18.3.13

υπεράσπιση

η κατάργηση της πατριαρχίας δεν εξαρτάται από τους άνδρες που γαμιούνται με άλλους άνδρες

αλλά από τους άνδρες που σαμποτάρουν την σημασία της λέξης άνδρας

να σε καλούν να βάλεις γκολ και συ να κοιτάς τον καθρέφτη σου

να σε καλούν να ποζάρεις σαν το τσε γκεβάρα και να ποζάρεις σαν τη κάντυ κάντυ.

ηρωική πουστιά δεν είναι το κυνήγι μια πούτσας.

αλλά το κυνήγι μιας πουστιάς στην απόλαυση της πούτσας.

17.3.13

φως

Θυμάμαι μια φίλη που μου μετέφερε τα παράπονα της Τζούλια Κρίστεβα για τους άντρες γύρω της
''Δεν είναι όπως τον θέλω, εγώ θέλω τον άντρα να είναι playboy'', έλεγε η φεμινίστρια σε ύφος Τατιάνας Στεφανίδου.

Μετά καταλαβαίνεις γιατί ο Τσόμσκι αποκαλούσε το πνευματικό κύκλο του Παρισιού βαρετό, επηρμένο και διεφθαρμένο. Ο Τσόμσκι βέβαια με τη σειρά του έχει ελάχιστη αίσθηση του χιούμορ και ακόμη πιο ελάχιστη αίσθηση των πολιτισμικών κωδίκων που απαρτίζουν το κόσμο γύρω του. (δες το βίντεο)

Θα ρθει μια μέρα που η οικονομική πτώχευση θα κάνει διαφανή τη ''καφρίλα'' των ελίτ. Γι αυτό καμιά φορά ακούω με επιφύλαξη την κριτική για το δημόσιο διάλογο στην Ελλάδα. Ειδικά όταν η κριτική προέρχεται από ακαδημαϊκούς, εντός ή εκτός των συνόρων:

Οι ακαδημαϊκοί στην πλειοψηφία τους είναι άτομα με μειωμένη συναισθηματική νοημοσύνη -- βιτσιόζες λαϊκές τραγουδίστριες στο σώμα καχεκτικών εγώ. Oι όροι με τους οποίους μιλάνε για τον κόσμο θυμίζει ένα φεουδαρχικό σύστημα κύρους και εξουσίας, εκπεφρασμένο σε slang μεσημεριάτικης ζώνης.

Ας ελπίσουμε, ότι μια ωραία μέρα, μια που οι αισθαντικοί άνθρωποι θα ξεσηκωθούν και θα ανάψουν το φως στο δωμάτιο, τα έντομα που βουϊζουν στις εδρες του Kέμπριτζ και της Oξφόρδης, θα καούν ζωντανά, όπως τα μυγάκια στις καλοκαιρινές λάμπες.
 

Στο μεταξύ μπορούμε να πάψουμε να αποκαλούμε τριτοκοσμική την ελληνική ''κουλτούρα'';

12.3.13

spill blood on Callum Innes

The painting of austerity: from cinema to fear.




  I wrote this text butchered by  a cursed tin of tuna -- felt obssesed -- I wanted to spill blood on the canvasses of Callum Innes.
New reviews should like this -- perfomative attacks upon colour.


