17.10.13

H διάσωση του Καβάφη από τη (χαζή) αισθητική του Sex and the City

'Ενας αισθαντικός ποιητής θα το χαιρόταν πολύ αυτό: αποσυναρμολογείς τις φράσεις ενός ποιήματος  -- και τις βάζεις να τρέχουν πάνω στα λεωφορεία -- σαν διαφημιστικές λεζάντες από το υπερπέραν. Ένας γρίφος από οπτικοποιημένες σκέψεις μέσα στο οδικό δίκτυο της πόλης: 

Τα ποιήματα δεν φτιάχνονται για να τα διαβάζουμε στη σιωπή -- φτιάχνονται για να σκάνε σαν φλασάκια -- στα καλά των καθουμένων -- σαν ένα είδος αέναης τριπαριστής μετακίνησης...


 Ο τεμαχισμός των λέξεων πολλαπλασιάζει την καβαφική ειρωνία:


ο λεπτός σαρκασμός του καβαφικού σύμπαντος παράγεται ακριβώς από τον συνδυασμό των ασυνδύαστων -- αντι-ηρωικά θέματα και πομπώδεις εκφράσεις -- ηδονοθηρισμός και ευλάβεια -- εγκράτεια στο ύφος και έκσταση στο περιεχόμενο.

Η μεταχείρηση του καβαφικού στίχου ως γραφιστικού σλόγκαν - διαλυμένου, πετσοκομένου και ασυνάρτητου-- κάνει ακριβώς το ίδιο -- δημιουργεί δηλαδή ένα κολάζ του σοβαρού με το ασόβαρο -- του διαχρονικού με το στιγμιαίο -- του ποιητικού με το πεζό

Εν ολίγοις, διαπράττει μια χειρονομίας παρ-ανάγνωσης εξίσου αδιάντροπη (και φραγματική)  με την ανάγνωση του καβάφη πάνω στο σώμα της ιστορίας.


Αυτό που είναι πραγματικά κιτς είναι η εξίσωση του Καβάφη με την ποίηση (ή του Πικάσο με τη ζωγραφική) 
Κιτς είναι η μετατροπή μιας ανατροπής σε κανόνα...
Οι στίχοι πάνω στα λεωφορεία (άθελα τους) ακυρώνουν το (αχρείαστο) κύρος ΄΄του μεγάλου ποιητή''-- και έτσι επιστρέφουν το ποιητικό του όραμα στο πατρικό του έδαφος -- στην εκτροπή, τη φάρσα και τη διαστροφή της σημασίας -- στη διάλυση ενός ''κανόνα'' -- και εν τέλει στη διασάλευση ενός ηθικού δόγματος.

Ο Κανόνας που χτυπιέται εδώ η αντίληψη που θέλει ''το ποίημα'' να αποτελεί μια ιερή ολότητα πάνω στο χαρτί -- μια μηχανή φτιαγμένη αποκλειστικά από λέξεις --

Να μια παρωχημένη και διαστρεβλωμένη αντίληψη γύρω από την υλικότητα της ποίησης:
 ποίημα είναι μια εκτροπή της γλώσσας --
και οι γλωσσες που μιλάμε δεν φτιάχνονται μόνο από λέξεις --φτιάχνονται από εικόνες, χειρονομίες, χώρους -- η γλώσσα είναι μια συναισθητική κατάσταση.

Επομένως ζωντανή ποίηση είναι μια πολυγλωσσική διαταραχή -- μια υπερ-αισθητική επίθεση σε όλες τις μηχανές έκφρασης.

Ακόμη η χρήση της λέξης βία -- παρά τις (άσχημες) προπαγανδιστικές της συνηχησεις -- είναι έξυπνη.

Εντυπωμένη πάνω σε μια μηχανή που κινείται παραπέμπει ταυτόχρονα στο αρχικό της νόημα -- βιασύνη -- και στο σημειωτικό πόλεμο της επικαιρότητας.

Έτσι το λεωφορείο γίνεται οργανικό κομμάτι της γλωσσικής παράνοιας του κειμένου -- μια συναισθητική πανδαισία -- μια τρισδιάστατη τρολιά μέσα στην πόλη --

και επομένως μια υπερμοντέρνα  προπαγάνδιση της ποιητικότητας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου