post nubila

2011-11-28T15:50:00.001-08:00

Είναι μελαγχολικά μεγαλοφυές: το ιστολόγιο αυτό συνδυάζει το μυστικιστικό δέος προς το ανδρικό σώμα με μια διαρκή καταβύθιση στον πυρετό της αρρώστειας και της σωματικής παραμόρφωσης. http://georgelenonce.com/

λίγες μέρες μετά την ανάγνωση του ιστολογήματος μου ανέθεσαν στη δουλειά μου να μιλήσω για κατεστραμμένα ανδρικά σώματα. Νομίζω ότι ζω στο κέντρο μιας συνομωσίας. Και τα μηνύματα που λαμβάνω παραπαίουν ανάμεσα στην πορνογραφική αίγλη και τη σωματική αναπηρία, την τυφλότητα και το εικαστικό δέος. Αγαπητό σύμπαν θέλεις να μου πεις κάτι;

2011-11-28T15:35:00.001-08:00

Οσο πιο πολύ ζεις μέσα σε ένα σκληραγωγήμενο σώμα, όσο βλέπει τους μυώνες σου να φουσκώσουν και το στήθος να εκτείνεται, τόσο περισσότερο αυξάνεται μέσα σου η απομάγευση του ανδρικού σώματος. Οι πορνοστάρ, τα τσόλια και οι Ελληνες εραστές επικοινωνούν μυστικά με τις φωτογραφίες τσακισμένων δανδήδων του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Ποζάρουμε όλοι στο καθρέφτη με το υπαρξιακό θράσος μελλοθάνατου κάφρου.

Κάψε αυτό το Χρώμα: η Αλχημεία της Τυφλότητας

2011-11-20T06:39:00.001-08:00

Πήγα στη Whitworth Gallery χτες καιείδα ένα χημικό επιστήμονα και μια ιστορικό τέχνης να ξεκλειδώνουν τη μνήμηενός τυφλού κινηματογραφιστή. Όταν ο Derek Jarman έχασε το φως από AIDS τουάρχισε να γράφει για χρώματα. Ο Frank Mair και η Jenna Carine Anniston έχτισανπάνω σε αυτό το εικαστικό ημερολόγιο τυφλότητας ένα επιτραπέζιο παιχνίδι: ότανεγώ θα αφηγούμαι την άυλη ιστορία ενός χρώματος, εσύ θα ανακατεύεις τα υλικάσυστατικά του.

Το πολιτισμικό κέλυφος τωνχρωμάτων αντιπαραβάλλονταν με χημικά σόου παραισθήσεων και ιριδισμών. Στο έναταμπλό ο κινηματογράφος, η ιαπωνική κουλτούρα και η Μέριλιν Μονρόε. Στο άλλομια επιστημονική διάλεξη για τη φως και ένα μοντέρνο μαγειρείο αλχημείας μεφιάλες, καυστήρες και κοχλάζουσες ουσίες. Το χρώμα έγινε ένα μπαλάκι απόσυνειρμούς και χημικές αντιδράσεις. Αρχίσαμε ναπαρακολουθούμε ένα παιχνίδι τένις: επιστήμη versus τέχνη.

Όσο το ματς προχωρούσε, ηεπιδερμίδα της μπάλας άρχισε να λιώνει. Ακούστηκε ένα μπαμ!

Κάτω από τις βεβαιότητεςτου οπτικού μας περιβάλλοντος άνθισε ένα αισθητηριακό σοκ. Η ομιλία για τοκόκκινο πυροδότησε ένα συναγερμό φωτιάς. Η κάμερα μου έχασε την ακοή της. Οι υπεύθυνοι του μουσείου εκκένωσαν τις υπόλοιπεςαίθουσες. Μπήκαν μέσα στη δική μας,προσπαθώντας να ακυρώσουν την ομιλία. Δε μπορώ να τους ακούσω….

Όμως βλέπω δυοεπιστήμονες, δύο σπασίκλες, δύο Άγγλους φιλήσυχους πολίτες, δυο μαθητές πουδιαβάζουν το μάθημα τους, που ξέρουν τουςκανόνες, που σέβονται το γράμμα του νόμου….. να μένουν στη θέση τους καισυνεχίζουν το τρελό τους πείραμα. Δυο αποσυνάγωγα παιδιά, δυο αισθαντικοί συνομιλητές του Τζάρμαν καιένας δαιμονικό αυτοσχεδιασμός που άλλαξε το σχήμα της ιστορίας:

Μπριτς! είπε ο Αρχιμήδης με τσαμπουκά στο Ρωμαίοστρατιώτη (σφίγγοντας στην αγκαλιά τους κύκλους του).

