κυβερνο - φάρμακο

έχετε προσέξει ποτέ τη λέξη ''όχι'' σαν μια ζωγραφιά; το γράμμα ''ο'' στηρίζει το χ και το γράμμα χ το γράμμα ι πάνω στο ώμο του. στα ελληνικά η άρνηση είναι ένα χ που τρεκλίζει ανάμεσα στο απόλυτο μηδέν (ο) και στο σύμβολο της μονάδας (ι) 01" 010101010101010101010101010101010100 0 1 0 00 1

Η ποίηση είναι αρχαίο κεφάλαιο της φαρμακοβιομηχανίας -- ενημερώνει τα παχύδερμα της άρχουσας τάξης για την βιοποικιλότητα των συναισθημάτων -- δημιουργεί ένα virtual οικοσύστημα φόβου πάνω σε στην ακυμάτιστη επιφάνεια του ζεν.

η ποίηση είναι ο πρόδρομος του cyber-sex


01010101010101010101111111111010101010 0 0 0 0

Καμιά φορά σε ξυπνάν στις 4 το πρωί.
Κάτι φασματικά κορίτσια με ονόματα όπως Λένα Σκριμίνοβα ή Αντιγόνη Μπογδάνοβα.

Και μετά κάτι αριθμοί σχηματίζουν ρυάκια μέσα στο κεφάλι σου.

Νομίζω πρέπει να ναι κάτι σαν επιπλοκή. Ένα μικρό βραχυκύκλωμα στο matrix

01010101010101011111 1100000000 0 0 0

κατανάλωση ολέ

Η κακογουστιά των ανθρώπων που αφιερώνονται σε υπερκαταναλωτικά όργια επικοινωνεί με την κακογουστιά των ανθρώπων που καταγγέλλουν τον 'καταναλωτισμό'  ως ασθένεια.

Σαν να βλέπεις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος -- και στις δυο περιπτώσεις αντιμετωπίζεις το παρόν με υποκρισία.

Σε μεγάλο βαθμό η ''αντι-κατανάλωση'' υπήρξε δώρο του πολιτισμού της κατανάλωσης.

Η ''αντι-καταναλωτική'' νεολαϊστικη κουλτούρα δημιουργήθηκε όταν οι νέοι είχαν επιτέλους λεφτά να αγοράσουν δίσκους, ρούχα, ποτά και βιβλία.

  Ίσως σήμερα μπορώ να φανταστώ ένα πολιτισμό χωρίς κατανάλωση. Ίσως σήμερα επείγει να σκεφτούμε μια μετα-καταναλωτική ζωή -- τους τρόπους, τη μικρο-τεχνολογία, τη ψυχική δομή της.  Ίσως επείγει να το κουβεντιάσουμε.

Αλλά καμιά σοβαρή πολιτική πρόταση δε μπορεί να βασίζεται πάνω σε χονδροειδή ψέμματα.

Δεν αντέχω από έναν άνθρωπο προϊόν -- ένα σύμβολο της κακόγουστης κατανάλωσης -- να μου κάνει αντι-καταναλωτικά κηρύγματα.

Όσο δεν υποφέρω τα καμπριολέ των νεόπλουτων (αν και είναι υπέροχα), άλλο τόσο δεν υποφέρω και τους σταρ που πουλάνε την εικόνα τους ως αντι- καπιταλιστική πατέντα.

ε τι να κάνουμε η κακογουστιά που παρουσιάζεται ως ''καλαισθησία'' είναι εξοργιστική.

Δε με νοιάζει να είμαι φτωχός [που με σαφώς με πειράζει].  
Δεν αντέχεται με τίποτα όμως να μοιράζομαι τη φτώχεια μου με κάποιον που νομίζει το πρόβλημα της μοντέρνας ζωής είναι τα στριπτιτζάδικα.

και τώρα διακοπή για ένα στιγμιότυπο που όλοι αγαπήσαμε. 

