπορείς να υποδύεσαι τον προοδευτικό προστάτη ευπαθών ομάδων και την ίδια στιγμή να χαϊδεύεις τα πλέον συντηρητικά και σεξιστικά ανακλαστικά του καραδεξιού ακροατηρίου σου.

Ας μην το ξεχνάμε αυτό: δεν υπάρχει πεφωτισμένη ελίτ στην Eλλάδα. Η καγκουριά της αριστεράς και των λαϊκών στρωμάτων αντανακλά κάτι από το ύφος και τον πολιτισμό της άρχουσας τάξης. Σε αυτό το πλαίσιο η υπολογισμένη διπροσωπία μιας επικοινωνιολόγου είναι πολύ πιο επικίνδυνη από τη καφρίλα του Συριζαίου, ειδικά όταν η τελευταία εκδηλώνεται σε ένα ξέσπασμα θυμού.
 Η πρώτη είναι πολύ πιο υπολογισμένη, ύπουλη και αποτελεσματική στη βλάβη που θέλει να προκαλέσει. 

Το Μοντερνικό Θαύμα της Ελλάδας και Μερικοί Σκόρπιοι Λυγμοί από τη Δραπετσώνα

 Το ατελείωτο κράξιμο της ελληνικής κατάστασης κινδυνεύει να μας κάνει όλους ενδο-οριενταλιστές.  Αντί να μιλάμε για ελληνικά και γερμανικά έθνη, θα έπρεπε να μιλάμε για alternative nations, δηλαδή για τεθλασμένες ονειρικές κοινότητες.
Η ελλάδα είναι ο ομφαλός της γής αυτή τη στιγμή: συμβολίζει την ήττα της μοντερνικότητας -- μια κωλοτούμπα στο χρόνο. Από αυτήν την άποψη είναι το πιο σύγχρονο μέρος του κόσμου.

[στην Ελλάδα έχουμε στρατόπεδα συγκέντρωσης, στην Ελλάδα έχουμε στρατόπεδα συγκέντρωσης]

Να επιτίθεσαι με λογύδρια στο facebook σα να τραγουδάς όπερα στη στάση του λεωφορείου.  Nα μιλάς κοινωνιολογικά στις γάτες 

[Αγαπητέ Πιτσιρίκο, νιώθω υποχρεωμένος να μιλήσω γι αυτά που είδα χθες στο Αστυνομικό Τμήμα Δραπετσώνας, στον Πειραιά. Δεν ξέρω πώς αλλιώς μπορώ να βοηθήσω αυτούς τους συνανθρώπους μου και προσδοκώ να συμβάλεις σε αυτό. Μετά τον ξυλοδαρμό από αστυνομικούς του τμήματος των ανθρώπων, που κρατούνται εκεί, όπως οι ίδιοι μας κατήγγειλαν, ως αντίδραση στην απεργία πείνας που ξεκίνησαν και μετά την απόπειρα αυτοκτονίας του 28χρονου κρατουμένου πρόσφυγα από την Παλαιστίνη Ιμπραχίμ Φαράζ, ενεργοί πολίτες του Πειραιά πραγματοποιήσαμε χθες 27/04/13 πορεία διαμαρτυρίας και συμπαράστασης]

Ο ιστορικός χάρτης της Ελλάδας είναι πολυ-θραυσματικός -- μέσα σε αυτά τα άπειρα μικρά κομμάτια έχουν φτιαχτεί μικρο-συνειδήσεις, πολιτισμικές συζεύξεις και αισθητικές εμπειρίες που ξεπερνούν σε υβριδικότητα και πρωτοτυπία την κεντρική σκηνή της Δύσης.

[Δεν θα μπορούσε να μείνει άνθρωπος εκεί μέσα όχι 9 μήνες αλλά ούτε 9 ώρες. Ντρέπομαι και οργίζομαι για το κράτος μου. Ντρέπομαι και οργίζομαι για εκείνους τους αστυνομικούς που τους χτυπάνε, όπως οι κρατούμενοι μας είπαν και φυσικά ο Διοικητής του τμήματος το αρνήθηκε.Άντεξα σε αυτά που μου έλεγαν τα θλιμμένα και απελπισμένα μάτια τους, άντεξα να συνομιλώ με τον Διοικητή που επιχειρούσε να δικαιολογηθεί, λέγοντας πως προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στον ανθρωπισμό του και στις διαταγές του κ. Δένδια, ο οποίος είναι ο αποκλειστικά υπεύθυνος κατ’ εκείνον για την κατάσταση του Α.Τ. Δραπετσώνας και όλων των Τμημάτων της χώρας.]

Παραδοσιακά η περιπλοκότητα του μοντέρνου γεννιόνταν στη παραμεθόριο. Εκεί ξεκινούσε το μίξερ που μετά γινόταν της μόδας στο κέντρο - ο κοσμοπολιτισμός ξεκινούσε στην αποικία – πρώτα στο Χονγκ-Κονγκ και μετά στο Λονδίνο. Παρομοίως, το κολάζ χρονικοτήτων που έλαβε χώρα στην ευρωπαϊκή Ελλάδα είναι ανεπανάληπτο: ο μετανάστης δίπλα στο νεόπλουτο, ο ρόκερ δίπλα στο χασάπη, ο κνίτης δίπλα στο γκέι –το μίγμα είναι απείρως ακραίο, εκρηκτικό και δυσανάγνωστο. Είναι πολύ πιο αινιγματικό να είσαι πανκ στην Καρδίτσα, raver στο μενίδι και avant-garde θεατρίνος στον Έβρο, απ΄ότι όλα αυτά μαζί στη Νέα Υόρκη. Από αυτήν την άποψη η Αθήνα υπήρξε πιο μοντέρνα από το Λονδίνο. 