Ο Ρωμαίοςεξαϋλώθηκε σα μια ανάμνηση από χρώμα.

Όταν ο κόσμος σου κλείνειόλες τις πόρτες και οι σειρήνες διαμαρτύρονται, εσύ μη σταματάς να παίζεις κουίζμε τις αισθήσεις σου.

Αν χάσω το φως μου, με τι τρόπο θα πασαλείβωτα χρώματα μέσα μου; Αν χάσω την ακοή μου, με τι τρόπο θα σκαλίζω ήχους; Ηυλικότητα των αισθήσεων απαρτίζει ένα εγχειρίδιο από επιστημονικά αξιώματα καιιστορικά συμβάντα. Όταν όλα αυτά καούν(σε μια έκρηξη) ή σβήσουν (όπως το ξελίγωμα μιας μπαταρίας) μπορείς πάντα ναψηλαφήσεις το συγκινησιακό τους αποτύπωμα πάνω στο σώμα της μνήμης σου.

Disco Oidipous: Pornography for the Blind. Note 1.

2011-10-01T11:50:00.000-07:00

The stand-up act is our populist baby. Populism is sexy.
The stage is our mind.

The actors are our thoughts.no writer!

no artist! no celebrity!

no one is our antagonist.

no one is our colleague.
Porn is our antagonist.

Porn is our colleague.

είμαι εδώ

2011-05-19T05:32:00.000-07:00

Στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας η επιταχυνόμενη κίνηση της καταστροφής αντιπαραβάλλεται αντιστικτικά προς την ακινησία ενός διανοητικού περιβάλλοντος όπου όλα είναι σκέψη. Ρομπότ διανοούμενοι διαχερίζονται τον τρόμο σα μια ψηφιακή παρτίδα σκάκι. Αρχίζω να πιστεύω ότι αυτό το ρόλο επιτελούν τα κοινωνικά μίντια. Απαλύνουν λίγο από τη συμφορά μετατρέποντας της σε διαρκή συλλογισμό.

Το συνδικάτο της Ηδονής

2010-09-24T02:55:00.000-07:00

Κάποτε ο φορτηγατζής ήτν συμβολο σεξουαλικής φαντασίωσης..
(ότο στοπ στη εθνική οδό, λεωφόρος Καβάλας, χαράματα στα πάρκιν)

Τώρα με το άνοιγμα του επαγγέλματος υπάρχει περίπτωση να δούμε στον τιμόνι κανέναν άνεργο πτυχιούχο φιλοσοφικής με σπυράκια ή καμιά part time νοικοκυρά;
Που ΟΔΗΓΕΙΤΑΙ η λίμπιντο μας; Που πάει αυτός ο τόπος; Και ποιος... είναι Υφυπουργός Σεξουαλικού Τουρισμού και Φαντασίας;

Κορίτσια βγείτε ξυπόλητα στους δρόμους!

2010-04-18T06:21:00.000-07:00

Tις προάλλες πήγα για φαγητό με την P. μια Ιταλίδα 27 χρονών που έχει γίνει η πιο κολλητή μου φίλη στο Λονδίνο. Μασουλώντας τα κουνουπίδια από το Planet Organic, μου εξομολογήθηκε ότι έχει πάρει πια τις αποφάσεις και δεν τη νοιάζει τίποτα, ούτε το credit crunch, ούτε η αγγλική κατάθλιψη. Αποφάσισε να αφήσει τη δουλειά της και να γυρίσει το κόσμο με το αγόρι της. Μετά θα γυρίσει για να κάνει ενα διδακτορικό στη φιλοσοφία του χορού. Τη δεχτήκαν στο πανεπιστήμιο του Durham.