πρόσεξε τη γιαγιά με το ακτινοβόλο μαλλί  και τον κουκουλοφόρο με το πι.

η πάλη Ενάντια στη Χρυσή Αυγή είναι σκηνοθετημένη από το Φελίνι

εθνική ανάταση

Αν εμπέδωσα κάτι καλά τις μέρες που πέρασαν είναι ότι το το εκσυγχρονιστικό μπλοκ πάσχει από τα ίδια προβλήματα και εμπλοκές με το κνιτο-αριστερό. Είναι σάρκα από τη σάρκα της μπίχλας τους. Είτε μιλάμε για δημοσιογράφο του Β(λ)ηματος, νεο-λίμπεραλ δικηγόρο, ρεπόρτερ των Νεων, Κνίτη ποιητή, Συριζαίο Ροβεσπιέρο με μπάρμπα στην Κορώνη, Δημαρίτη φαν του Ρένου Αποστολίδη -- ειναι όλοι βυθισμένοι στο μπανάλ, το νεποτισμό και την κοινοτοπία -- σαν να κολυμπούν μέσα σε θάλασσα τοξικών αναθυμιάσεων.

Δεν είναι τυχαίο όλοι κατάγονται από την πολιτισμική αγκαλιά του ΚΚΕ -- την πασαρέλα κοινωνικής ανάδειξης μιας άλλης εποχής. Είναι άνθρωποι κακόγουστοι ακριβώς επειδή επιλέγουν τις συμμαχίες με βάση αυτό που αντιλαμβάνονται ως πασαρέλα ''του ισχυρού'' στην ιστορική συγκυρία που βρίσκονται.

Μιλάμε δηλαδή για τον ορισμό του κιτς.

Άνθρωποι που συμπαθούσα και διάβαζα, αλληλο-σπαράζονται, βρίζονται και ανταγωνίζονται σαν γιάπικα γουρούνια σε στάβλο πολυεθνικής εταιρείας.

Είναι το σημείο εκείνο που αντιλαμβάνεσαι την αποσιώπηση του άλλου -- αυτού που δεν ανήκει στην αυλή σου-- σαν μια απόπειρα στραγγαλισμού.

Πάντως έχει βγει ήλιος και είμαι χαρούμενος σήμερα!! Θα συνεχίσω να γράφω το expanded cinema διήγημα για το Apodemy.

Επετειακό: Τρία Αντίδοτα στην Εθνική Κατάθλιψη

α) η άνοδος του  φαγητού σε λαϊκή μορφή τεχνο-ψυχο-θεραπείας (οι ρεβυθοκεφτέδες με σαλάτα αβοκάντο πάνε το μυαλό σου αλλού και ας είσαι εξακολουθητικά εδώ)

β) Η υστερική αυτο-έκφραση στο διαδίκτυο!  Κοστίζει τίποτα αλλά μεταδίδεται μαζικά. Η κρίση μετατρέπει τη καθημερινότητα σε διαρκές κινηματογραφικό επεισόδιο. Το ημερόλογιο μας είναι σαν  την τέχνη του μέλλοντος:  ζωντανό, interactive και απρόβλεπτο

γ) η συγκινισιακή επανακάλυψη της μουσικής. 'Οταν όλα βουλιάζουν η υποκρισία στεγνώνει.. Τα τραγούδια ξαναγίνονται αυτό που ήταν: μια ευφυής μετατροπή του καθημερινού άχθους σε λαγνεία.

ευχαριστώ το Lorentzo Lumiere που μου θύμισε αυτήν την ημερολογιακή σημείωση [κάνε κλικ πάνω στο όνομα και θα ανακαλύψεις ένα σπαρταριστό αρτίστα του διαδικτύου]

Η μάχη του φύλου και η εποχή του φόβου.