See how your body  as canvass.
below my review in Corridor 8 


Callum Innes and the Cinematic Metaphysics of Colour: A Phantasmatic Revolution in Disguise.
Innes is not just the name of an abstract painter. It is also the sound image of the Greek word “ ίνες”  which means  Fibers.  This playful — almost Derridean — identification of an ‘’artist’’ (Innes) with ‘’material’’ (fibers) underscores the key achievements of Callum Innes’ current exhibition in Whitworth, namely: a) the celebratory radicalization of materiality in contemporary art b) the magic return of painting (some would say ‘’the return from the dead’’) and finally c) Whithwowth’s inventive and subtle approach to one of its traditional pre-occupations: the mutli-layered materiality of visual art.
Let’ s unpack all these statements by returning to the issue at hand – the paintings.  The exhibition presents a series of monochromatic canvasses –a selection of older works mixed with a new series of water colours – all of which tend to masterfully dissolve and deconstruct colour; by exposing its material, visual and spatial components. The whole process of ‘un-painting’ is essentially based on the interaction between oil turpentine and painted surface. This act of erosion, manipulation, de-colouring seems to provoke a disruption in time – a movement backwards – a flashback that reflects on and unsettles the chronological structure, the rhythm of painting. Evoking an archaeology of colour, the artworks unearth hidden layers, deranged mixings and crooked roots of visuality. For the playful viewer –the one who keeps changing her/his positions – getting close and then away from the surface of the canvas – the paintings reveal interlacing micro-worlds: landscapes of fibers, skins of wood, blurred screens. Symmetrical geometric arrangement – blocks of colour in harmony – when seen under a closer inspection unfold microscopic landscapes of fluidity, blurriness and dizziness. Monochromatic surfaces – even colours as “foundational’’ as ‘white and black’ – deteriorate into battlefields of antithesis, chaos and instability. Fixity is undercut by micro-choreographies of impressions and counter-impressions. Beneath the “static’’ emerge maps of interfusions, ambiguities and enigmas.
In order to fully appreciate the symbolic power of this contrast at this particular historical moment, it is worth noting its cultural pedigrees within the wider visual culture of Britain – and by the term ‘visual’ we should not restrict ourselves to minimalist or abstract painting. Take for example British cinema and especially the films made during a previous version of “austerity period,” the late 1940s: their main visual power of films like It Always Rains on Sunday (Robert Hamer, 1947) or Waterloo Road (Sidney Gilliat, 1945) involved vivid contrasts between surface and interiority:  the dispassionate, reserved or  “dull’’ surface of English bodies and  “manners’’ was counterposed with passionate, transgressive and daydreaming interiorities – which were embodied in gestural, visual, emotional details of anxiety and disorder.

Setting this figurative and cinematic tradition of counterpositions against these series of abstract paintings, we can now begin to understand how Innes’ works exemplifies not only the celebratory return of painting but also its self-transformation into a contemporary cultural code. By producing canvasses that look like tensed screens, Innes’ painting appears as the continuation of moving image through other means. Cinema dissolves into canvas and canvas become a meta-cinematic signature of emotional masquerade. Here comes a visual world that reaffirms and disrupts cultural stereotypes of British mentality under crisis – the visual harmony of surface is haunted by a tense yet visible interiority, detectable  by the viewer who insists on changing her/his viewing position while paying attention to detail. Order and tranquillity smoothly sink with an impressionistic ordeal of transgression, disruption and fluidity – harmony is elegantly superimposed upon fear, insecurity and conflict. ” By being presented in Whitowrth Gallery an institution well known for its ability to mix the promotion of contemporary art with the symbolic capital of decoration- the exhibition rethinks and challenges traditional conceptions of ornamental art. The exhibition highlights the contemporary vigour of materiality. Materiality, surface and decoration are now seen to be ultra modern vocabularies of presentness, interiority and chaos.

9.3.13

η κρυφή ιστορία του τραβεστισμού μες στο χατζιδακικό σώμα

''αχ παντελή -- αχ παντελή πάει το πουλί -- κλαίνε σε δύση και ανατολή''

ήταν ένα κρυπτικό κομμάτι για την εγχείριση αλλαγής φύλου -- δηλαδή μια έντεχνη παραλλαγή των αδερφών Τατά. Μαγικός μικροαστισμός είναι η έντεχνη εκτροπή της σοβαρότητος μέσα σε ένα χάος σημείων, νοημάτων και πιθανοτήτων...

το ίδιο κομμάτι ικανοποιεί ταυτόχρονα την ψευδαίσθηση μεγαλείου της καθηγήτριας του ωδείου, την αγάπη για το μπουζούκι ενός λαϊκού χασικλή και την σεξουαλική πανδαισία ενός τρανσέξουαλ.

                                                                               Μεγάλο Τρολ ο Παντελής      
 

    αγάπη που γινες δίκοπο μαχαίρι                                                                                                                                                                                                                                                                               Μαχαίρι σημαίνει πούτσα στη γλώσσα των τραβεστί
(σύμφωνα με ένα παλιό λογοτεχνικό τεύχος)

δίκοπο μαχαίρι είναι το διφυές φύλο μας

μια γυναίκα που υποδύεται ένα άντρα που υποδύεται τη γυναίκα

πλάι σε μια λαϊκή μουσική που υποδύεται τη λόγια που υποδύεται τη λαϊκή

[έχω τόσα να πω -- αλλά δεν προλαβαίνω -- και εσύ δεν θα με καταλάβεις ποτέ]
  έτσι θα σου μιλάω πάντα σαν Μελλοθάνατος Κάφρος 
  υπάρχει κάτι βαθιά αναχρονιστικό στο καστανό μουστάκι.
θα το βάψω κόκκινο
να πηγαίνει και με κάνα φoρεμάτακι της προκοπής
        I am in a deeply romantic mood tonight
                                                                   

 
                                                                           
και η μια πολυκατοικία έπεφτε πάνω στο ώμο της άλλης γλυκά και ρυθμικά, όπως ένα ντόμινο.

σαν φιδάκι από συντρίμμια, πάνω στον αστικό χάρτη σχηματίστηκε ένα χαμόγελο.

το πρωί να με ξυπνάς με σεισμούς


 
                                                  
                                                                                                


                                                                                                                    



6.3.13

Δεν Είσαι η Ηλικία Σου

Έχω μια συμπόνοια ξαφνικά για τους σαρανταπενηντάρηδες --πενηντάρηδες-πενηνταπεντάρηδες και βάλε, στην Ελλάδα. Τους θεωρώ τραγικά πρόσωπα, σχεδόν πιο τραγικά από τους νέους!  Θα ήθελα καμιά φορά να τους βοηθήσω να ξεπεράσουν τη ντροπή, τη ματαίωση και την πίκρα.  Να τους εξηγήσω πως μπορούν να επιστρέψουν στην ιστορία -- και να τη ξαναγράψουν.

Αλλά μετά σκέφτομαι..δεν υπάρχουν γενιές. Υπάρχουν μειονότητες ανθρώπων.  Κάθετες παρεκτροπές μέσα στο χρόνο των γενεών.  Ο καθένας από μας είναι αποσυνάγωγος της γενιάς του: 


βρες το ταίρι σου μακριά από τα χρονικά ορόσημα των δεκαετιών
βρες το αστρικό σου αποτύπωμα.

Να η προσφορά της αστρολογίας στην αστρονομία: εκλαΐκευσε μια από τις σημαντικότερες αλλά εξαιρετικά ελιτίστικες ανακαλύψεις του προηγούμενου αιώνα¨ Ο χρόνος δεν υπάρχει παρά μόνο σαν αποτύπωμα του χώρου. Απλώνεται μέσα μας σαν ένας αστρολογικός χάρτης.

Δεν είσαι η ηλικία σου. Είσαι το φύλο σου, το ''ζώδιο'' σου, το πρόσωπο σου

και πλέεις μέσα μια μαύρη τρύπα που καμιά φορά αποκαλούμε σύμπαν.

εκτονώσεις

Εγώ νομίζω ότι το κράξιμο αυτών που καταφέρνουν να είναι ταυτόχρονα και πλούσιοι και κακόγουστοι-- π.χ τα ζάπλουτα ταγάρια, οι βρικόλακες των Εξαρχείων, τα αντάρτικα του Κολωνακίου (άλλα και άλλα πολλά) -- είναι μια μικρή καθημερινή πράξη εξορκισμού του φόβου

Όταν ας πούμε δεν έχεις φράγκο να πληρώσεις το νοίκι, είναι απολαυστικό να κράζεις αυτούς που θεωρείς νοικάρηδες της αισθητικής φθήνιας.

Είναι κάτι σαν σκέρτσο.

Απέναντι στη δικτατορία της μπίχλας απαντάς με την αριστοκρατία της φτώχιας, δηλαδή το σαρκασμό, την εκτροπή και το κράξιμο.

Φυσικά υπάρχουν άλλες ''πολιτικές'' προτεραιότητες (Μπόμπολες, Σαμαράδες, Ναζήδες)

Όμως και ο τραβεστισμός (μέσα στην απόγνωση) --δηλαδή η κατακραυγή της ασχήμιας, της κνιτίλας και της μπίχλας-- είναι και αυτό μια καίρια πολιτική τοποθέτηση.

Μάλλον λέει κάτι για την πολιτισμική πρεσβυωπία, τον ελιτισμό και τον νεποτισμό του προοδευτικού μετώπου -- υπερθεματίζει -- αόρατες αλλά όχι απαραίτητα καινοφανείς -- μορφές ανισότητας και αδικίας.

Μην τα θέλεις όλα :-)
έχεις το όνομα, έχεις τα φράγκα, μην θέλεις να έχεις και τη χάρη! ;-)