Καθώς μιλάει την κοιτάζω λίγο υπνωτισμένος. Δεν είναι η μεσημεριάτικη ραστώνη, δεν είναι που φυσάει ανοιξιάτικο αεράκι. Είναι που βλέπω πως έχει χωνευτεί στα μάτια της η εμπειρία της επιλογής, της θυσίας και του ρίσκου: η πολιτική της ύπαρξης δηλαδή. Η P.ξέρει πολύ καλά πως είναι να ζεις χωρίς φράγκα στο Λονδίνο. Πριν δυο χρόνια έτρεχε από κατάληψη σε κατάληψη, ξημεροβραδιαζόταν σε ταράτσες, έκλεβε φαγητό από το Planet Organic, μάζευε τα λαχανικά που έμεναν από τη λαϊκή αγορά στην Covent Garden, βουτούσε βιβλία από το Waterstones και ποτήρια από τις pub. Μια φορά φόρα κόντεψαν να τη συλλάβουν για παράνομη χρήση βεγγαλικών, μια άλλη κάτι γουρούνια μπράβοι μπήκαν στο σπίτι που είχαν καταλάβει και γλίτωσε το ξύλο παρατρίχα (όπως περίπου γίνεται στην αρχική σκηνή του ‘Ωραίο μου πλυντήριο’)

Μετά έζησε για μήνες σε ένα μικρό κατειλημμένο σπίτι στο Elephant and Castle, χωρίς ζεστό νερό και ηλεκτρικό όπου αρρώσταινε κάθε εβδομάδα με αποτέλεσμα να αρχίσει να εξαϋλώνεται. Τσακωθήκαμε. Την έχασα. Έφυγε. Τα ξαναβρήκαμε. Και μετά εκείνη βρήκε μια διοκητική δουλειά στο Πανεπιστημίο του Λονδίνου, με καλά λεφτά.. που μετά από ενάμισι χρόνο και αφού της ανακοίνωσαν τη μονιμοποίηση της, ...αποφασίζει να αφήσει. Είναι σαν να αφήνεις δουλειά δημόσιου υπαλλήλου: αν το δήλωνε αυτό στη θεία μου θα την έσερνε με χειροπέδες στο ψυχίατρο, τον παπά και τον εξορκιστή (με αυτή τη σειρά). Βγάζω τη θεία μου από το τοπίο και επιστρέφω στην P. και μια φίλη της, η J. που μπήκε ξαφνικά στο Planet Organic και την αγκαλιάζει γεμάτη ενθουσιαμό και τρυφερότητα. Συστηνόμαστε και καθώς προχωράμε προς το πάρκο θυμάμαι που την ξέρω: πριν μερικά χρόνια ζούσε στη μεγάλη κατάληψη της Russel Square. Το θυμάμαι καλά, μια νύχτα που όλα τα παιδιά έιχαν πάρει Acid και θέλαν να περπατήσουμε από το κέντρο μέχρι το Brixton, ήταν η μόνη που (παρά το συντονισμό της με τη γενική ατμόσφαιρα πτήσης) προειδοποιούσε για το αδύνατον του εγχειρήματος. Τελικά δεν κάναμε ούτε τη μισή διαδρομή. Περάσαμε τη Waterloo bridge και αράξαμε στο ποτάμι.

Θυμάμαι ότι τότε είχα μια βαθειά δυσπιστία για όλα αυτά.. σκεφτόμουν ότι όπως η P. (που οι γονείς της είναι εύποροι) έτσι και πολλά από κείνα τα παιδιά παίζαν εκ του ασφαλούς..όπως τόσοι και τόσοι εύποροι χίπις στην Αθήνα.. φελλοί του περιθωριακού lifestyle, ρετρό βρικόλακες της παρακμής, με σπίτι στο Κολωνάκι και το Μαρούσι...και φίλους στον ημερήσιο τύπο, στα σαλόνια και στις καταλήψεις. Βλέποντας όμως τη J. αλλάζω άποψη: η J. όπως και μερικά άλλα παιδιά εκείνης της παρέας, άφησε τη χημική θαλπωρή του Λονδίνου και πήγε να δουλέψει σε ένα relief organization στην Παλαιστίνη. Έχει ήδη φάει μια σφαίρα στο πόδι εν ώρα υπηρεσίας και τώρα δουλεύει στα ασθενοφόρα γιατί πολλοί από τους paramedics σκοτώθηκαν. Μας λέει ότι στην Παλαιστίνη είχαν φοβερές απώλειες σε ιατρικό προσωπικό και οι Ισραηλινοί εξακολουθούν να παρακωλύουν την εισροή ιατρικής βοήθειας. Λέει ότι προτιμά να δουλεύει στο ασθενοφόρο παρά να γράφει δελτία τύπου.