[Κατέρρευσα όμως, όταν είδα μπροστά στα μάτια μου έναν άνθρωπο να σκίζει τη σάρκα του και να γεμίζει αίματα από πάνω μέχρι κάτω, ως τη μόνη λύση που ήρθε στο μυαλό του, μόλις μας είδε, για να βγει από το κολαστήριο που τον κρατάνε και τον βασανίζουν επί 9 μήνες.Δάκρυσα και για να μην με δουν οι κρατούμενοι ( δεν είναι κρατούμενοι αυτοί, αν υπήρχε κόλαση, αυτοί οι άνθρωποι την βιώνουν εν ζωή ), βγήκα έξω από το κελί και, για να μην τους μεταδώσω και τη δική μου θλίψη, άρχισα να φωνάζω στους αστυνομικούς και τους ψυχολόγους, που είχε στείλει το υπουργείο, εξαιτίας της κινητοποίησης μας.]

Το πρόβλημα είναι ότι ένα μεγάλο μέρος του mainstream διανοητικού συμπλέγματος αδυνατεί να παρακολουθήσει, να κατανοήσει και να καταγράψει αυτό το πολυπρισματικό κόσμο -- αδυνατεί να βρει τα νέα εργαλεία παρατήρησης. Μιλάμε ακόμη για το μικροαστισμό σα μια μονοδιάστατη πολιτισμική συνθήκη – αναλύουμε τον Ελληνισμό σα μια αδιαίρετη ουσία (Ραμφος) γραφουμε παιάνες για την περιπλοκότητα της Αμερικής και περιφρονούμε την πολιτισμική φρενίτιδα της Eλλάδας (Σ. Τριανταφυλλου) – μιλάμε για νεολαίες σαν να είναι ομογενής ολότητα. Ακριβώς της στιγμή που η ανάπτυξη της ηλεκτρονικής τεχνολογίας παρέχει ένα ανεπανάληπτο ανθρωπολογικό αρχείο του τετριμμένου και του καθημερινού — μια νέα γραμματική των λυγμών. κατηγοριοποιούμε την πολιτισμική παραγωγή σε ''βιβλία'', ''τέχνες'' και ''δίσκους''. Αγνοούμε τις χειρονομίες, τα ηλεκτρο-γραφήματα και τις μικρο-ιστορίες.

[Δεν είστε άνθρωποι» τους φώναξα. Εδώ καταπατείται κάθε έννοια Ανθρωπίνου Δικαιώματος και εσείς μας μιλάτε για γραφειοκρατία που σας εμποδίζει να φτιάξετε τις τουαλέτες (2 για 100 άτομα) και για προσπάθεια να ισορροπήσετε μεταξύ του «Ανθρωπισμού» σας και των διαταγών που έχετε. «Ποια προσπάθεια ρε» τους είπα, «αν ήσασταν Άνθρωποι, αν είχατε ίχνος ευαισθησίας πάνω σας θα είχατε μιλήσει εσείς για όσα συμβαίνουν εδώ μέσα, αν είχατε στόφα Ανθρώπου με Α κεφαλαίο, θα είχατε παραιτηθεί και θα ανοίγατε το δρόμο για να πάψει αυτό το έγκλημα». Έχανα τον αυτοέλεγχό μου και βγήκα έξω από το τμήμα.]

'Οταν λέω ''mainstream'' εννοώ ένα ευρύτερο διανοητικό παράδειγμα που συμπεριλαμβάνει νικητές και ηττημένους, συγγραφείς και αναγνώστες, εκδιδόμενους και ανέκδοτους συγγραφείς, οργανικούς και ανόργανους διανοουμένους. Η γλώσσα που είναι επιφορτισμένη να παρακολουθεί τις άλλες γλώσσες –η γλώσσα του δημοσιογράφου, του διανοούμενου και (λιγότερο) του συγγραφέα μοιάζει να είναι τυφλή και αδιάφορη απέναντι στη φρενήρη πολύ-διάσπαση τους αντικειμένου της…

[Ο Διοικητής του τμήματος ανακοίνωσε στον κρατούμενο που αυτοτραυματίστηκε, ότι θα αφεθεί ελεύθερος, όπως έγινε και με τον Παλαιστίνιο που προσπάθησε να αυτοκτονήσει. Το μήνυμα που πέρασε; Από δω μέσα θα βγείτε μόνο αν αυτοκτονήσετε και αν είστε τυχεροί μπορεί να προλάβουν να σας σώσουν στο νοσοκομείο]

 Μέσα στις αγκύλες παραθέτω απόσπασμα από την επιστολή του Γιώργου Καρυστινού.

Στάλθηκε τον ιστότοπο του Πιτσιρίκος