Το  πρόσφατο νέο-συντηρητικό ξέσπασμα της Σώτη Τριαντάφυλλου γύρω από το γάμο των ομοφυλόφιλων προκάλεσε δικαίως αντιδράσεις. Δες για παράδειγμα αυτό το άρθρο στο πολύ ενδιαφέρον περιοδικό 10%.  Θεωρώ ότι οι επικριτές της σε κάποιο σημείο – κυρίως λόγω ατυχούς διατύπωσης -- αναπαράγουν τον εσφαλμένο τρόπο σκέψης της εν λόγω συγγραφέως. Γράφω αυτό το κείμενο όχι τόσο για να επισημάνω αυτήν τη αστοχία.  Κυρίως θέλω να εξηγήσω με ποιο τρόπο όλη αυτή η συζήτηση συνδέεται με τα πλήθη των ανθρώπων -- στρέιτ ή γκέι -- που όχι μόνο δεν έχουν λεφτά για γάμο, αλλά αδυνατούν να πληρώσουν το νοίκι ή να αγοράσουν μια τυρόπιτα. 

Λέει λοιπόν η (πολύ συμπαθής) αρθρογράφος:

''Οι ομοφυλόφιλοι άντρες θέλουν να παραμείνουν άντρες και οι ομοφυλόφιλες γυναίκες θέλουν να είναι γυναίκες. Αν μιλάτε για τους διαφυλικούς είναι κάτι άλλο και θα έπρεπε να γίνετε πιο συγκεκριμένη, αλλά δεν είστε ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία που δεν έχει μάθει να διακρίνει την ομοφυλοφιλία από τη διαφυλικότητα..''

Φοβάμαι ότι με αυτή διατύπωση κάνουμε το ίδιο λάθος με τη συγγραφέα. Ενισχύουμε δηλαδή το στατικό διαχωρισμό των ανθρώπων σε ''άνδρες'' και ''γυναίκες'' (ή αν θέλεις ανάμεσα σε διαφυλικούς και ομοφυλόφιλους). Μπορεί αυτοί οι ''τεχνικοί'' και ''ουδέτεροι'' όροι να αποτελούν ένα οικείο και άρα πρακτικό λεξιλόγιο συνεννόησης. 'Όμως σήμερα πια οι κοινωνικοί επιστήμονες αντιμετωπίζουν όλες αυτές τις σημασίες με μεγάλη επιφύλαξη.

''Διαφυλικός'' δεν είναι μόνο αυτός/ή που αλλάζει τη βιολογική ''μορφή του φύλου'' του -- αλλά αυτός/ή που διαστρέφει διαρκώς τη διπολική ερμηνεία του σώματος ως ''αρσενικού'' ή ''θηλυκού''. Με άλλα λόγια αυτή/ος που εναντιώνεται στο στεγανό διαχωρισμό των ανθρώπων σε ''άνδρες'' και ''γυναίκες''. Υπό μία έννοια, είμαστε όλοι διαφυλικοί στο βαθμό που πασχίζουμε να υποκαταστήσουμε τη σημασία του φύλου με τη σημασία του προσώπου. Δεν χρειάζεται να είσαι τραβεστί, ούτε καν gay, για να το σαμποτάρεις τη σημασία της λέξης άνδρας ή γυναίκα


Η σεξουαλική απελευθέρωση, δεν μιλάει στο όνομα των ομοφυλόφιλων -- αλλά στο όνομα των προσώπων. Μιλάει στο όνομα όσων ντρέπονται ή αδυνατούν να αρθρώσουν και να νοηματοδοτήσουν το σώμα τους, το πρόσωπο τους και τη φωνή τους. Όχι απαραίτητα επειδή ντρέπονται για τον τρόπο που χρησιμοποιούν τα ''γεννητικά'' τους όργανα, αλλά επειδή, ας πούμε, δεν έχουν να φάνε, ή επειδή ένας ναζί ή ένα αφεντικό απειλεί τη ζωή τους. Στην παρούσα ιστορική φάση, η φτώχια, η βία και ο φόβος μετατρέπουν τους πάντες σε σεξουαλικές μεινότητες, επειδή ακριβώς τους απαγορεύουν να εκφραστούν συναισθηματικά. Είμαστε όλοι ''ανώμαλοι'' στο βαθμό που δεν έχουμε τους υλικούς και τους ψυχολογικούς όρους να ζωγραφίσουμε τον εαυτό μας και τις σχέσεις μας με τους άλλους. Η απαγόρευση του προσωπικού ύφους -- αν θέλεις η καταπίεση του δικαιώματος να πλάθουμε τον εαυτό μας ως αισθητικό αντικείμενο -- να  δημιουργούμε δηλαδή ένα έργο τέχνης από εικόνες και αισθήματα -- με άλλα λόγια η απαγόρευση μιας ''στάσης ζωής'' είναι μέρος  της σεξουαλικής καταπίεσης.

Για παράδειγμα: Το να είσαι στρέιτ  άνδρας και να μην μπορείς να φορέσεις φούστα στη δουλειά σου ή να βάλεις τα κλάματα ή να αυτο-χαστουκιστείς. Το να είσαι ποδοσφαιριστής ή δικηγόρος και να μην επιτρέπεται να εκδηλώνεις το ψώνιο σου μέσω φράντζας ή τατουάζ ή ουράς στον κώλο σου. Το να σαι γυναίκα και να μην επιτρέπεται να κυκλοφορείς γυμνόστηθη. Όλες αυτές οι συστάσεις ευπρέπειας είναι μέρος του σκανδάλου: επαυξάνουν τη δικτατορία  της σημασίας του ''φύλου''.  Όλα αυτά είναι σχήματα που οργανώνουν εξουσιαστικά το ψυχικό ή το σωματικό μας κέλυφος. Είναι μια μορφή εξουσίας που μας ταξινομεί σε δυο κατηγορίες υποκειμενικότητας και κύρους. Περιορίζει τη σημασία του προσώπου μας σε ένα πινγκ-πονγκ νοημάτων ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο. Αυτή η ασπρόμαυρη παραγωγή προσώπων είναι τόσο αυθαίρετη όσο και μια διάκριση των ανθρώπων με βάση το χρώμα των μαλλιών τους. Σαν να χτίζεις πολιτισμικές αξίες και νοήματα με βάση τις τρίχες.

Το φύλο σου δεν περιορίζεται στην επιλογή σεξουαλικού συντρόφου αλλά στην αισθητική οργάνωση της διαφοράς σου – δηλαδή τον τρόπου με τον οποίο κατανοείς τον κόσμο. Να ακόμη ένα σοβαρό λάθος στο λεξιλόγιο της Σώτης Τριανταφύλλου -- η προοδευτική αριστερά δεν καταργεί τη ''διαφορά'' -- τη γιορτάζει-- λέει ζήτω στο διαφορετικό. Ζήτω σε νέες και απρόσμενες νοηματοδοτήσεις πεζών σχημάτων όπως ''γάμος'' ''άντρας'' ''γυναίκα'' ''οικογένεια''. Πάρε την έννοια του γάμου και ανατίναξε την -- καν' τη να μοιάζει με καρναβάλι. Η διεκδίκηση της αξιοπρέπειας είναι μια μάχη ύφους και αυτο-προσδιορισμού.
Μην ανέχεσαι να προσδιορίζουν οι άλλοι για ποια πράγματα πρέπει να  ''ντρέπεσαι'' . Μην ντρέπεσαι αν είσαι 'άσχημος', άνεργος και φτωχός στα 35 σου ή στα 55 σου.

Επινόησε με τους δικούς σου όρους το νόημα της 'υπερηφάνειας'.