Η ηρεμία και η γλυκύτητα στους τρόπους της με ηρεμούν. Μας συστήνει σε δυο φίλους της που είναι ντυμένοι πολύχρωμα: τρικολόρε λεπτόλιγνες υπάρξεις που από μακριά μοιάζουν σα διαφημιστικές λεζάντες μανάβικου, σαν σάπιοι απόγονοι της Φρουτοπίας. Καθώς απομακρυνόμαστε από την παρέα, οι ζαλισμένες μέρες των καταλήψεων υποχωρούν και επιστρέφουν πάλι μέσα από τα σχόλια της P. Μου λέει ‘Αγαπάω τη J. είναι ένας αληθινός άνθρωπος ..όχι όμως και οι φίλοι της..τους είδες.. σε ρωτάν τι κάνεις .. χωρίς πραγματικά να εννοούν την ερώτηση τους.. δεν είναι ουσιαστικά φιλικοί, είναι ψεύτικα όντα των.. αγγλικών καταλήψεων’.. Θέλω να της πω ότι και των ελληνικών έτσι είναι..δεν είναι εθνικό το θέμα..

Καθώς πέφτει ο απογευματινός ήλιος πάνω μου σκέφτομαι μια παλιά συνέντευξη του Αλέξανδρου Μπίστικα στο 01..την είχα διαβάσει στα 15 μου.. έλεγε ότι νοσταλγούσε τις μέρες των καταλήψεων στην Αγγλία, όταν έκανε μπάνιο σε σπίτια με παραβιασμένες κλειδαριές .. ‘Οταν τα έλεγε αυτά νοσηλεύονταν από aids στον Ευαγγελισμό. Ξαφνικά φοβάμαι ότι η J. θα πεθάνει όπως πέθανε ο Μπίστικας...και ότι ο θάνατος είναι εξίσου τραγικός αν είσαι φτωχός ή πλούσιος, αν πας από σφαίρα ή από από μια συνουσία. ‘Ομως σκέφτομαι επίσης ότι o Μπίστικας είχε προνομιακή ανατροφή και αρκετή προβολή από τα media.., ενώ πολλοί άλλοι ταλαντούχοι άνθρωποι πέθαναν στην αφάνεια... αν η J. πεθάνει δεν θα έχει πολλές πιθανότητες να γίνει γνωστή... Περισσότερες πιθανότητες δόξας θα έχει ισως κάποιο αντιπαθητικό μέλος της παρέας της, κάποιο καλοθρεμμένο παιδί, απόφοιτο της Rada, που θα υποδύονταν τη J. σε μια ταινία που θα τιμούσε τη μνήμη της...

Σκέφτομαι ότι η πολιτική εισχωρεί έτσι απρόβλεπτα στην ονειροπόληση της νεότητας.. Κάποια στιγμή ξυπνάς και δεν βλέπεις ήρωες και περιπέτειες, μόνο πλούσιους και φτωχούς, ψωνάρες και fashion victims, προνομιούχους και μη προνομιούχους…οι πρωταγωνιστές της bohemia είναι παρα-προϊόντα της άρχουσας τάξης: ευϋπόληπτα παράσιτα. ‘Οταν ξανα-παραδοθείς στον ύπνο όμως, ξαναβρίσκεσαι στην κατάληψη της Russel Square, o Μπίστικας είναι παιδί της ηλικίας σου, παίρνετε acid μαζί και σώζετε τον κόσμο..και δεν σε πειράζει καθόλου που στα 30 σου, όταν μετά βίας ξέρεις να δένεις τα κορδόνια σου, βλέπεις τα άλλα παιδιά της γης κάνουν το γύρο του κόσμου...

Παράλληλοι Κόσμοι [ ΙΙ ]

2009-08-23T00:59:00.000-07:00

Η εργολαβία της ευτυχίας:

όταν εσύ πριονίζεις τα νεύρα σου στο τιμόνι,

εγώ χαράζω στο καπό μου τη γεωγραφία της ελπίδας.

Παράλληλοι Κόσμοι [ Ι ]

2009-05-21T09:20:00.000-07:00

Η θεωρία της σχετικότητας γαλούχησε το ψωνιστήρι στα Βραχάκια της Βουλιαγμένης.

Να μάθεις να περπατάς με ψηλοτάκουνο στην καυτή πέτρα, σα να ανεμίζεις ένα βατραχόπεδιλο στο πάτο μιας μαύρης τρύπας.