Δεν θα έμπαινα στον κόπο να κάνω αυτό το σχόλιο. Μου αρέσει πολύ  το περιοδικό 10% και η κριτική τους είναι στην σωστή κατεύθυνση. Αλλά είχα πρόσφατα την ατυχή εμπειρία να συνομιλήσω με ένα ''επαγγελματία'' υπερασπιστή ευπαθών ομάδων. 'Ενα δικηγόρο, συμπαθή για τη δράση του, άλλα πνιγμένο σε μια δικολαβική και νομίκιστικη αντίληψη του διαφορετικού -- ανήμπορο να κατανοήσει τη σύγχρονη ποιητική του φύλου -- την νέα επιστημολογία της σεξουαλικότητας -- πέραν από νομικές κατηγορίες.

Συνοψίζοντας λοιπόν: Η καταδίκη ενός ''ύφους'' προσώπου συμμετέχει στην σεξουαλική καταπίεση.

Το φύλο σου δεν είναι μια σεξουαλική αλλά μια αισθητική πράξη.

Το σύνθημα της σεξουαλικής απελευθέρωσης σήμερα είναι:

Ελευθερία στην αυτο-έκφραση! Κάτω οι ντροπές.

 

Δικαίωμα στο Ναρκισσισμό και την Αισχρολογία

Ποδόσφαιρο, Χρυσή Αυγή και το Σύγχρονο Νόημα της Ανωμαλίας.

Μια απάντηση στις παρερμηνείες.  

Πριν λίγες μέρες δημοσίευσα στη Lifo ένα άρθρο σχετικά με τη δήλωση της ορίτζιναλ για τον Κατίδη. Υποστήριξα λοιπόν, ότι στην προσπάθεια της να κράξει τον ποδοσφαιριστή, η Ορίτζιναλ αναπαρήγαγε ένα συντηρητικό λεξιλόγιο για την εικόνα του φύλου. Επικεντρώθηκα στη φράση με την οποία δήλωναν ότι το ποτήρι ξεχείλωσε.  Έλεγαν λοιπόν ότι“συγχώρησαν” “την φράντζα και τα  τατουάζ” του Κατίδη αλλά δε μπορούσαν να ανεχθούν και το νεο-ναζισμό του. Υποστήριξα ότι σε αυτήν την διατύπωση,  η εκκεντρική εμφάνιση του σώματος παρουσιάζεται ως ένα ηθικό παράπτωμα, μια εκτροπή από το πρότυπο του σωστού αθλητικού/ανδρικού ιδεώδους και μάλλον μια ήπια αντανάκλαση – αν όχι προμήνυμα-- της νεο-ναζιστικής χυδαιότητας.

Θεώρησα λοιπόν ότι στην προσπάθεια να χτυπηθεί ο φασισμός (ή ο καριερισμός ή η εγωμανία ή η βλακεία του Κατίδη), η ανακοίνωση αναπαρήγαγε ένα φασιστικό λεξιλόγιο. Σαν να προσπαθεί κάποιος να καταγγείλει το πρότυπο της γυναίκας στο νεο-ναζισμό, αποκαλώντας τις Χρυσαυγίτισσες ξανθιές ή χαζογκόμενες. Στο τελευταίο παράδειγμα ένας συγκεκριμένος τρόπος να είσαι γυναίκα μεταμορφώνεται σε βρισιά. Με ανάλογο τρόπο όταν στη δημόσια σφαίρα χρησιμοποιούμε με υβριστικό τρόπο λέξεις όπως ‘’τζιτζιφιόγκος,’’ “φλώρος’’ ή (όπως σε μια ατυχή τηλεοπτική στιγμή της Λιάνα Κανέλλη) ‘’πουσταριά’’, αναπαράγουμε μια συγκεκριμένη ιδεοληψία για το τι συνιστά σωστό φύλο. Στις σύγχρονες κοινωνικές επιστήμες, το φύλο δεν νοείται ούτε ως μια βιολογική κατάσταση, ούτε ως ένας σεξουαλικός προσανατολισμός. Το αντιλαμβανόμαστε ως ένα είδος παράστασης -- μια θεατρική δράση – ένα διαρκές παιχνίδι αυτο-παρουσίασης. Με βάση αυτή τη λογική, το πρόβλημα με την αναφορά στο στιλ του Κατίδη δεν είναι ότι τον παρουσιάζει ως 'ομοφυλόφιλο', αλλά αντίθετα, ότι διευρύνει το ρεπερτόριο της σεξουαλικής παθολογίας πέραν της ομοφυλοφιλίας. Ένα συγκεκριμένο ύφος αυτο-παρουσίασης εξισώνεται με μια παρεκτροπή από τη ηθική νόρμα. Ένας τρόπος να είσαι -- δηλαδή να φαίνεσαι – άνδρας δαιμονοποείται, γίνεται παθολογικός, καταγέλαστος ή αλλιώς, ανώμαλος.