Κόκκινα λεωφορεία

2009-05-08T13:40:00.000-07:00

Το 29 κάνει πάνω από μια ώρα να φτάσει από τη Trafalgar Square στο Woodgreen. Έχει όμως πολύ συχνά δρομολόγια. Είναι από αυτά τα λονδρέζικα λεωφορεία που δε χρειάζεται να χτυπήσεις εισιτήριο στην είσοδο: έτσι στο πίσω μέρος τους τα τζάνκια ξαπλώνουν και κοιμούνται και οι υπόλοιποι επιβάτες συνωστίζονται στο μπροστινό μέρος τους, κρατώντας τη μύτη τους και ανοίγοντας το παράθυρο μες στο καταχείμωνο. (Στο Λονδίνο το χειμωνιάτικο κρύο κάνει εφόδους όλο το χρόνο).

Τις προάλλες όταν μπήκα, βρήκα στριμωγμένο στο μπροστινό μέρος ένα κοσμοπολίτικο τσίρκο από Γαλλίδες φοιτήτριες, αναψοκοκκινισμένους Βραζιλιάνους, Αγγλίδες γριούλες, Πολωνούς, Τούρκους, Κινέζους, Έλληνες και ένα σωρό άλλους. Στο πίσω μέρος, καθόταν σχεδόν μόνος του ένας νεαρός του οποίου η επιδερμίδα ήταν σχεδόν ίδιου χρώματος με την επιφάνεια του λεωφορείου. Το πιο κόκκινο σημείο στο σώμα του ήταν ένα εξόγκωμα, μια πρησμένη πληγή που προεξείχε σα στέμμα από το κεφάλι του. Το σώμα του ήταν απλωμένο σε τέσσερις καρέκλες, όπως ένα χταπόδι που το αφήνουν να ξεραθεί στο βράχο μετά το χτύπημα. Δεν πήρα χαμπάρι αμέσως τη νοητική διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις δύο περιοχές του λεωφορείου και βλέποντας χώρο άδειο πίσω πήγα και κάθησα κοντά του.

Μέσα σε λίγα λεπτά η μυρωδιά της εξαθλίωσης με χτύπησε στη μύτη και έτσι άρχισα να αλλάζω. Άρχισα να γίνομαι όπως μεσήλικες Αμερικανίδες συλλέκτριες μοντέρνας τέχνης ή όπως οι φερέλπιδες νεαρές curator πού χαμογελούν σαν τον Τζόκερ, φορούν μακιγιάζ σε χρώματα ώχρας και ντύνονται όπως τα εξώφυλλα της Vogue. Δεν έβγαλα ένα ταγέρ από τη τσάντα μου για να το φορέσω επί τόπου (όπως είχα δει να κάνει ένα αγόρι μια φορά στο μετρό), αλλά έπιάσα το εαυτό μου να ξεναγεί ένα αόρατο κοινό στο λεωφορείο σαν να είναι γκαλερί:

‘Ladies and gentlemen, welcome to a site-specific re-enactment of the Marvel universe: αυτό το κινητό installation, εικονίζει το τέλος της μάχης. Μια ορδή από σούπερ ήρωες παρακολουθεί τη γέννηση ενός νέου άστρου. Kυοφορείται στο μέτωπο ενός πολεμιστή: η κάκωση στο κεφάλι του είναι η σχισμή εισόδου της νέας ζωής. Οι καγχασμοί είναι οι πόνοι της γέννας’

Mattison Road station, η στάση μου, καθώς κατευθύνομαι προς την πόρτα, κοιτάζω ξανά το παιδί με την πληγή και εισπνέω ένα ανακάτεμα πρόσκαιρης θαλπωρής και κλειστοφοβικής δυσωδίας: νομίζω ότι κάπως έτσι αναπνέουν τα πληγωμένα ζώα μετά το κυνήγι. Τώρα κατάλαβα γιατί τα λεωφορεία στο Λονδίνο, ακόμη και τα τουριστικά, είναι κόκκινα. Θέλουν να μας πουν ότι το αίμα του ενός είναι το φαντασιακό αξιοθέατο του άλλου: η φαντασμαγορία της πληγής σου είναι η πρέζα της φαντασίας μου.

Έχω πάρει ακατάπαυστες δόσεις από αυτό το ναρκωτικό και αρχίζω σιγά σιγά να καταρρέω και γω. Νομίζω ότι τα λεωφορεία ειναι το κόκκινο πύον της πόλης. Πετάγονται σαν κόκκινα άνθη στις διακλαδώσεις των οδών της. Σα ζαλισμένα αιμοσφαίρια πλημμυρίζουν τις φλέβες και εισχωρούν στο κεφάλι της. Η πόλη αυτοκτονεί γλυκά μέσα στο αίμα της...