Μπορεί για τους ανθρώπους του ποδοσφαιρικού χώρου, αυτή η συγκεκριμένη αναφορά να παραπέμπει στα ψυχολογικά χαρακτηριστικά του Κατίδη. Να καταγγέλλει δηλαδή το προφίλ του εγωμανή, καριερίστα ποδοσφαιριστή, όπως αυτό εκφράζεται στα συνθήματα του τατουάζ. Ένα προφίλ που είναι ξένο με την πολιτισμική και προοδευτική παράδοση της ΑΕΚ. Όμως και σε αυτήν την περίπτωση δεν αλλάζει κάτι: η πρόθεση του συντάκτη της ανακοίνωσης δεν έχει καμιά απολύτως σημασία. Δεν μας απασχολεί τι θέλει να πει  η Ορίτζιναλ αλλά πώς το λέει. Η δημόσια σφαίρα δεν είναι υποχρεωμένη να είναι εξοικειωμένη με τα κουτσομπολιά και τους εσωτερικούς κώδικες της ΑΕΚ. Στα μάτια του μη ποδοσφαιρόφιλου κοινού τατουάζ και φράτζα εξισώνονται με με ηθική έκπτωση. Η εικόνα αυτή συνδέεται με μια ναρκισσιστική εκτροπή, της οποίας το απώτατο στάδιο είναι ένας νεο-ναζιστικός χαιρετισμός. Μην ξεχνάμε ότι το στιγμιότυπο του χαιρετισμού ενσαρκώνει μια πράξη πανηγυρισμού, αποθέωσης και αυτο-προβολής. Κάτι σαν την υπόκλιση του σταρ μπροστά στο κοινό του. Υπό αυτούς τους όρους νεο-ναζισμός, ναρκισσισμός και φράτζα αλληλοπλέχθηκαν καταφανώς και αξεδιάλυτα. Ο νεο-ναζισμός παρουσιάστηκε ως ένα ιδίωμα ναρκισσισμού και ο ναρκισσισμός ως ένα ιδίωμα αρρενωπότητας 

Γι όλους αυτούς τους λόγους, το τελευταίο επεισόδιο μοιάζει να λέει κάτι πολύ σημαντικό για τη σχέση σεξουαλικότητας και πολιτικής σήμερα. Το σεξουαλικό γίνεται πολιτικό – όχι μέσω του σεξ – αλλά μέσω μιας συγκεκριμένης τεχνολογίας αυτοπροβολής. Η σεξουαλική πολιτική της Χρυσής Αυγής  επενδύει στο “σταριλίκι’’  – στην αυτο-αποθεωτική πόζα – στην ικανότητα να μετομορφώνεσαι σε σούπερ ήρωα, πορνοστάρ και εθνικό ηγέτη. Να χτίζεις δηλαδή ένα μύθο μέσα από μια έκρηξη θεατρικότητας. Για να κάνω ακόμη πιο σαφές αυτό το σημείο αναφέρθηκα σε ένα παλιότερο άρθρο – συνέντευξη – με ένα ομοφυλόφιλο Χρυσαυγίτη. Η μαρτυρία του έδειχνε με πολύ γραφικό τρόπο ότι η Χρυσή Αυγή έχει βιωθεί ως ένα θελκτικός χώρος σεξουαλικής αυτο-έκφρασης, ακριβώς λόγω της θεαματικότητας της. Η σαδιστική βία βιώνεται σαν μια ατελείωτη αναπαράσταση της ομοφυλόφιλης μυθολογίας. Αντί να κάνεις σεξ με ένα άνδρα που υποδύεται το σαδιστή, βρίσκεις ένα πραγματικό τέρας στο χώρο της πολιτικής (σύμφωνα πάντα με τη μαρτυρία ενός ανθρώπου που από κάποιο σημείο και μετά απειλούσε ότι θα μαχαιρώσει το συνομιλητή του). 

Και εκεί ακριβώς έγκειται το νόημα της δικής μου –πολιτικής – ή αν θέλετε “αισθητικής’’ παρέμβασης. Για να αποδυναμώσουμε τη Χρυσή Αυγή πρέπει να απο-ενοχοποιήσουμε το ναρκισσισμό, τη θεατρικότητα και το καρναβάλι της καθημερινότητας – να αντιστρέψουμε δηλαδή τους όρους του παιχνιδιού. Όταν μάθουμε να είμαστε ακομπλεξάριστα 'ναζιστές' στον σεξουαλικό πολιτισμό της φαντασίας και του στιλ, θα μπορέσουμε να εκμηδενίσουμε το ναζισμό και την κτηνωδία στον πολιτισμό της πολιτικής. Όταν όμως γίνεται το αντίστροφο – όταν δηλαδή το λεξιλόγιο της κερκίδας μπαίνει στο κοινοβούλιο -- και τα κτήνη της πολιτικής υποκαθιστούν τα κτήνη του σεξ – τότε δεν μπορούμε παρά να είμαστε ακάθεκτοι στην υπεράσπιση του πλουραλισμού.  Ο κίνδυνος του political correct έχει παρέλθει. Η έννοια αυτή δεν υφίσταται σε μια κοινωνία που φλερτάρει με το φασισμό. Το political correct αφορούσε άλλου τύπου ιστορικά περιβάλλοντα. Περιβάλλοντα όπου βασικές δημοκρατικές αξίες ήταν αυτονόητες. Σήμερα πρέπει να διεκδικούμε ισότιμα και φανατικά το δικαίωμα στο ναρκισσισμό, στα τατουάζ και στη φράντζα ακόμη και την ώρα που πεθαίνουμε της πείνας (ή μας σφάζουν στα πάρκα). Υπάρχει λόγος να το κάνουμε με ανεπανάληπτη εμμονή -- εξαντλώντας την παραμικρή ευκαιρία -- ακόμη και όταν συναντάμε μια ατυχή διατύπωση στην ανακοίνωση της Ορίτζιναλ. Χωρίς αυτές τις εμμονές – δηλαδή χωρίς το πρόσωπο μας -- δεν μπορούμε να υπερασπιστούμε κανένα τύπο συλλογικού ή δημοκρατικού αυτο-προσδιορισμού. 

Απενοχοποίησε τον αισχρολόγο 'οπαδό'  μέσα σου – φώναξε πούστη, καριόλα, γαμιόλη, χοντρέ -- στην κερκίδα, στο παιχνίδι και στο κρεβάτι. 

Αλλά κλώτσα τον έξω από την πολιτική.

υπεράσπιση

η κατάργηση της πατριαρχίας δεν εξαρτάται από τους άνδρες που γαμιούνται με άλλους άνδρες

αλλά από τους άνδρες που σαμποτάρουν την σημασία της λέξης άνδρας

να σε καλούν να βάλεις γκολ και συ να κοιτάς τον καθρέφτη σου

να σε καλούν να ποζάρεις σαν το τσε γκεβάρα και να ποζάρεις σαν τη κάντυ κάντυ.

ηρωική πουστιά δεν είναι το κυνήγι μια πούτσας.

αλλά το κυνήγι μιας πουστιάς στην απόλαυση της πούτσας.