Η Διπλωματία της Απόλαυσης

2009-04-23T07:48:00.001-07:00

[ κείμενο: Αλέξανδρος Πόλις ]
Αυτό το Σαββατοκύριακο βρέθηκα να περπατάω στο Birmingham. Με ξεναγούσε η Βέρα, που μένει εκεί τα τελευταία πέντε χρόνια μελετώντας τα καπρίτσια της υστεροβυζαντινής διπλωματίας. Μου είπε ότι ήταν μια διπλωματία που άνθιζε όταν όλα τα υπόλοιπα κατέρρεαν. Η παρακμή μιας ιδιότητας σήμαινε της ακμή μιας άλλης: όταν χάνεις την πυγμή του όπλου αναπτύσσεις την τσαχπινιά της σκέψης. H Βέρα μου είπε ακόμη ότι καθώς μελετούσε την κατάρρευση του Βυζαντίου, είδε και τη δική της αντοχή να καταρρέει. Δε βλέπει την ώρα να γυρίσει στην Αθήνα και να φύγει από καταραμένο Birmingham που μοιάζει οπώς θα έμοιαζε ο κόσμος αν στον 'Αρχοντα του Δαχτυλιδιού' νικούσαν οι κακοί, δηλαδή σαν ένα βιομηχανικό σπυρί στην καρδιά της Αγγλικής επαρχίας. Η πόλη έγινε θρύψαλα στον Δεύτερο Παγκόσμιο και μετά ανοικοδομήθηκεαπό μέταλλο, γυαλί και τούβλο. Τις καθημερινές κουρδισμένη δουλειά στο εργοστάσιο και το Σάββατο ξεκούρδιστη κραιπάλη στους δρόμους.

Στον ομφάλιο λώρο της πόλης, το εμπορικό κέντρο Selfirdges, που μοιάζει με μπουρμπουλήθρα φτιαγμένη από άλλες μικρές μπουμπουλήθρες, λικνίζεται σαν κύμα δίπλα σε ένα καθεδρικό ναό, και τα δυο μαζί κοιτάζουν από ψηλά, ένα αχανές εργοστασιακό πέλαγος. Το τοπίο που βλέπουν μοιάζει σα μια απολιθωμένη θάλασσα, ενά γλυπτό από κάρβουνο, μια ηφαιστειακή κωλοτρυπίδα.Σκέφτηκα ότι αυτό το κακό ξόρκι μπορεί να είναι και η πεμπτουσία της πόλης: όπως η λάβα κάνει το έδαφος γόνιμο, έτσι και για κάθε θυσία ίσως να υπάρχει κάποια ανταμοιβή. Ποια είναι η μυστική ανταμοιβή αυτής της πόλης; Δε μπορώ να μιλήσω εξ όνοματος των κατοίκων της, που η εικόνα τους Σάββατο βράδυ, παρέπεμπε σε ξεφάντωμα πειρατικού καραβιού.

Αυτό που έδωσε σε μένα πάντως η πόλη είναι ένα μάθημα, όχι μόνο βυζαντινής αλλά επίσης γεωμετρικής και συμβολικής διπλωματίας. Bλέποντας το καμπύλο εμπορικό κέντρο δίπλα στον ευθύγραμμο ναό, σκέφτηκα ότι στην Ελλάδα αυτή η γεωμετρική σχέση είναι ανάστροφη: οι τρούλοι των εκκλησιών, αποτελούν, μαζί με τους ηλιακούς θερμοσίφωνες, τη μόνη ασυμφωνία καμπυλότητας ανάμεσα στο ευθύγραμμο κόσμο των πολυκατοικιών. Επίσης βλέποντας την καμπυλότητα του εμπορικού να περικλείει σαν ειρωνικό χαμόγελο τον το γωνιώδη ναό, σκέφτηκα, ότι κάποτε ήταν η θεολογία που περιέκλειε κυκλικά τη γνώση. Αναρωτήθηκα λοιπόν μήπως τελικά αυτές οι κυκλικές μανούβρες ήταν το αποκύημα μιας ηδονοθηρικής διπλωματίας, μια διπλωματίας που ήθέλε να φυτέψει, στον εγκλεισμό της γνώσης, ένα νέο σύστημα ηδονής.

Στον εδεμικό κήπο όπου όλα είναι εφικτά, η απόλαυση της γεύσης χάνεται, για να επιστρέψει μέσα από την αύρα του απαγορευμένου φρούτου της γνώσης. Η ηδονή των αισθήσεων ανθίζει ξανά στο σκοτάδι της απαγόρευσης. Η απαγόρευση της γνώσης καλλιεργεί την επαναστατικότητα της ηδυπάθειας. Έίναι μια περιπέτεια των αισθήσεων που περνά μέσα από το λαβύρινθο της φαντασίας: το μυστηρίο γίνεται ο μίτος της ηδονής. Εφόσον η απόκρυψη βρίσκει τρόπους να χαμογελά τυρρανικά στην αποκάλυψη, η ηδονή μπορεί να πολλαπλασιάζεται επ' άπειρον.

Το Birmingham και η Αθήνα είναι αστικές δυστοπίες, τόποι πτώσης και δεινών: η αναστροφή του παραδείσου. Το καμπύλο σχήμα όμως του εμπορικού κέντρου του Selfridges και ο καμπύλος τρούλος των ελληνικών εκκλησιών προσγειώνουν την ηδονή στα μαθηματικά με τον ίδιο τρόπο που οι πρωτόπλαστοι ανακαλύπτουν την ηδονή στην πτώση: αν θες να μάθεις το μυστικό της απόλαυσης πρέπει να επινοήσεις ένα μυστήριο και μετά να εκφράσεις γεωμετρικά την αποτυχία της επίλυσης.

H Candy-Candy και το κουτί της Πανδώρας

2009-04-05T08:20:00.000-07:00

πάτηστε πάνω στις εικόνες για να διαβάσετε την ανάρτηση

[διάβασε ολόκληρη την ανάρτηση σε μορφή PDF. Στην πάνω δεξιά άκρη του πλαισίου πάτησε "Request Download Ticket" και μετά "Λήψη / download", για να κατεβάσεις το αρχείο εδώ. Αν για κάποιο λόγο δε μπορείς να κατεβάσεις το αρχείο, δοκίμασε εδώ, ή μίλα μας]

The Elefant Will Never Forget

2009-03-10T11:44:00.000-07:00

Μία από τις ημέρες που την ημέρα που η Αθήνα καιγόταν είδα ένα τραμ να καίγεται.. στο σινεμά: ένα βρετανικό ντοκιμαντέρ του 1957 που λεγόταν The elephant will never forget, ξεκίνουσε με πλάνο του ελέφαντα από το Elephant and Castle, δηλαδή με το άγαλμα ενός ελέφαντα, σήμα κατατεθέν της ομώνυμης συνοικίας του Λονδίνου, που σήμερα είναι υψωμένο σε περίοπτη θέση, δίπλα στη σταση του υπόγειου τρένου, μπροστά από ένα ερειπωμένο (και εμετικό) εμπορικό κέντρο της δεκαετίας του ‘60.

Όταν, πριν από μερικά χρόνια μετακόμισα στο Λονδίνο και πρωτοείδα από κοντά αυτό το αντικείμενο, μου θύμισε τη διακόσμηση των εμπορικών βιτρίνων στην Ελλάδα -κουρδιστά ζωάκια, γύψινα αγάλματα και εξωτικά μπιμπελό, πλαισιωμένα από πλαστικές φυλλωσιές και ροζ μάρμαρα. Μια εικαστική ανάπτυξη του ευτελούς δίπλα στην πόρτα σου...κι όμως! το θυμάμαι πολύ καλά: όλος αυτός ο έγχρωμος μικρόκοσμος δεν ήταν μια απλή δαντέλα ασχήμιας στο πολεοδομικό τραπεζομαντίλο της πόλης, ήταν ταυτόχρονα μια αλλόκοτη σήμανση του μαγικού κεντημένη πάνω στην ασημαντότητα. Αν το προάστειο πο μεγάλωσα-το ονειρεμένο Μενίδι- αποτελούσε την ‘έρημο του πραγματικού’ που μου αναλογούσε, τότε οι βουτηγμένες στο κιτς βιτρίνες έφερναν κοντά μου μια όαση του εξωπραγματικού. Αν πρόσεχες καλά μπορούσες να διαβάσεις μέσα τους ιερογλυφικά σήματα και πλεκτάνες νοήματος: μπορούσες να δεις ότι τα ρομποτάκια αποτελούσαν γεωμετρική αναπαράσταση λέξεων, οι γλάστρες ομοιώματα εξω-γαλαξιακής οικολογίας και οι κορνίζες πύλες του λυκόφωτος.

Όταν ήρθα στο Λονδίνο φορούσα ακόμη πεισματικά στο μυαλό αυτό το παραμορφωτικό φακό και σκεφτόμουν με περηφάνια ότι αυτός είναι ο σπόρος μου και ότι έπρεπε να βρω πρόσφορο έδαφος για να τον κάνω να ανθίσει. Η πόλη παρά τα αριστουργηματικά της πάρκα έμοιαζε από πολλές απόψεις σαν ένα τεράστιο θερμοκήπιο στις παρυφές του βόρειου πόλου -θερμοκήπιο γεμάτο δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις, χημικά λιπάσματα και γενικά ουσίες θρεπτικές για πλαστικά λουλούδια και ψεύτικα ζωάκια- σαν το ελέφαντα στο Elephant and Castle που, από ειρωνική σύμπτωση, κατάγεται από ένα αστικό όραμα του 18ου αιώνα: κάποιος κάτοικος της περιοχής είχε δει στον ουρανό έναν ελέφαντα να κουβαλάει ένα πύργο. Η ιστορία διαδόθηκε, ο ελέφαντας στόλισε την πρόσοψη μιας pub και η περιοχή πήρε το όνομα του και μετεξελίχθηκε σε ένα κεντρικό, πλην παρακμιακό μέρος της πόλης. Βρωμικό, υποβαθμισμένο και πολύχρωμο, όπως το Μενίδι.

Το ντοκιμαντέρ όμως που τιτλοφορείται The Elephant will never forget δεν αναφέρεται στην ιστορία της περιοχής, αλλά στο τέλος της ιστορίας του τραμ. Αυτό που δε θα ξεχάσει ο ελέφαντας, σύμφωνα με το ντοκιμαντέρ, είναι η συγκινισιακή δύναμη του τραμ, που στο τέλος της ταινίας καίγεται. Όταν στο Λονδίνο προβάλλονταν αυτές οι πυρπολημένες αναμνήσεις ενός μπιμπελό ελέφαντα, οι εμπορικοί δρόμοι της Αθήνας καίγονταν από τις μολότοφ των διαδηλωτών. Σε αυτούς τους δρόμους ταξίδευα από το Μενίδι με λεωφορείο, όχι με τραμ: η διαδρομή ήταν μεγάλη, και όταν δεν κοιμόμουν, περίμενα να συμβεί κάτι αλλόκοτο. Π.χ να συναντήσω τον Curt Cobain μεταμφιεσμένο σε Αλβανό ή το Δημήτρη Παπαιώννου μεταμφιεσμένο σε δεκαεξαχρονη μκροαστή μπαλαρίνα να χορεύει πάνω στη οροφή, με φόντο τις ρέουσες βιτρίνες του Μενιδίου, των Αγιων Αναργυρων, της Λιοσίων -όπως ακριβώς μια χοντρή πανκ μπαλαρίνα χορεύει γύρω από τη φωτιά σε μια ονειρική σεκάνς στο Jubilee του Derek Jarman.

Οι φωτιές στην Αθήνα κούνησαν την μνήμη μου όπως κουνούσαν το λεωφορείο οι λακούβες στην οδο Αθηνών (που συνδέει το Μενίδι με τους Αγίους Αναργύρους). Με αυτά και με αυτα άρχισα τελικά να αναρωτιέμαι αν μαζί με τις βιτρίνες στην Αθήνα καίγoνταν τελικά όλα τα ίχνη των συνειρμών μου: οι κορνίζες του λυκόφωτος, τα ρομπότ συλλαβικής γραφής, οι γλάστρες του διαστημάτος. Οι εικόνες φωτιάς στην πόλη έγιναν επετεικοί θρίαμβοι φαντασίας: αντίο τραμ, αντίο βιτρίνες, αντίο Αθήνα, αντίο νεότητα. Φεύγοντας από τη σκοτεινή αίθουσα ένιωσα ελαφρύς σαν ένας πλαστικός ελέφαντας με ένα πύργο στην πλάτη να διασχίζει τον ουρανό μιας ανύρπακτης πόλης.

Μπορείτε να κατεβάσετε το εικονογραφημένο πλήρες κείμενο σε μορφή PDF (συμπιεσμένο σε rar ~10Mb) στο παρακάτω link:
http://ifile.it/0qd6su4

(πατήστε πάνω στο "request download ticket" και μετά στο "download".)